Druckschrift 
Doctrinale (P. 2) : Mit Komm. von Johannes Synthen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Paſſiuis ſepe ſolet ꝯſtructio tradi Poſtqͣꝫ autor determiāuit quō ntūs ꝯſtruit̉ a ꝑte āteriori Hicvult dicere qual̓r a ꝑte poſteriori ꝯſtruat̉ Et d̓t ſic ꝟbum ſubſtātm̄ vtm̄ ꝟbum vim hn̄s iſtoꝝ volūt habere aliqn̄ poſt ſe ntm̄ Et dicitvlterius ꝟba paſſiua aliquādo hn̄t ſignificatum ꝟbi ſubſtantiui.ſic volūt poſt ſe habere ntm̄ vt vocor ioannes. ſum bonus. ſedeo curuꝰordinor preſbyter. Item quædam ſunt ꝟba adiūcta verbis ſubſtantiuis faciunt vt ſolus accūs ſequatur vel ntūs vel aliqn̄ vterqꝫ caſus. vt ſpero eſſe tibi bonus credo tibi fuiſſe fidelis. hic poteſt pōiaccūs ſed ſolus ntūs. hoc eſt veꝝ dummō accūs p̄ceſſerit. ſi enimp̄ceſſerit tūc bene poteſt poni accūs. vt ſpero me tibi eſſe bonum vel fidelem Alia ſunt verba iuncta cum infinitiuo verbi ſubſtātiui faciētiaſolum ntm̄ ſeqͥ vt incipio deſino. Dr̄ em̄ ioānes incipit eſſe bonusioānes incipit ſe eſſe bonum. Item accidit nōnūqͣꝫ rōne ꝑticipij verbi ſubſtātiui ſubauditi iungatur ntūs cum vtō faciat ẜm apparētiāorōnem incōgruam rōne verbi ſequētis tn̄ d̓r eſſe ꝯgrua. vt tace tuhomo imperitus eſt ꝯgrua ſicut illa tace tu homo imperite. Namin pͥma ſubauditur ꝑticipium verbi ſubſtātiui vt ſit ſenſus. tu homoes imperitus tace Et d̓r ꝯgrite. AAdiuua me optime vir vel optimꝰ virid eſt tu optimus vir adiuua me. ẜm hoc excuſatur iſta Dn̄e deꝰ me tn̄ poteſt ponintūs dimiſſo ꝓnoīe. em̄ d̓r homo imperitus tace Si aūt ibi aliud nomē vtī caſus poſitum fuerit ſiue ꝓprium ſiue appellatīm tunc indrn̄terntūs vel vtūs ſeqͥ p̄t dimiſſo ꝓnomiē. vt Auemarce tulli ſummus imꝑator vel ſumme imꝑator. Quo vadis petreoptimus ſocioꝝ vel optime. Cum em̄ ponitur ntūs tunc ſemꝑ ſubauditur ꝑticipium ꝟbi ſubſtantiui. vt o petre optimus ſocioꝝ ſalue id eſtes optimus ſociorum Sed inquātum ponitur vocatiuus tūc nihil ſubauditur. vt o petre optime ſocioꝝ ſalue.Quis qualis quantus cuiꝰ cuias quotus qͦtMiſſa relatiue penitus preponere debentObliquos ꝟbo p̄iunges miſſa rogandoHanc ſua iungendi retinent aduerbia formā Hic autor dicit obliqui iſtoꝝ noīm p̄conſtruūtur ꝟbis abꝰ tn̄ a ꝑte poſteriori regūtur Et ſimile dicēdum eſt de eoꝝ aduerbijsEt iſtud intelligitur quādo iſti obliqui ponūtur reltīe vel interrogatīeAt quem vidiſtis paſtores. Exemplum de aduerbijs vt qualitermodo vales. Item iſta littera etiam intelligitur de eorum rectis.etiam præconſtruūtur. vt tu qͥs es. hic quis p̄conſtruitur. Item lrā intelligitur non ſolum obliqͥ iſti debēt cōſtrui ſed etiam determiātio