Nam illud quoqꝫ ꝙ improbis nunc triſtia. nunc optata proueniunt ex eiſdemducitur cauſis. ac de triſtibus quidemnemo mirat̉ ꝙ eos male meritos oēs exiſtimāt. Quoꝝ ꝗdem ſupplicia tuꝫ ceteros ab ſceleribꝰ deterrēt. tum ipſos quibus inuehuntur. emendant.

Leta vero magnū boīs argumētuꝫ loquunt̉. Quid de hmōi felicitate debeātiudicare quā famulari ſepe īprobis cernant. In qua re illud etiā diſpēſari credo. ꝙ ē forſitan alicuio tā preceps atqꝫimportuna natura. vt eū in ſcelera. potius exacerbare poſſit rei familiaris inopia. huio morbo: ꝓuidētia collate pecunie remedio medet̉. Hic fedatā ꝓbrisꝯſciētiaꝫ ſpectās. ⁊ ſecū fortunā ſuā ꝯparans: forſitā pertimeſcit. ne cuiꝰ ei iocūdus vſus eſt. ſit triſtis amiſſio. Hutabit igit̉ mores. acdū fortunam metuitamittere. nequiciā derelinꝗt. Alios ī cladem meritaꝫ precipitauit in digne acta

ur