Areſtotelis
Foliū cxviij
nunt̉ due alie .ſ. hō eſt nō iuſtꝰ. hō nō eſt nō iuſtus q̄ dicūtur īfinite. Tercio vero p̄dicat̉ nomē pͥuatiuū ẜᵐ qd̓ aſſumunt̉ due alie .ſ. hō ē iniuſtꝰ. hō n̄ ē iniuſtꝰ qͥ dicūt̉ pͥuatiue¶ Quidā gͦ ſic expoſuerūt ꝙ due enūciatōes eaꝝ qͣs premiſerat .ſ. ille q̄ſtꝭ de īfinito pto ſe hn̄t ad affirmatōeꝫ ⁊ negationē q̄ ſtꝭ de p̄dicato finito ẜm ꝯn̄am ⁊ analogiā ſicutpuatōes .i. ille q̄ ſtꝭ de ſubiecto pͥuatīo. Ille eī due q̄ ſtꝭ dep̄dicato īfinito ſe hn̄t ẜm ꝯn̄am ad illas q̄ ſtꝭ de finito p̄dicato ẜm trāſpōem qͣndā .ſ. affirmaº ad negationē. ⁊ negaad affirmationē. nā affirmatīa de p̄to īfinito. vt iſta hō eſtnō iuſtꝰ rn̄det ẜm ꝯn̄am negatīe de p̄to finito .ſ. huic hōnō eſt iuſtꝰ. negatīa ꝟo de p̄to īfinito .ſ. hō nō ē nō iuſtꝰ affirmatīe de finito p̄to .ſ. huic hō ē iuſtꝰ. ꝓpter qd̓ Theofraſtus vocabat eas q̄ ſtꝭ de īfinito pͣto trāſpoſitas. ⁊ ſil̓r etꝭaffirmatīa de p̄to pͥuatīo rn̄det ẜm ꝯn̄am negatīe de finito p̄to. ſicut hec hō ē iniuſtꝰ ei q̄ eſt hō nō ē iuſtꝰ. Negatiua ꝟo pͥuatie .ſ. hō nō ē iniuſtꝰ ei q̄ eſt hō ē iuſtꝰ Diſponāt̉ gͦ in figura. ī pͥª qͥdē linea ille q̄ ſtꝭ de fi. pͣto .ſ. hō ē iuſthō nō eſt iuſtꝰ. in ſcd̓a āt linea negatīa de īfinito p̄to ſubaffirmatīa de finito. ⁊ affirmatīa ſub negatīa. tūc due ſcꝫq̄ ſtꝭ de īfinito pͣto ſe hn̄t ad affirmatione et negationē definito p̄to ſic̄ pͥuatōes .i. ſicut ille q̄ ſtꝭ de p̓uatiuo p̄to Sdue alie q̄ ſcꝫ ſtꝭ de infinito ſubiecto .ſ. nō hō ē iuſtꝰ. nō hō n̄eſt iuſtꝰ mīme .i. nō hn̄tſil̓em ꝯn̄tiam. Et hͦ mō expoſuitArmeniꝰ. ſꝫ hͦ manifeſte ē ꝯͣ lrām. nā cū p̄miſiſſet qͣttuorenuciatōes. duas ſcꝫ de finito p̄to. ⁊ duas de īfinito. ſubiūgit qͣſi illas ſubdiuidēs. qͦꝝ due qͥdem ⁊c̄. due ꝟo mīmenaͣ dat̉ intelligi ꝙ vtreqꝫ due intelligūt̉ in p̄miſſis. ille āt q̄ſtꝭ de īfinito ſubiecto nō īcludūt̉ in p̄miſſis. ſꝫ de his poſtea dicet̉. vn̄ manifeſtū ē ꝙ de eis nūc non loqͥt̉ ¶ Et iō alialiter expoſuerūt dicētes ꝙ p̄dictaꝝ qͣttuor ꝓponū due .ſ.q̄ ſtꝭ de īfinito p̄to ſic ſe hn̄t ad affirmatione ⁊ negationeꝫid ē ad ipſam ſpēm affirmatōis ⁊ negatōis vt pͥuatiōes .i.vt pͥuatie affirmatōes ſeu negatōes. hec em̄ affirmaº hōeſt nō iuſtꝰ nō ē ſimpl̓r affirmaº ſꝫ ẜm qͥd qͣſi ẜm pͥuatōeꝫaffirmaº. ſicut hō mortuꝰ nō ē hō ſimpl̓r ſꝫ ẜᵐ pͥuatōeꝫ. necilla hō n̄ eſt nō iuſtꝰ ē ſimpl̓r negatīa Ille āt q̄ſtꝭ de p̄to finito nō ſe hn̄t ad ſpēm affirmatōis ⁊ negatōis ẜm pͥuationē ſꝫ ſimpl̓r. qꝛ hec hō ē iuſtꝰ ē ſimpl̓r affirmatīa. ⁊ hec hōnō ē iuſtꝰ ē ſimpl̓r negatīa. Sꝫ nec h̓ ſenſus ꝯuenit ꝟbisArꝭ. hec igit̉ quēadmodū in reſolutorijs dcm̄ eſt ſic ſtꝭ diſpoſita. vbi nihil īuenit̉ ad hūc ſenſum ꝑtinēs. ¶ Et ideoArmeniꝰ ex his q̄ in fine pͥmi pͥoꝝ dicunt̉ de ꝓponibꝰ queſtꝭ de finito ⁊ īfinito vel pͥuatiuo pto aliū ſentum accipit.Ad cuiꝰ euidētiā ꝯſiderandū ē. ꝙ ſicut ipſe d̓t enūciaº aliqͥ ꝟtute ſe hꝫ ad illud de qͦ totuꝫ id qd̓ in enūciatione ẜcat̉Vere p̄dicari p̄t. ſicut hec enūciaº hō eſt iuſtꝰ ſe hꝫ ad oīaUilla de qͦꝝ qͦdlibet vere p̄t dici ꝙ eſt hō iuſtꝰ. ⁊ ſil̓r hec enūciatio hō nō ē iuſtꝰ ſe hꝫ ad oīa illa de qͦꝝ qͦdlibet vere dici p̄t ꝙ non ē hō iuſtꝰ. Sꝫᵐ gͦ hūc modū loquēdi manifeſtū ē ꝙ ſimplex negatīa in plus eſt qͣꝫ affirmatīa infinita q̄ei corrn̄det. nā ꝙ ſit hō nō iuſtꝰ vere p̄t dici de qͦlibet hoīeqͥ nō hꝫ habitū iuſticie. ſꝫ ꝙ nō ſit hō iuſtꝰ p̄t dici nō ſoluꝫde hoīe nō hn̄te hītū iuſticie. ſꝫ etiā de eo qͥ penitꝰ nō ē hoHec em̄ eſt vera lignū nō eſt hō iuſtꝰ. tn̄ hec ē falſa eſt hōnō iuſtꝰ. ⁊ ita negatīa ſimplex ē in plus qͣꝫ īfinita affirmatiua. ſicut etiā aīal ē in plus qͣꝫ ſit hō. qꝛ de pluribꝰ verificat̉ Sil̓i etꝭ rōe negatīa ſimplex ē in plus qͣꝫ affirmatīe priuatiua. qꝛ de hͦ qd̓ nō ē hō nō p̄t dici ꝙ ſit hō nō iuſtꝰ. ſedaffirmatia īfinita ē in plus qͣꝫ affirmatīa pͥuatiua. p̄t em̄dici de puero ⁊ de qͦcunqꝫ hoīe nōdū hn̄te habitū virtut:aūt vitij ꝙ ſit hō nō iniuſtus. nō tn̄ de aliqͦ eoꝝ vere p̄t di
ci ꝙ ſit hō iniuſtꝰ. Ecōtra ꝟo affirmatiua ſimplex in minus eſt qͣꝫ negatiua infinita. qꝛ ꝙ nō ſit hō nō iuſtꝰ p̄t dici nō ſolū de hoīe iuſto. ſꝫ etiā de eo qd̓ penitus nō eſt hō.Sil̓r etiā negatīa pͥuatiua in plus eſt qͣꝫ negatīa infinitanā ꝙ nō ſit hō iniuſtus p̄t dici nō ſolū de hoīe hn̄te habitūiuſticie. ſed de eo qd̓ penitꝰ nō eſt hō. de qͦꝝ qͣdlibet p̄t dici ꝙ nō ſit hō nō iuſtꝰ. ⁊ vlteriꝰ p̄t dici de oībꝰ hōibꝰ quinec hn̄t habitū iuſticie neqꝫ hn̄t habituꝫ iniuſticie ¶ Hisviſis facile ē exponere pn̄te lr̄aꝫ hoc mō qͦꝝ ſcꝫ qͣttuor enūciationū p̄dictaꝝ due qͥdē .ſ. infinite ſe habebunt ad affirmationē ⁊ negationē .i. ad duas ſimplices. qͣꝝ vna ē affirmatiua ⁊ altera negatiua ẜm ꝯn̄am .i. in mō ꝯn̄di ad easvt pͥuationes .i. ſicut due priuatiue. qꝛ ſcꝫ ſicut ad ſimplicē affirmationē ſeqͥtur negatiua infinita. et nō ꝯuertit̉ eoꝙ negatiua infinita eſt in plus ita etiam ad ſimplicē affirmationē ſeqͥtur negatiua pͥuatiua q̄ eſt in plus ⁊ nō ꝯuertit̉. ſed ſicut ſimplex negatiua ſeqͥt̉ ad infinitā affirmatiuaꝫq̄ eſt in minꝰ ⁊ nō ꝯuertit̉. ita etiā ad ſimplicē negatiuā ſequit̉ pͥuatiua affirmatīa q̄ ē in minꝰ ⁊ nō ꝯuertit̉. Ex qͦ pꝫꝙ eadē eſt habitudo in ꝯn̄do īfinitaꝝ ad ſimplices q̄ etiāeſt pͥuatiuaꝝ. due āt ſcilꝫ ſimplices q̄ relinquunt̉ remotisduabꝰ .