Druckschrift 
[Quarta pars] (1493) [super libros Novi Testamenti]
Entstehung
Seite
293a
Einzelbild herunterladen
 

Apoſtolorum

ui ſicut ipſi ſcitis qm̄ ad eaque mihi opus erāt ⁊ hisē qͥ mecū ſunt mīſtraueruntfmanꝰ iſte. Oīa oſtēdi vob̓ſꝫ qm̄ ſic laborātes oportetſuſciꝑe infirmos ac memilniſſe verbi dn̄i ih̓u qm̄ ip̄eindixit. Beatius eſt magisn dare qͣꝫ acciꝑe. Et cuꝫ hecdixiſſet: poſitis genibꝰ ſuiſo orauit cum omnibus illisMagnus aūt fletus facieſt oīm: ⁊ ꝓcūbentes ſuꝑcollū pauli oſculabant̉ eūdolētes maxime in verboquod dixerat qm̄ ampliusfaciē eius nō eſſent viſuri:⁊ deducebāt eū ad naueꝫ.Um aūt factū xxj.eſſet vt nauigaremus

abſtracti ab eis recto curſu venimus choum: ⁊ ſequēti die rhodū ⁊ inde pataram. Et cū inueniſſemuſb nauē trāſfretantē in phenicem aſcendētes nauigauimus. Cuꝫ apparuiſſemusaūt cypro relinquētes eaꝫad ſiniſtrā nauigauimꝰ inc ſyriam ⁊ venimus tyrum.Ibi eniꝫ nauis expoſituraderat onꝰ. Inuētis aūt diſecipulis māſimꝰ ibi diebꝰtvij. Qui paulo dicebāt ꝑs ſpm̄ ne aſcēdēt hierl̓ymamEt expletis diebꝰ profectiibamus deducentibꝰ nosoībꝰ cū vxoribꝰ ⁊ filijs vſqꝫforas ciuitatem: ⁊ poſitisgenibus ī littore orauimꝰ

