Diſt. II. Ca. IIII.Liber .I.

time defēdit. R Sꝫ ſciēdū ē ꝙ pl̓erumqꝫ homines et culpā confitenturet humiles nō ſunt. nā multos nouimus qui arguēte nullo. peccatores ſeeſſe cōfitentur Cū vero de culpa fortaſſe fueriūt correpti. defenſionis patrociniū querunt. ne peccatores eſſe videantur Qui ſi tunc cū illud. ſpōte dicunt. peccatores ſe eſſe vera humilitate cognoſcerent cuꝫ arguūtur ab alijseſſe ſe quod ꝯfeſſi fuerant nō negarētquia in re iudicia vere ꝯfeſſionis ſūtſicū quiſqꝫ peccatoreꝫ ſe dicit id de ſedicenti etiam alteri nō ꝯtradicit naꝫquia ſcriptum eſt. Iuſtꝰ in principioaccuſator eſt ſui nō magis peccator qͣꝫiuſtus videri appetit. cū ſe peccatoreꝫquiſqꝫ nullo arguēte cōfitetur. ſed cōfeſſionis veritatē probat. quando malum alter quod fecimꝰ increpat. quodſi ſuperbe defendimus. liquet qꝛ peccatores nos ex nobis ficte dicebamvn̄ ſūmoꝑe curādū eſt. vt mala que fecimus et ſpōte fateamur ⁊ hoc alijs arguentibꝰ nō negemus. Suꝑbie quippe vicium eſt. vt quod fateri de ſe quiſqꝫ quaſi ſua ſponte dignatur. hoc ſibidici ab alijs dedignet̉. Mirentur iniob qui volunt caſtitatis cōtinētiammirentur integritateꝫ iuſticie. mirentur viſcera pietatis ego in eo nō minime admiror ꝯfeſſionem humilimaꝫpeccatoꝝ qͣꝫ tot ſublimia geſta virtutūScio em̄ qꝛ ꝑ veritatis verecūdiā plerumqꝫ grauioris eſt certaminis ꝯmiſſa peccata ꝓdere qͣꝫ nō ad miſſa vitare et vnūqd̓qꝫ malum quāuis robuſtius vitetur tn̄ humilius proditur. hecgre. ibi. Et ſunt nōnulli qui ſe de mal̓ꝑpetratis diiudicando ī mente accuſant. ſed qꝛ ipſas voluptates ex deſiderio nō deſerūt erubeſcunt confiteriquod faciunt ſed cū ceperūt carnis delectationes in ſe reprimere etiā per vo

cis confeſſionem incipiunt ſe accuſare Et ſunt nōnulli. qui quidē peccataſua confitentur ſed nō gemunt ymo.ſi gaudentes ſua ſcelera dicunt. ſed ſivolūt veniam ſuoꝝ criminum a dominō cōſeqͥ ⁊ fiduciā de ſua ſalute a dn̄oꝑcipere neceſſe eſt vt per gemitū puniant. quicquid ꝑ linguaꝫ accuſant. dtalibꝰ beatus Gre. mor. ix. ſuꝑ illo iobDimittā aduerſum me eloqͥuꝫ meumſic dicit. quaſi pro ſe eloqͥo ſuo vtiturqui pͣua que geſſit defendere accuſationbus conatur. ſed aduerſum ſe eloquium dimittit. qui accuſare in ſe incipit ꝙ errauit. ſepe vero et cum deſiquimus ea quoqꝫ que agmius diiudicamus accuſat mens ipſa quod pethtrat. ſed quia hoc ex d̓ſiderio minimedeſerit erubeſcit confiteri quod fecitCum vero toto iam iudicio carnis belectationē premit. audaci voce in accuſatōis ſue ſe erigit ꝯfeſſiōe.Sed ſunt nonnulli qui apertis vociSbus culpas fatentur. ſed tamen in cōfeſſione gemere neſciunt. et lugenuagaudentes dicunt. vnde aperte ꝑ ſoᵍſubditur. Loquar in amaritudine amme mee. Qui culpas ſuas deteſtamloquitur: reſtat vt has in amaritua ianime loquatur vt hec ipſa amarſtūdo puniat. quicquid lingua per meſꝰtis iudicium accuſat. Sciendum ſꝫto eſt quia ex pena penitentie quambi mens irrogat. aliquatinus ſccntatem percipit. atqꝫ ad irrogationemſuperniiudicis fidentior exurgit.ſeipſam ſubtilius inueniat. et ergaquomodo diſponatur agnoſcat. vnoadditur dicam deo noli me cōdemnꝰre. Qui peccatorem ſe in amaritudꝰanime aſſerit quid aliud qͣꝫ ne ꝯdetur dicit. qꝛ amaritudo p̄ſētis pemetie extīguit ſupplitia ſeq̄ntis ire. Olꝰbꝰ autē mōīs ī hac vita iudicat holeꝰ