Liber
vltra id qd̓ poſſumus ſuſtinere: licet hec pena nō excedat̉ordinem iuſticie. q. d. reſpice nos oculo pietatis ⁊ miſericordie: qꝛ tibi ꝓpriū ē miſereri ⁊ ꝑcere: qͥ viuis ⁊ regnasdeus in ſecula ſeculoꝝ Amen.¶ Incipiunt additones pauli burgn̄. ſuꝑ librū TrenoꝝDieremie. ¶ In ca. j. vbi dicit̉ in poſtil. Quo ſedet.QAdditio.Icet liber iſte ꝯpetenter exponatur ad planū litere ſenſum a poſtillatore: tn̄ magiſter petrus aureoli notabilius videt̉ illum exponere in quodanꝯpendio ſacre ſcripture: ⁊ qꝛ illud ꝯpendium non habet̉ꝯmuniter: ideo de hoc nō me expedio remittēdo ad ip̄m.ſed ſuā expoſitiōeꝫ interpoſui inter additōnes: licet noneam ponendo oīno ſub ꝓprijs verbis: ſꝫ qn̄qꝫ aliqd̓ modicū mutando addēdo ſeu diminuendo ꝓnt viſuꝫ fueritEt notandū ꝙ in hac expoſitōne nō ꝓceditur ad ſingulaverba litere exponenda: ſed ſoluꝫ ad principale intentūcuiuſlibet verſus: relictis alijs induſtrie ſtudentis: tuꝫ qꝛliber iſte metrice ꝓcedit vt poſtillator dicit. ⁊ ꝯmunitertenet̉ in ꝓceſſu aut metrico nō ſingula verba ſunt pōderanda. ſepe em̄ eadē replicat auctor vl̓ alia introducit ꝓut metrico modo ꝯgruit. ſꝫ illa tm̄ ſunt exponenda q̄ pͥncipaliter intendunt̉: tū qꝛ illa q̄ in hac expōne relinquūt̉pn̄t haberi ex poſtilla ſuo modo ꝓut ad ꝓpoſitū ꝑtinent̉exponenda. Primo gͦ ẜm p̄dictū doctoreꝫ liber iſte in qͥnqꝫ ꝑtes diuidit̉. In quaꝝ prima ꝓpheta principaliter lamentat̉ deſtructōeꝫ ciuitatis irl̓m: que quideꝫ ꝑs ꝯtinet̉in primo ca. alphabetico. Qd̓ incipit. Quō ſedet ⁊cͣ. Inſcd̓a lamentat̉ principaliter deſtructōeꝫ totius ppl̓i iſrael ⁊ totius regni. que incipit in ſcd̓o ca. Quō obtexit. Intercio ꝟo more ꝓphetico ꝯuertit ſe ad xp̄m ⁊ lamentaturde ſeipſo quaſi induens ꝑſonam chriſti: qua ratōne autēhoc ſit hic introductū dicetur in prīcipio tercie partis q̄incipit tercio capitulo: ibi. Ego vir videns. In quartaautem parte lamentat̉ principaliter de deſtructōne ſanctuarij ⁊ templi: que incipit in quarto capitulo: ibi. Quomodo obſcuratū eſt aurum. In quinta aūt parte funditoratōnem imploratiuam ad diuinā miſericordiā prouocandaꝫ que incipit in quinto capitulo: ibi. Recordare domine. Primū ergo capitulū qd̓ principaliter refert̉ ad ciuitatem hieruſalē: que erat caput regni: diuidit̉ in duasꝑtes principales. Primo nanqꝫ ꝓpheta admirando lam̄tatur deſtructōeꝫ irl̓m: quaſi loquens ad ſeipſum. Scd̓oꝟo ipſamet ciuitas lamentat̉ ſeipſam quaſi ꝓuocandoalios ad ꝯpatiendum ſibi. Scd̓a incipit in xij. verſu vbidicit̉. O vos om̄s qui tranſitis ꝑ viā ⁊cͣ. Prima ꝑs continet. xj. verſus