iioaiiijje
om̄is lingua. ⁊ ſermocinatio. Quid igit̉?Ceſſabo a laude tua. qͥa te digne laudareneq̄o. Aut iō tacebo. ⁊ oīno mutus ero: qꝛimmūduꝫ ⁊ inſufficientē me eſſe cognoſcoAbſit a me ingratitudo iſta. vt ceſſem laudare te. quē laudare dꝫ om̄is creatura. maxime autē hō rōnalis. cui tanta bona pre ceteris cōtuliſti. O pater miſericordiaꝝ etdeus infinite bonitatis ſcio vere. ⁊ cōfiteorex toto corde. me nimis ſordiduꝫ pctōremeſſe an̄ te: queꝫ magis decet ꝓſtrato vultucuꝫ fletu ⁊ gemitu veniā petere: qͣꝫ dulciſſi-muꝫ nomē tuū polluto ore laudare. ⁊ nōiare. Sed tn̄ de tua pijſſima bonitate. ac in-genti dulcedine confiſus. cupio te laudareex intimis p̄cordijs. obſecras viſcera mi-ſerationuꝫ tuaꝝ. vt me immūduꝫ vermicūluꝫ ⁊ putriduꝫ cadauer. non deſpicias. neca magnifici nōis tui laudatōe ſuſpēdas. ſꝫom̄ia interiora mea cuꝫ deuota oris iubi-latione ad laudāduꝫ te. excites. ⁊ accēdasLaus tua deus tu ipſe es. nec ab aliqͦ dig-