e Niniſtrauerūt manꝰ iſte: apd̓ eos .n. vixerat de ꝓpriolabore. ⁊ ſubdit cām. d. f Oīa oſtēdi vob̓. ꝓ exemploꝑfectiōis. g Qm̄ ſic laborātes .i. de ꝓprio labore viuētes. h Oportet ſuſci. ad doctrinā fidei. Infirmosqͥ ſūt auari ⁊ ad dādū tardi. lꝫ .n. paulꝰ poſſet acciꝑe ſumptus ab illis qͥbꝰ p̄dicabat tn̄ frequent̉abſtinebat ne fructꝰp̄dicatiōis īpediret̉ī illis qm̄ ꝓpter auariciā ſuaꝫ ab auditup̄dicationis retraherent̉: ſubdit etiā aliācām. d. k Ac meminiſſe v̓bi dn̄i ih̓uſupple oportet.l Qm̄ ip̄e dix. lꝫ hͦno habeat̉ in euāgelio: tenēdū eſt tn̄ firmit̓ ꝓpt̓ verbū apl̓iꝙ dixit: qꝛ nō oīa eiꝰfacta ſūt ſcripta Iohā. vlti. ⁊ multo minus eiꝰ verba ſed ꝑreuelationē paulushabuit hͦ xp̄i verbuꝫſicut ⁊ eiꝰ euāgeliuꝫGal̓. j. m Beatiꝰem̄ eſt magꝭ dare qͣꝫacciꝑe. Ex hͦ voluerūt aliqͥ dice̓ ꝙ mauicias ꝓprias ī ſeculo erogare pauꝑibꝰ qͣꝫ ī religione mēioris ꝑfectiōis eſt didicare: ſꝫ hͦ reprobat̉ lib. de eccl̓iaſticis dogmatibꝰ: vbi dr̄Bonū eſt cū diſpēſatione bona pauperibꝰ erogare: ſꝫ meliꝰ eſt intentione ſequēdi xp̄m totū ſimul dare: ⁊ abſolutū a ſollicitudine cū xp̄o egere. ⁊ Hiero. ꝯͣ vigilantiū dicit ꝙ aſſerit meliꝰ facere qui vtunt̉ rebꝰ ſuis ⁊ paulatī fructus poſſeſſionū pauꝑibꝰ diuidūt ⁊cͣ. ſequit̉ nō a me ſed adeo rn̄det̉. Pade ⁊ vede oīa que habes ⁊ da pauꝑibus ⁊veni ⁊ ſeq̄re me. ꝓpter qd̓ verbū iſtud. Beatiꝰ eſt ⁊cͣ. intelligēdū eſt ceteris paribꝰ q̄ nō ſunt in ꝓpoſito. n Et cūhͦ dixiſſet. Hic vltīo ponit̉ pauli flebilis receſſus: eo ꝙ dixerat ꝙ nō viderēt ampliꝰ faciē eius ⁊ pꝫ lr̄a hͦ excepto.o Orauit cū om. illis .ſ. ꝓ ꝯſeruatione eoꝝ a quibꝰ recedebat ⁊ directione ſui ⁊ eoꝝ quos ſecū ducebat. In ca. xx. vbi dicit̉ in poſtil. Uerbum em̄ in ſcripturafrequenter accipit̉ pro facto. Additio.v Erbū gr̄e in hoc loco ẜm glo. intelligit̉ verbuꝫ qd̓Lpreſtat gratiam agentibus. In eodem ca. vbi dicit̉ in poſtilla. Beatius eſt magisbare qͣꝫ accipere. Additio.Ec cōluſio apl̓i .ſ. ꝙ beatiꝰ eſt magis dare qͣꝫ acciꝑevidet̉ hr̄e nō modica in rōnis dictamine fundamēvta. pōt .n. pͦ in ꝑticipatione diuine beatitudinis fundari ſic. nam diuina beatitudo cōplectit̉ oēs btītudinesſicut ⁊ diuina ꝑfectio cōplectit̉ oēm ꝑfectionē: vt in pͥmaꝑte. q. xxvj. Conſtat aūt ꝙ deo maxīe competit dare creaturis tam in eſſe nature qͣꝫ in eſſe gr̄e ⁊ glorie: ꝓut cōiterſcriptura teſtat̉: nō aūt cōuenit ſibi acciꝑe: qꝛ bonoꝝ nr̄orum nō eget vt in psͣ. ergo beatius eſt dare ẜm ꝙ deo aſſimulamur qͣꝫ acciꝑe: ꝑ qd̓ a participatione diuine ſil̓itudinis deficimꝰ. Item qꝛ dās acqͥrit in datiōe bonū honeſtūſꝫ recipiens nō acqͥrit in receptione niſi bonū vtile. bonūaut honeſtū meliꝰ eſt qͣꝫ vtile ẜm ph̓m. Itē ad danteꝫ ꝑtinet agere: ad recipientē aūt ꝑtinet pati: ⁊ ſic habet̉ intētūItē excellentiꝰ eſt agere qͣꝫ pati. ⁊ ꝑ cōſequens virtuoſiusqꝛ virtus circa difficile conſiſtit: que quidē tres vltime rōnes pn̄t hr̄i a ph̓o in. ix. ethicoꝝ vbi tractat de amore beneficiatoris ad bn̄ficiatū ⁊ ccōtra: his tn̄ dimiſſis qꝛ apl̓s fūdat ſe in aucͣte diuina di. Qm̄ ip̄e dixit .ſ. xp̄s. Beatiꝰ eſt

