De verbo in calce ponendoPlerūqꝫ enim qui oratorie artis floribꝰ ac faleratisut auiūt verbis ſtuduerit verbū cōtratrita vulga-tamqꝫ grāmaticoꝝ cōſuetudine q̄d̓ in calce abſolu-te orationis locari cōſueuit id illi potius coaptantmicio qd̓ omne tibi exemplo erit manifeſtius.De partibuſorationisScis plenā orationē tribꝰ ꝯſtare ꝑtibꝰ quas ſuppo-ſitūut ip̄oꝝ vocabulis vtar verbū et appoſitū vo-cant. dicūt igitur grāmatici Scipio africanus dele-uit carthaginē. Ornatioris vero eloquij hoīes ꝯuerſo potius vtūtur ordine. Carthaginē ſcipio africa-nus deleuit. Illi Marcus cicero vtitur familiariterP. I. hi vero P. L. Marcus ci. familiariter vtit̉. Fubus plane exemplis patere arbitror appoſitū pͥmūin oratione. ſuppoſitū mediū. nouiſſimū vero locumtenere verbū. Sed ſi quid ꝓ grāmaticoꝝ more poſtappoſitū erit. id inicio orationis poni ſolet cuius reiexempla ſubnectam. Scipio emilianus euertit Nu-mantiā vrbē oplilētiſſimā hiſpanie. Hiſpanie opuſentiſſimā vrbe Numantiā S cipio emilianus euer-tit. Nō ignoras multa eſſe genera epiſtolarū. Epiſtolarū genera multa eſſe non ignoras. Licurgus cōdi-dit ſanctiſſimas leges lacedemonijs. Lacedemonijsſanctiſſimas leges licurgus cōdidit. Multa cōſimili racōne. Appoſitū plerūqꝫ in pnͥcipio apponitur.ſuppoſitū in medio. in fine verbū. ut Axiopagū doon Solaminus primus cōdidit. Ceterū diuerſis erdinibus et locis. collocāde ꝑtes ſūt ꝓ auriū indicioqd̓ quidē ſolo vſu cōparatur.De aduerbijs