ProhemiumCapitulū. V.
Prohemiumnon fuit homo in illo triduo licet̉ caro⁊ aīa vnita eſſent cū ꝟbo Un̄ qꝛ morsin hūana natura nō potuit mortem inducere in ꝑſonā q̄ ſemꝑ viua fuit ideomortua eſt mors invita ⁊ ꝑ xp̄i mortēabſorpta eſt mors in victoria ⁊ princeps mortis deuictus ac ꝑ hoc homo amorte ⁊ cā mortis ꝑ meritum mortisxp̄i tanqͣꝫ ꝑ remediū efficaciſſimum liberatus.Ca. V GE exitu autē etfructu paſſionis xp̄i. hec ſcienda ſūt .ſ. ꝙ aīa xp̄i poſt paſſionē deſcēdit ad infernū ſiue ad lymbū ad liberationē non oīm ſed eoꝝ q̄ inter mēbraxp̄i deceſſerūt ꝑ fidē viuā vel ꝑ fidei ſacr̄a H Poſt hec tercia die reſurrexit a mortuis reſumēdo corpus qd̓ prius viuificauerat ſed nō tale qͣle priusfuerat qꝛ prius fuerat paſſibile ⁊ mortale poſtqͣꝫ reſurrexit īpaſſibile fuit ⁊īmortale viuēs ꝑpetue. I Deindepoſt. xl. dies ad celos aſcendit vbi ſuꝑoēm creaturā exaltatus ſedet ad dexteram dei patris qd̓ dictū intelligit̉ nonquantū ad ſitū qͥ nō ꝯuenit deo pr̄i ſedquantū ad excellentiā bonoꝝ qꝛ .ſ. reſidet in potioribꝰ bonis pr̄is. R Doſtremo interiectis. x. diebus miſit inapl̓os ſpm̄ſanctū ꝓmiſſuꝫ ꝑ quē ꝯgregata eſt eccīa gentiū ⁊ ordinata ſcd̓mdiſtributiōes diuerſas officioꝝ ⁊ gr̄arum Rō aūt ad intelligentiā p̄dictoꝝhec eſt qꝛ xp̄s inquantū ꝟbū increatūoīa ꝑfectiſſime reformare debuit Decet em̄ ꝑfectiſſimū principiū opus nōdimittere citra ꝑfectū. debuit eī reꝑatiuuꝫ principiū redemptionis hūaneremediū reducere ad perfectū. Ad hocaūt ꝙ eēt ꝑfectiſſimū oportuit vt eſſetſufficientiſſimū ⁊ efficaciſſimū Quiagͦ vt eſſet ſufficientiſſimū iō ſe extēditad celeſtia terreſtria ⁊ īfernalia Quia
ergo ꝑ xp̄um ſunt infernalia recuꝑataterreſtria remediata celeſtia reintegrata ita qd̓ primū hoꝝ fecit ꝑveniā. ſecūdū ꝑ grām. tercium ꝑ gloriā ideo poſtpaſſionē aīa deſcendit ad inferos adliberandū in inferno detētos Deindereſurrexit a mortuis ad viuiuificandūmortuos in pctīs. Aſcendit ad celosreducēdo captiuitatē ad integranduꝫiheruſalē celeſtē miſit ſpm̄ſanctū ad edificandū ihrl̓m terreſtrem q̄ oīa nccārio ꝯſequunt̉ ⁊ exigunt̉ ad ſufficientiāredemptiōis humane Rurſus qꝛ remediū illud fuit edificatiſſimū taꝫ ineos qͥ xp̄i aduentū p̄ceſſerūt qͣꝫ in eosqui ſequunt̉ qui tn̄ ad ip̄m accedūt ⁊acceſſerunt ⁊ eius mēbra fuerūt ⁊ ſuntTales aūt ſunt qui adherēt ei ꝑ fidemſpem ⁊ caritatē ideo remediū iſtud eſficatiaꝫ habere debuit. primo in eos q̄xp̄m crediderūt credendo ſperauerūt⁊ ſperando amauerūt Ac ꝑ hoc ſtatimdebuit ad inferos deſcendere ad ip̄oꝝliberationē vnde aperta ianua celi perxp̄i paſſionē q̄ ſatiſfaciendo remoueatrūpheam mutando ſm̄aꝫ d̓inā eripuitde inferno oīa ſua mēbra Debuit etiāefficatiam habere p̄cipuam in eos quixp̄i aduentū ſequuūt̉ vt attingēdo adfidem ſpem ⁊ caritatē tandē ad gloriāꝑ̨̄duceret celeſtem L Ut igit̉ edificaret ad fidē qua credimus xp̄m vedeū ⁊ veꝝ hoīem qua credimus eū voliiſſe nos redimere ꝑmortē ⁊ ad vitamnos reducere poſſe ꝑ reſurrectionē iōvoluit reſurgere ad vitam immortaleinteriecto tamen ſpacio tꝑis .ſ. debito xxxvj. horarum in quo oſtenditurꝙ vere mortuus fuit nec magis accelerare ne ſi citius ꝯſurgeret crederetꝙ non vere mortuus fuiſſet ſed ſe mortuuꝫ finxiſſet nec amplius differre neſi ſemper iaceret in morte credereturimpotens ⁊ ꝙ nullos poſſet ad vitam