gocij eſt iſta poetaꝝ portenta ꝯuincere. Tullius. Itē iſte locutōes id̓-ſigͣnt. vtile futuꝝ. vtilitati futuꝝ. vſui futuꝝ. vtilitatē allatuꝝ. Cōdu-cibile futuꝝ. ꝯductuꝝ profutuꝝ. ex vſu futuꝝ. vl̓ fore vſu venire in remfutuꝝ. Ere eſſe vl̓ fore vl̓ futuꝝ. vt nō credo id ere tibi futaꝝ. nō credoid tibi ꝯductuꝝ. Et eſt ꝯducere vno modo vſum rei emere. teutꝭ hucrē⁊ ſic regit accm̄. vt ꝯduxi domū. Qn̄qꝫ eſt vtile eſſe vl̓ prodeſſe. 2 ſic re-git dt̄m̄. vt id mihi non ꝯducit. Conducibilius eſſet tibi. vt lr̄is daresoperam qͣꝫ tꝑs fabulis conſumere. Illi duo datiui mihi ⁊ tibi qn̄qꝫ adnullam perſonā referuntur. vt tu mihi ſemꝑ dormis. ille mihi ſemꝑ garrit. hic mihi gloriatur ſe ſciolum eſſe. Ecce tibi concrepuit oſtiū. Ubihæc pronomina ad quenqꝫ non referuntur. ⁊ eſt oratio ſumpta e me-dio qua vulgo vtimurUerbo ſepe duos dabis acquirendo dtōsHec mihi ſunt lucro. vobis ſunt cetera dānoAcquiſita notes quibus acquiſita videbis.¶ Hic d̓t ꝙ verba acquiſitiue poſita ſæpe regunt duos datiuos Etvnus ſignificabit id cui acquirit̉. alter quod acquiritur. ſiue modū acquiſitionis ẜm aliquos. vt hoc eſt tibi vicio hæc res eſt mihi honori viQuibus ſua lana decori eſt. Non eſt ſalus tua mihi curæ. Tantæ cu-ræ eſt mihi ſalus tua quantæ mea Mihi indies maiori cura eſt ſalustua dignitas tua. Et eſt cura eſſe alicuius curam habere. Littere tu-fuerunt mihi magnæ iucunditati gaudio dolori. Quantæ cura eſt ti-bi ſalus mea. ¶ Sciendū ꝙ primo verba ſubſtantiua regunt duosdatiuos. Ut erit tibi laudi vicio pudori damno honori Et ſub verbisſubſtantiuis continentur verba habentia confinem ſignificatōem cuꝫeis. videlicet apparitionis ⁊ æſtimationis. vt tu tibi id laudi ducisId tibi vicio dandum eſt ¶ Secundo verba ſignificantia actū da-di duos regunt dtōs. vt id dabitur tibi damno vituperio dedecori honori. Tu das mihi hoc vicio quod mihi honori eſt do tibi hoc dono-¶ Differunt ꝯmodare ⁊ mutuare. Cū ꝯmodamus redit idem in nu-mero. Cū mutuamus non redit idem in numero. ſed ſpecie ſeu valoreIoannes dedit mihi libꝝ ſuū ꝯmodato ſaccœpi hunc libꝝ a petro cō-modato Pro quo aliqͥ vtunt̉ hoc ꝟbo ꝯcedere qd̓ eſt non repugno. vtꝯcedo tibi .i. non repugno tibi. Id pace vrā vobis non ꝯcedo¶ Sciendū ꝙ q̄dam alia ꝟba regunt duos dtōs vt venio. petrꝰ venitmihi auxilio. venit inimicꝭ damno. Proſilio. Apud Prudentiū. Proſilit auxilio ſocijs. Quędam ꝟba regunt ſolum ſcd̓m dtm̄. loco priorꝭhabent accm̄. vt habet me deriſui. oſtentui. ꝯtemptui. Dauid. Iniqͥsodio habui. Propheta Iaco b dilexi. ⁊ Eſau odio habui. ⁊ ille dtus o-dio in eadem ſentententia p̄t regi a ꝟbo ſubſtantiuo ſum vl̓ habeo. vthabeo ioannem odio. ſum ioanni odio. Sic in paſſiuo. eritis odio ol-bus hominibꝰ. Nemo carnem ſuā odio habuit. Sic adiectus eſt mor-ti. parant ſe bello. Accingunt ſe præde dapibusqꝫ futuris ¶ Item ca