Te iporeconiunctio figurat̉. De his nupciis dr̄. Apot̄. 19. Gaudeamus⁊ exultemus ⁊ demꝰ gl̓iam ei. qꝛ vener̄t nupcie agni. et vxoreius p̄parauit ſe. ⁊ datū eſt illi vt cooꝑiat ſe biſſino ſplendenti⁊ candido. Biſſinum em̄ iuſtificacōs ſct̄oꝝ ſūt. Nota ꝙ p̄dictaverba pn̄t eſſe verba ſct̄oꝝ angeloꝝ ita dicenciū. Gaudeam?qꝛ deus ad ſuum miniſteriū nos creauit. ⁊ exultemꝰ qꝛ reꝓbisangolis cadentibꝰ nos in gl̓ia ꝯfirmauit. ⁊ demus gl̓iam ei. qꝛvt numerus nr̄ reꝑaret̉ mortem amariſſimam tolerauit. ⁊ veredignum ⁊ iuſtū ſicut dictū eſt gaudeamꝰ ⁊ erultemus ⁊cͣ. quiavener̄t nupcie agni .i. xp̄s ſtt̄am ecc̄iam qͣm ꝑ ſanguinem ſuumdeſponſauit cito ſibi vniu̓ſaliter in gl̓ia copulabit. Et hoc ideofaciet qꝛ vxor eiꝰ .i. ſct̄a ecc̄ia ſe p̄parauit. ⁊ qꝛ poſſet dici angel̓ꝑ qͥd p̄parauit ſe ſponſa agni ſubdunt Datū eſt illi vt cooꝑiatſe byſſino ſplendenti ⁊ candido .i. p̄parauit ſe vario v̓tutū veſti-m̄to. ꝑ qd̓ ⁊ aīa ſplendebit ⁊ corpꝰ candidū apparebit. Ꝙ aūtꝑ byſſū v̓tutes nitelligant̉ ipſe textus exponendo ſubiungit. biſſinū em̄ ſunt iuſtificacōes ſct̄oꝝ. Quia v̓o tam honorifice ſuntnupcie xp̄i et ecc̄ie ꝓpterea immediate ſubdit̉ ꝙ angelus dixitad ioh̓eꝫ. Scribe bt̄i q̓ ad cenā agni nupciaꝝ vocati ſunt ¶ NNota ꝙ ſponſe duo ſatis odiunt. viꝫ rugas in vulti ⁊ macu-las in veſtitu. qͥ circa vt ſct̄a ecc̄ia vel etiam q̄libet fidel̓ aīa nōhr̄et rugas aut maculas. venit ip̄e ſponſus ⁊ extendi ſe ꝑmiſitin cruce vt aufferret ſct̄e ecc̄ie vel cuilibet fideli aīe rugas vetuſtatis. Sanguinem qͦꝫ ⁊ aqͣm lancea ꝑcuſſus in latere ꝑfudit vtablueret ab ecc̄ia vel a qͣlibet anīa maculas feditatis. Vn̄ dicitapl̓s ad. Eph̓. 5. Xp̄s dilexit ecc̄iam ⁊ tͣdidit ſemetip̄m ꝓ eavt illam ſct̄ificaret mundans eā lauacro aq̄ in verbo vite i. in ſeipſo qͥ eſt verbū vite. vt exhiberet ipſe ſibi gl̓ioſam ecc̄aꝫ nonhn̄tem maculam a̓ rugam a̓ aliqͥd huiꝰmodi. ſꝫ vt ſit ſct̄a ⁊ iminaculata ¶ O De ſcd̓o nota ꝙ ꝑ diem terciam fut̉a gl̓iadeſignat̉ in qua nupcie xp̄i ⁊ ecc̄ie ꝯſumant̉. Tres em̄ dies habemus. Primus eſt dies ire. Scd̓us dies gr̄e. Terciꝰ dies gl̓eDiem ire intrat infantulus ſtatim cū in matris vtero viuifitat̉.In pct̄is enim originalibꝰ ꝯcipitur quilibet puer ⁊ naſcit̉ in hͦmundo. Vnde dicit apl̓s ad. Eph̓. 2. ꝙ om̄s nature ſumꝰ filiiire. De die vero ire tranſit in diem gr̄e cum in aquis baptiſmia pct̄is originalibꝰ emundant̉. Permanent aūt in die gratievſqꝫ in fineꝫ vite niſi forſitan excidat a gracia per peccatū mortale currit enim dies gracie per totum tempus preſentis vite.Tunc enim homo ẜm animam intrat in diem glorie. quando