inducere. vt nec eorum ſermonibus/ nec agmēnonisp̄cibus conſentiret. Perſuaſit tamen eis vtile eē pacem querere troianoꝝ. anteqͣꝫ in eoꝝ bellis tot nobiles pereāt ⁊ ſuccumbant. Redeunt ergo ad agamēnonē vlixes diomedes ⁊ neſtor ⁊ ei cuncta referūt. queab achille per ordinem didicerunt. Quare agamēnōomnes reges grecorum ⁊ principes ⁊ maiores ad colloquium cōuenire mādauit. quibus oībꝰ ſiml̓ iūctisin vnum voluntatem achillis ⁊ eiꝰ reſiſtentiā publicauit qualiter ip̄e rogatus ab eo ⁊ ab alijs grecoruꝫprincipibus venire cōtra troianos ad bellū abſolute negauit. ⁊ qualiter ip̄e grecis reditum ad propriaꝑſuaſit ⁊ pacē q̄rere cū troianis. De his igit̉ qͥd anīvobis ſit ⁊ quid a nobis ſit de cetero faciendum. vnuſquiſqꝫ veſtrū (ſi placet) voluntatē ſuā exīde manifeſtet. Et ſic agamēnō ſuo colloquio finē fecit Menelaus vero qͥ primꝰ in loquēdo ſurrexit pacē q̄rerecū troianis ſatis dixit eē iniquū cū hectore ⁊ deiphebo mortuis troiani ſe magis mortuos reputēt qͣꝫ viuētes ⁊ certū ſit āmō ꝙ abſqꝫ achilll̓ potētia de troianoꝝ victoria ſimꝰ ſecuri. Sꝫ vlixes ⁊ neſtor menelao mirabiliter ꝯtradicūt dicētes nō eē miꝝ ſi menela-bellū appetit ⁊ reditū diſſuadec cū ī recuperatiōe ſuevxoris ſpiritus eius totus anhelat. Hec enī adhucpōt cenſeri troia hectore ⁊ deiphebo mortuis viduata. cū ibi ſit alius hector qͥ nō mīori p̄ditꝰ ē virtuteīclitus. ille .ſ. troilꝰ q̄ non minus qͣꝫ ſi hector viueretgrecos affligit ⁊ ſit ibi alius deiphebꝰ videlicꝫ parisqui non minoris virtutis deiphebo ī bellandi virtute perſiſtit. Quare pacem per omnia ſuadent. et