OctauiaAut exilium regina iubetSi mihi vitam fracta remittitTot iam noſtris euicta malisSi cęde mea cumulare paratAuctus noſtros. inuidet etiamCur in patria mihi ſęua moriSed iam ſpes eſt nulla ſalutisFratris cerno miſeranda ratemHęc eſt cuius vecta carinaQuondam genitrix. nunc ⁊ thalamisExpulſa ſoror miſeranda veharNullum pietas nunc numen habetNec ſunt ſuperi. regnat mundoTriſtis erinnysQuę mea digne deflere poteſtMala. quę lachrymis noſtris queſtusReddet aedon. cuius pennasUtinam miſerę mihi fata darentFugerem luctus ablata meosPenna volucri. ꝓcul ⁊ cetusHominum triſtes. cędemqꝫ feramSola in vacuo nemore ⁊ tenuiRamo pendens quęrulo poſſemGutture inœrſtum fundere murmurRegitur fatis mortale genusNec ſibi quiſquam ſpondere poteſt