eiici a ſua terra mandauerit. Itaqꝫ ſi eum regia nobilitas animaſſet nos mādare debuiſſꝫ bonorari. Hā ſicaſꝰ ſimilis illū in grecia adduxiſſet ſciuiſſet ſibi illatū a grecis nō dedecꝰ ſed honorē. Sed ex quo magisſibi dedecus qͣꝫ honor applauſit nos etiā applaudimꝰet illi vt ab eiꝰ regni finibus recedamꝰ cū poſſꝫ cōtingere et leue ſit quod eius enorme cōſiliū ſit cariſſimoꝑ recio redēpturꝰ. Deinde continuatis verbis conuerſus ad nūcium dixit Amice legationis tue verba diligenter audiuimꝰ ⁊ dona que ꝑ regem tuū nobis more nobiliū ſunt trāſmiſſa recepimꝰ ſicut decet deos noſtros et dei veritate teſtamur nō ex propoſito terramcui regis intraſſe vt offenſā ingereremꝰ ī aliquē mōre p̄donio violentiā illaturi. Sed cum ad remotioresꝑtes cōferre nos intēdamꝰ neceſſitas in hunc locū diuertere nos coegit. Dic ergo regi tuo nos de ſua terraomni mora poſtpoſita receſſuros ſcituro pro certoquod et ſi non ꝑ nos poterit forte per alios qui preſenteꝫ īiuriam nobis illatā audierint non lucra ſed p̄ſſuras et damna infallibiliter obtinere. Hercules vero verbis iaſonis non cōtentus regis nūcio refudithec verba Amice quiſquis es ſecure referas regi tuoꝙ ad plꝰ die craſtino de terca ſiue ſtatiōe penitꝰ diſcedemus ſed ſequentis tercū anni dies non erit exitura dic illi qua nos videbit ſi viuet ī terram ſuam velit̓ nolit anchoras inieciſſe et de danda nobis tunc recedendi licentia non erit ſibi plena libertas cum talis litis ad preſens inchoauerit queſtionem quod priuſqͣꝫde eo poſſit ſuꝑare victoriā ignomīoſi dedecoris pōderedepͥmet̉ Cū r̄gis nūciꝰ r̄ſpōdēdo ſic dixit Turpe ſatis