magis dare ⁊cͣ. Attēdēdū eſt ꝙ lꝫ iſta v̓ba nō ꝯtineant̉ ſicſub eadē forma in euāgelio ꝯtinent̉ tn̄ virtualit̓: loquēdoem̄ de datione ꝓut ꝑtinet ad elemoſynā vel ad bn̄ficētiaꝫde quibꝰ vel ſaltē de altero eoꝝ apl̓s agit ad pn̄s: vt in lr̄apꝫ. Cōſtat ꝙ xp̄s in multꝭ locis euāgelij dationē cōmendauit: p̄cipiens ſeucōſulēs actꝰ ad hͦ ꝑtinētes. de elemoſyna .n. pꝫ cū dic̄ Iu.ix. datę el̓ynā ⁊ dīamūda ſūt vobis: abſcōdite el̓ynā ī ſinupauperis ⁊cͣ. ⁊ ſic inmultis alijs locis.de datione v̓o qͥ ꝑtinet ad bn̄ficentiam.Nath̓. v. dr̄. Benefacite his qͥ oderūtvos vt ſitis filij pr̄isveſtri qͥ ſolē ſuū fac̄oriri ſuper bonos ⁊malos ⁊cͣ. nō tn̄ legitur cōmēdaſſe: p̄cepiſſe ſeu ꝯſuluiſſe receptionē nec mēdicationē. Sil̓r ī hͦ ꝙdicit. Dade ⁊ vēdeoīa q̄ hēs ⁊ da pauperibꝰ: ⁊ veni ſeq̄reme: manifeſte oſtēdit ꝙ ꝑfectio ꝯſiſtitī dādo oīa pauꝑibꝰ⁊ ſequēdo xp̄m: ⁊ lꝫ ſequela xp̄i ſit ꝑfectior: tn̄ datio illaſeu erogato a xp̄o p̄cepta ſeu cōſulta eſt diſpoſitio ad illāꝑfectionē: nō tn̄ acceptio ei oppoſita: vn̄ acceptio el̓ynaꝝſeu bn̄ficioꝝ nō p̄cipit̉ nec cōſulit̉ ſeu cōmendat̉: vn̄ nechabet rōnem btītudinis ſeu virtutis. neceſſitas tn̄ ad eaꝫqn̄qꝫ cōpellit: q̄ neceſſitas rōnē meriti ab ea excludit: iuxͣillud apl̓i. j. Coꝝ. ix. ca. Si euāgelizauero nō eſt mihi gloria: neceſſitas tn̄ mihi incūbit. Auctoritas aūt q̄ allegat̉ īpoſtilla de eccl̓iaſticis dogmatibus nō obſtat. nā ibi cōmendat̉ egeſtas nō ꝓpter ſeipſam ſꝫ ꝓpter ſolutionē a ſollicitudine. ſi em̄ aliqͥs abundās diuitijs tante ꝑfectioniseēt vt ex earū ſollicitudine nō īpediret̉ a dei dilectione.nihilominꝰ eēt ꝑfectꝰ qͣꝫtū ad ſtatū vie ꝑtinet: de abraamem̄ qͥ magnis obūdabat diuitijs legit̉ Gen̄. ca. xvij. Ambula cora me ⁊ eſto ꝑfectꝰ. Sil̓r pꝫ de dauid ⁊ de multisalijs: idē dicēdū de aucͣte hiero. qꝛ in rn̄ſione diuina quāallegat tota ꝑfectio pͥncipalit̓ depēdet a ſeq̄la xp̄i: cū dicitUeni ⁊ ſeq̄re me. ex qͥbꝰ oībus pōt ꝯcludi ꝙ ſimplicit̓ loquēdo beatiꝰ eſt dare qͣꝫ acciꝑe ꝓut ſonāt verba apl̓i nihileis addendo: lꝫ qn̄qꝫ ẜm quid egere ſit ꝑfectiꝰ ſicut egereꝓpter ſequelā xp̄i. Capl̓m. xxj.Om aūt factū eēt ⁊cͣ. Hic ponit̉ terciꝰ locꝰ in quoc I paulꝰ fecit aliquā morā .ſ. ciuitas tyri ad quā pͦ ponit̉ acceſſus: ⁊ expͥmunt̉ hic aliqͣ loca ꝑ que tranſiuit paulꝰ ſine mora. ⁊ pꝫ lr̄a. Sciendū tn̄ ꝙ illd̓ qd̓ ponit̉in aliquibꝰ libris. Deinde mirrham. nō eſt de textu: nec ēin libris correctis. b In fenicē. nomen eſt ꝓuincie.c Et venimus tyrum. ⁊ ſubdit̉ cā cū dicit̉. Ibi .n. nauisin qua eramꝰ erat expoſitura onꝰ. q. d. ꝓpter hoc neceſſefuit ꝙ ibi applicaremꝰ. d Inuētꝭ āt diſcipulis .i. xp̄ianis. e Nāſimꝰ ibi. dies. vij. ad cōſolationē nr̄am corboralē poſt nauigationē: ⁊ ad credētiū ibi manētiū ſpūalē ꝯſolotiōeꝫ. f Qui pau. di. ꝑ ſpm̄. ꝓph̓ie. g Ne aſcē. hierl̓ymā. Sciendū ꝙ h̓ nō dicebāt īmediate ꝑ ſpiritūſanctū qͥ paulo dicebat illuc aſcēdere: ⁊ ſic ꝯͣria diceret: ſꝫꝑ ſpm̄ ꝓphetie habebāt ꝙ ſi paulꝰ aſcēderet in irl̓m vt ibiſuſtineret ꝑſecutionē: ꝓpter quod ei compatiētes ex ſuoſpiritu ſuadebant ne illic aſcēderet: eſt enim hieruſalemin ſitu altiori qͣꝫtyrus. cetera patent.

oo v