mutare ſuum ꝓpoſitum. ſoluit ſic. nec ꝑ hͦ effugit diuīnam ꝓuidentiamDeinde quęrit vtꝝ ex noſtra mutatione mutetur diuina ſcientia. ⁊ d̓t ꝙnon. quia deus illam mutatioēm etiam ſcit qꝛ omnia ſimpliciſſime cōprehendit. Tandem concludit ex p̄miſſis ꝯpaſſibilitatem liberi arbitrij cūdiuina prouidentia on̄s leges eſſe bonas. ⁊ ꝑ deum bonis pręmia. malisſupplicia diſpenſari. Spes ⁊ p̄ces non fruſtra fieri. Demum poſt omnia qua ſi naturaliter tractata theologicam infert ꝯcluſioēm dicensAuerſamini igitur vicia. colite ꝟtutes. ad rectas ſpes animum ſubleuate. humiles p̄ces in excelſa porrigite. Magna vobis eſt ſi diſſimulare n̄vultis neceſſitas indicta probitatis. qui ante oculos agitis iudicis cuncta cernentis.¶ Deci gratias.Libri quinqꝫ de conſolatione philoſophię Boetij¶Rhomani conſulis ac oratoris ſplendidiſſimi vna cum cōmentaria editione: per me Iacobum de Breda in Dauentria diligenter elaborati Expliciūt. Anno gratię Milleſimo. cccc. xc. die ſabbati ante Inuocaui.