ſ. infinitis mīme. ita ſe hn̄t ad īfinitas in ꝯn̄do ſicutpͥuatiue ſe hn̄t ad eas. qꝛ videlicet ex vna ꝑte ſimplex affirmatīa ē in minꝰ qͣꝫ negatīa infinita. ſꝫ negatīa pͥuatīa ēin plus qͣꝫ negatīa īfinita. ex alia ꝟo ꝑte negatīa ſimplex ēin plus qͣꝫ affirmatiua infinita. ſꝫ affirmatīa pͥuatīa eſt inminꝰ qͣꝫ infinita affirmatiua. ſic gͦ pꝫ ꝙ ſimplices non itaſe hn̄t ad infinitas in ꝯn̄do ſicut p̄uatiue ſe hn̄t ad īfinitas. Quāuis aūt ẜm hͦ lr̄a ph̓i ſubtilit̓ exponat̉. tn videt̉eſſe aliquātulū expoſitio extorta. nā tra ph̓i videt̉ ſonarediuerſas habitudines nō eē attēdendas reſpectu diuerſorū. ſicut in p̄dicta expōne pͥma accipit̉ ſil̓itudo habitudinis ad ſimplices. ⁊ poſtea ſil̓itudo habitudinuꝫ reſpectuinfinitaꝝ. ¶ Et iō ſimpl̓r eſt magis ꝯueniēs lr̄e Areſto.expō Porphi. quā Boe. ponit ẜm qua expōem attendit̉ſil̓itudo ⁊ diſſil̓itudo ẜᵐ eē ꝯn̄aꝫ affirmatiaꝝ ad negatiasvn̄ d̓t qͦꝝ ſcꝫ qͣttuor ꝑ̄miſſaꝝ due qͥdē .ſ. affirmatiue quaꝫvna ē ſimplex. ⁊ alia īfinita ſe habebūt ẜm ꝯn̄am ad affirmatione ⁊ negationē. vt ſcꝫ ad vna affirmatiua ſequat̉ altera negatia. nā ad affirmatione ſimplice ſeqͥtur negatiuainfinita. ⁊ ad affirmatione infinita ſeqͥt̉ negatiua ſimplex.due ꝟoſcꝫ negatie mīme .i. nō ita ſe hn̄t ad affirmatiuas.vt ſcꝫ ex negatiuis ſequat̉ affirmatīe. ſicꝭ ex affirmatiuisſeq̄bant̉ negatīe. ⁊ qͣntū ad vtrūqꝫ ſe ſil̓r hn̄t pͥuatīe ſicutinfinite. ¶ Tūc ibi ¶ Dico aūt qm̄) manifeſtat qͦddaꝫ qd̓ſupͣ dixerat .ſ. ꝙ ſint qͣttuor p̄dicte enūciatōes. loqͥmur eīnūc de enūciationibꝰ in qͥbꝰ hͦ v̓bū eſt nō ſolū p̄dicat̉ ſcd̓madiacēs alicui noī finito vel infinito. ſed in qͥbꝰ p̄dicat̉ terciū adiaces puta ẜm ꝙ adiacet iuſto. vt cū d̓r hō eſt iuſtvel ẜm ꝙ adiacet nō iuſto. vt cū d̓r hō eſt nō iuſtꝰ. ⁊ qꝛ inneu̓tra haꝝ negatio apponit̉ ad ꝟbuꝫ ꝯſequēs ē ꝙ vtraqꝫſit affirmatīa. ſꝫ cū affirmatōi opponat̉ negatio. vt ſuꝑͣ in pͥmo on̄ſum eſt relinqͥtur gͦ ꝙ p̄dictis duabꝰ enūciationibꝰaffirmatiuis rn̄dent due alie negatiōes. ⁊ ſic ꝯn̄s ē ꝙ ſintqͣttuor ſimplices enuciatōes. Et hoc intelligimꝰ ꝑ qͣndādeſcriptionē figure qͣdrāgularis. in cuius vno angulo deſcribat̉ hec enuciatio hō eſt iuſtꝰ. et ex oppoſito ſcribatureius negatio. q̄ eſt hō non eſt iuſtus. ſub qͥbus ſcribanturdue alie infinite. ſcꝫ hō eſt nō iuſtus. hō nō eſt nō iuſtus. inquā deſcriptōe apparet ꝙ hͦ ꝟbū eſt affirmatiuū vel negatiuum adiacet iuſto ⁊ non iuſto. ⁊ ẜm hoc diuerſificanturquattuor enunciationes.