ſibi vultū et plicatis brachiis iaſon ad offerentis verba ſic humili noce reſpondit. Ha nobiliſſima mulier⁊ domina vobis deuotiſſimo corde meo humiſes grātes fundo que laboribꝰ meis cōꝑati nobili expoſitōemōſtratis cuius rei gratia beneplacitis veſtris me totum expono cum multomagis ſint munera gratioſaque nec petita nec precedentibus beneficiorum meritis tribuuntur. Tui medea. Amice iaſon noſti quantaſunt in aureo vellere querendo conſtituta diſcrunmaan forte fama veritatis ignara tibi cauſam ipſorumveram non prodidit in aperto. Sane eius facultasaut obtentus vix aut nullomodo mortali cadit in homine cum diuina ſit eius cuſtodia et non ſit in homine plus poſſe qͣꝫ poteſt virtus in expugnanda mareſtate deorum Quis enim illeſus euaſit a bobus flammas eructuantibus igneas/ quem fortune caſꝰ aduerſus ipſos irruere ſtimulo preſumptionis induxit cūaduerſus illos inſultans ſubito conuertatur in cinerēet exutus fumoſa pereat in fauilla. Quod ſi tam leuianimo attemptare iuueniliter p̄ſumſiſti magna fatuitate deduceris cum precium tante rei mors ſola eſſecōſiſtat Abſtrahe ergo iaſon ſi petis agere ſapientera tam īfauſto limine pedem tuum et ne accedas ad letifera limina que tue vite ſunt lumina finaliter ablatura. Iaſon autem velut impatiens ad medee verbacommotus ne plura hiis ſimilia verba diffundat eiꝰſermonem interſecat et eius ſerie īterrupta ſic intulitHa nobiliſſima domina nunquid veſtrorum terroreſermonum exanimare me creditis vt duris incuſſionibus ſtupefactus ab incepto deſiſtam?