eſt accentus acutus eleuatio ſyllabæ. Grauis accentus depreſſio ſyll̓eIlle loquit̉ intenta voce. iſte remiſſa voce loquitur. loquit̉ voce remiſ-ſiore. loquitur voce intentiore. ¶ Sciend̓ ꝙ oīs abltūs qui p̄t reſponderi ad aduerbium qualiter vl̓ ad quō regitur per hanc regulam vt qͣ-liter locutus es. Uero locutus ſum. vero loquitur. falſo loqueris Ne-ſcio an ſerio an ioco loquaris. Dic veꝝ ſerio. ſegt mi die waerheyt ſonder lachen. Tu falſo q̄reris. dū clageſt tenis ſoe niet. Ego id falſo cre-didi. vos eū vero inſimulatis. ghi betyet hem mit onrecht. Oīa iſta adqualiter rn̄dentur. Ego indubitato ad vos veniā. ſonder twiuel.Tullius. Uelim vt libros meos magnopere ꝑlegas. ego abs te miſe-ris ſum accoptus modis. d̓t Comicus. ⁊ accipit̉ in bonam ⁊ in malaꝫꝑtem. Acccptus ſum a te honorifice in bonā partem. Quo te mō ac-cœpiſſem ni iratus eſſem Petrus hͦ æquo animo tueit hͦ eſt leuiter teutonice mit ſachten zinnen. Petrꝰ iniquo aīo tulit ægre. moleſtæ. impatienter Forti inuicto ⁊ magno aīo hoc tulit. paulus hͦ puſillo aīo tulitIta etiam ꝑ aduerbia facile tulit. moleſtæ tulit d̓r Itꝭ vltro ad me venit. ⁊ vltro ad te veni. hͦ eſt a te non requiſitus veni. ⁊ eſt drā int̓ vltro⁊ ſponte. qꝛ vltro idem eſt quod non requiſitus. vt vltro ad te veni .i. nōrequiſitus Sed ſponte id eſt meo ꝯſilio. vt ſponte ad te veni .i. meo ꝯſilio ⁊ non coactus ⁊ non ꝯductus quod etiam ad res inanimatas trāſfertur. vt multæ arbores ſua ſponte naſcuntur ¶ Itꝭ proſequor te honore. odio. laude cantu verſu. proſequutus eſt eū verſu vel verſus. Etſunt iſta tria vulgata apud oratores verba proſequor ꝯplector afficioUt proſequor te laude. ꝯplector te laude beneuolentia. afficio te honore. Et eſt drā inter proſequor ⁊ perſequor. vt ꝓſequor ẜt alterius affe-ctum in alteꝝ. ẜt etiam ꝓſequi incœptæ rei finē imponere. Sed perſe-quor in mala partē accipitur .i. inſequor ⁊ inſector. vt ꝑſequor hoſtemAccipitur etꝭ in fortem ꝑtem .i. ꝑſeuero volherden Solent huc reducialiquæ aliæ regulæ OOē nomē ꝓpriū regit abltm̄ noīe ꝯgnomīe ꝯgͦmētovt Nicodemꝰ noīe. zacheus noīe. ioannes cognomine l̓ ꝯgnomento breuis Ioannes ꝯgnomento niger fortis Petrus cognomento mirabil̓. ⁊hoc per oēs caſus fit. vt viꝝ petꝝ noīe. liber eſt hoīs petri noīe ⁊ nō petrus qꝛ eſt appoſitoria locutio. dedi viro petro noīe. vidi hoīem petruꝫnoīe. vt in euangelio. Uidit ieſus hoīem in theolonio matheum noīeEt videt̉ intelligi ꝟbum vtm̄ l̓ ens participiū in p̄dictis locutionibꝰ.Regunt etꝭ noīa appellatiua iſtum abltm̄ noīe vl̓ re. vt petrus eſt noīeph̓s ⁊ non re .i. æſtimat̉ ſed non eſt ph̓s. Regitur etꝭ iſte abltūs noīe averbis vtīs. vt vocabunt eū noīe pr̄is ſui zachariā. Luce primo. Inuenitur etiam noīe regi ab iſta dictione equiuocus. vt in Tobia. Tobi-as habuit vxorem noīe annam. ⁊ filiū ſibi equiuocum nomine. Fre-quentius tamen apud autores in eodē ſenſu dicitur eſt cognominis mihi. qͣꝫ eſt mihi noīne equiuocus. tentonice hi is mijn ghenan. Mulie-res ſunt hic cognomines viris frequentius qͣꝫ mulieres ſunt equiuocænomine viris dicitur Ille ablatiuus noīe regit̉ a verbis adiectiuis. vtfeci hoc nomine tuo. iuſſu tuo. tentonice van dijnre weghen. ¶ Uale⁊ ioannem meo noīe ſaluta. In calce epl̓aꝝ ſcribitur. hoc eſt ioāni ver