ẜm. xj. excellētias ciuitatis irl̓m ſuꝑ qͣruꝫamiſſione deſolabiliter hiere. eaꝫ lamentat̉. Exceſſit nāqꝫciuitas irl̓m alias ciuitates in auctoritate. qꝛ multis ciuitatibus ⁊ terris dn̄abat̉ ſalteꝫ tꝑe dauid ⁊ ſalomonis qd̓deplorat in primo verſiculo dicens. Quō ſedet ſola ⁊cͣ. etſequit̉. Princeps ꝓuinciaꝝ facta eſt ſub tributo. Exceſſit etiā in leticia ⁊ iocunditate maxime tꝑe p̄dictoꝝ regū:quod deplorat in ſcd̓o verſiculo dicens. Plorans plorauit: ⁊ ſequit̉. Non eſt qui conſoletur eam. Tercio exceſſit in ſecuritate: ita vt de alijs terris ad eā ꝯuenirēt ꝓpterſecuritatem: que excellentia videtur ſequi ad p̄dictas duas: que quidem excellentia deplorat̉ in tercio verſicl̓o vbidicit̉. Migrauit iudas ꝓpter afflictōeꝫ: et ſequit̉. Om̄sꝑſecutores eius apprehenderūt eā. Exceſſit quarto in ſoiennitatibꝰ ⁊ celebritatibꝰ diuinis: qꝛ ter in anno debebatpopulus ꝯuenire in hieruſalem ad celebranda diuina feſta: quod deplorat in quarto verſiculo dicēdo. Uie ſyonlugent: eo ꝙ non ſint qui veniant ad ſolennitatem. Exceſſit quinto in pace et tranquillitate: quia licet tan-
magnū decorē policie ꝑtinet: decꝫ. ii. ẜm legiſtas impatoriā maieſtate eē armis decorataꝫ: qd̓ deplorat in vj.verſicl̓o. d. Egreſſus ē a filia ſyon oīs decor eiꝰ: facti ſt̄pͥncipes eiꝰ velut arietes ⁊cͣ. et ſequit̉. Et abier̄t abſqꝫfortitudine. Exceſſit ſeptīo in ml̓tiplici ꝓſꝑitate ⁊ diuitiaꝝ copioſitate: erat em̄ tꝑe ſalomonis copia auri etargēti qͣſi ferri: vtꝫ in. iij. Reg. qd̓ deplorat in ſeptimoverſicuio. d. Et recordata eſt irl̓m dierū afflictōis ſueAn hebreo hr̄. Dierū pauꝑtatis ſue. ⁊ ſequit̉. Et oīmdeſiderabiliū ſuorū ⁊c. Exceſſit octauo in laudis p̄conio ⁊ famoſitate: noīabat̉ em̄ in cūctis regnis: ita vt regina ſaba veniret de finibꝰ terre audire ſapīam Salomouis: qd̓ deplorat in octauo verſiculo. d. Peccatumpeccauit irl̓m. ⁊ ſequit̉. Oēs qͥ gl̓ificabāt eā ſpreuerūteaꝫ. Exceſſit nono in pulcritudine ⁊ formoſitate: eratem̄ pulcerrime edificata: qd̓ deplorat ī nono verſiculodices. Sordes eiꝰ in pedibꝰ eiꝰ. ⁊ ſequit̉. Depoſita eſtvehemēter .i. deformata. Exceſſit decimo in ceremoniaꝝ ſctītate: ita vt nō ꝑmitteret̉ aliqͥs gentilis ingrediinfra templū: qd̓ depiorat in decimo verſiculo. d. Manum ſuā miſit hoſtis. ⁊ ſequit̉. Uidit gentes ingreſſasſanctuariū ſuū de qͥbꝰ p̄ceꝑas ne intrarēt in eccl̓iaꝫ tuam. Exceſſit vndecimo in copia panis ⁊ ſaturitate. ꝓut in multꝭ locis ſacre ſcripture illa terra ꝯmendat̉. qd̓deplorat in vndecīo verſicl̓o. d. Oīs ppl̓s eiꝰ gemēs etquerens panē. Deinde inciꝑit ſcd̓a ꝑs prīcipalis lam̄tatiōis hꝰ primi capituli. in qͣ poſtqͣꝫ ꝓph̓a lamentatꝰeſt ciuitatē deſtructā: introducit ciuitatē lamentanteꝫſeip̄am. ⁊ incipit. xij. verſu .