¶ Lęta vero magnū bonis argumētūloquuntur Quid de hmōi fęlicitate debeant iudicare quam famulari ſępe improbis cernant. In qua re illud etiamdiſpenſari credo. ꝙ eſt forſitan alicuiꝰpręceps atqꝫ importuna natura. vt cūin ſcelera. potius exacerbare poſſit reifamiliaris inopia. huius morbo: prouidentia collatę pecunię remedio medetur. Hic fedatam probris ꝯſcientiāſpectans. ⁊ ſecū fortunā ſuam ꝯparās(forſitan pertimeſcit) ne cuius ei iucūdus vſus eſt. ſit triſtis amiſſio. Mutabit igit̉ mores. ac dū fortunā metuitamittere. neqͥciam derelinqͥt. Alios incladem meritā p̄cipitauit indigne actafęlicitas. Quibuſdam ꝑmiſſum puniendi ius. vt exercitium bonis ⁊ maliseſſet cauſa ſupplicij