Sed o nefas. illi vero de te tanti criminis fidem capiūt. atqꝫ hoc ipſo videbimur affines fuiſſe maleficio. ꝙ tuis imbuti diſciplinis: tuis inſtituti moribusſumus. Ita non eſt ſatis. nil mihi tuaꝫpro fuiſſe reuerētiam. niſi vltro tu meapotius offenſione lacereris.

At vero hic etiā noſtris malis cumulꝰaccedit. ꝙ exiſtimatio plurimoꝝ non rerum merita. ſed fortune ſpectat euētumeaqꝫ tm̄ iudicat eē prouiſa que felicitascōmendauerit. Quo fit vt exiſtimatiobona prima omniuꝫ deſerat infelices.Qui nūc ppl̓i rumores. qͣꝫdiſſone multipliceſqꝫ ſentencie: piget reminiſci. Hoctm̄ dixeriꝫ vltimā eē aduerſe fortune ſacinam ꝙ dū miſeris aliquod crimē affigitur: que perferūt meruiſſe creduntur.Et ego quidē bonis omnibus pulſus.dignitatibus exutus. exiſtimatione fe-

e 2