ſ. ibi. O vos oēs ⁊c̄. ibi em̄loquit̉ ciuitas inuocās alios ad ſibi ꝯpatiendū. q̄ ꝑsdiuidit̉. in quatuor ꝑtes principales. Primo nāqꝫ lamentat̉ immenſitate ſue miſerie: ⁊ hoc in quatuor primis verſiculis ſub ſimilitudine quatuor modoꝝ hoīmqui ꝯſueuerūt oīa ſpoliare. Dicit em̄ in primo verſiculo dn̄m ſe habuiſſe ad ip̄aꝫ inſtar vindemiatoris qͥ nihil in vinea relinquit: de quo dicit. O vos oēs qͥ trāſitis ꝑ viam. ⁊ ſequit̉. Quoniā vindemiauit me vt locutus eſt dominus. In ſecundo dicit deum ſe habuiſſead ip̄am ad inſtar incendiarij ⁊ venatoris. incendiarius eniꝫ ꝯſueuit totuꝫ comburere: ⁊ venator quicquidcapit in rheti mactare ſeu occidere: ⁊ de hoc dicit in ſequenti verſu. De excelſo miſit ignem in oſſibꝰ meis etſic incendiarius. Expandit rhete pedibꝰ meis. ⁊ ſic venator. In tercio dicit deuꝫ ſe habuiſſe ad ip̄am ad inſtar ligantis captum per manum ⁊ collum: ſic ꝙ nullo modo poſſit euadere de quo dicit in ſequēti verſiculo. Uigilauit iugum iniquitatum meaꝝ in manu eiusꝯuolute ſunt et impoſite collo meo. ⁊ ſequitur. Deditme dominus in manu de qua non potero ſurgere. Itquarto dicit deum ſe habuiſſe ad ipſam ad modū calcantis in torculari qui nullum humorem relinquit invua. de quo dicit in ſequenti verſiculo. Abſtulit om̄smagnificos meos dominus ⁊cͣ. Torcular calcauit dominus ⁊cͣ. ⁊ ſic ſub quatuor metaphoris predictis: lamentata eſt ſue miſerie magnitudineꝫ. In ſecūda v̓oparte lamentatur ſuper implacabilitate diuine iracūdie: et hoc in duobus verſiculis. In primo nanqꝫ on̄dit ꝙ ipſa non poteſt deum placare lachrymis oculorum dicens. Idcirco ego plorans ⁊ oculus meus deducens aquas ⁊cͣ. In ſecūdo ꝟo oſtendit ꝙ nō poteſtdeum placare geſtibus manuum aut ſignis deuotiōisquorumcunqꝫ dicens. Expandit manus ſuas ſyon etnon eſt qui conſoletur eam. ⁊ ſic lamentatur ſuper implacabilitate diuine iracundie: cum tamen conſueuiſſet al̓s ſibi deum placabilem inuenire: prout patet inmultis ſacre ſcripture locis. In tercia ꝟo parte lamētando profitetur iſtud prouenire ex rectitudine diuine iuſticie: de quo dicit iuſtus eſt dominꝰ: quia os eiusad iracundiam prouocaui. ⁊ durat pars iſta ꝑ tres ꝟſiculos. In primo em̄ ꝓfitet̉ deū nō fuiſſe iniuſtū ī captiuitate quā inflixit iudeis a irim exeuntibus: de quodicit. Iuuenes mei ⁊ virgines mee abierunt in captiuitateꝫ. In ſcd̓o ꝓfitetur ꝙ deus non fuit iniuſtus i-