in generatione et generationem.ſcd̓m peccata. no. fa. no.Fnō imperpetuū iraſcet̉. neqꝫ. ie. ꝯ. nonQuare imperpetuuꝫ obliuiſcerispaſſiomibus ſubiacere.noſtri: derelinques nos in longiſ ſed. ſ iudicē. humiliter ⁊ ſuppliciter obſecrattudinem dierū; Conuerte nos domine ad te ⁊ cōuertemur: innoua§ vnde egreſſus eius ſicut a principio.dies noſtros ſicut a prīcipio. SꝫIa te qui vbiqꝫ es. §quaſi pollutospeccatis noſtris ſvt pater. non traſcaris vt iuproijciens repuliſti nos. Firatuscontrarios tibi.es contra nos vehementer.

ſcd̓m illud. Capite nobis vulpes quę demoliūtur vineas.¶ Ineternum. Idem dauid tu aūt dn̄e in eternū ꝑ. ⁊ alibi. tu aūt idēipſe es ⁊cͣ. Perma nebis. Non eſt temꝑalis māſio nec localis. nec aliud qͣꝫip̄e. ſed ip̄a vna ⁊ indiuidua ⁊ ꝑ manens eſſentia quaſi quāuis filius ſe exinaniuerit for .ſ. ac. manet tam̄ in ęt ernū.¶ Solium tuū. ⁊c̄. Sedes tu a. d. i. ſ. ſ. ⁊ alibi. Regnū. t. reg. o. ſe. dū ſolium audis intellige iudicem: ⁊ tim e. quaſi deū time. ⁊ mādata. e. o. ⁊ ſi ſecūdum hoīem iudicaturregnū tn̄ eius eſt inęternum.¶ Quare imperpetuum. Poſt om̄imodas lamentationisſpecies ad eum ſolū p̄ces conuertit qui ſolusꝯteſt cōſolari.Quare imꝑpetuuꝫHoc nobis aſſidue exorandum. ne obliuiſcatur noſtri. ne derelinqͣt.n. imꝑpetuū qd̓ bn̄ vocibus oramus. ſed melius rebꝰ exoramꝰ. Simus ergo memores eiꝰne obliuiſcat̉ noſtri. ꝙnon obliuiſcitur. miſedeus. niſi nos obiuiſcamur. ⁊ ſi obliti fuerimipſe gr̄am inſpirat. obliuionem fugat. vn̄ reminiſcētur ⁊ ꝯuer. ad.d. vni. fi. terrę.¶ Obliuiſceris. Cui ſim ile eſt illud. vſque quo dn̄e obli. m. ī. f. non ꝙobliuiſcat̉. mi. d. ſed cū differt auxiliari videt̉ oblitꝰ. vt ſic accēdat deſiderium. ⁊ dulcius ſit ſolaciū. ⁊ ipſe interim rideat de penis innocētū. Sicut filus vaſa ſua probat vt vaſa in honorē faciat qꝛ uaſa fi. ꝓ. fornax¶ Cōuerte. Conuertēdo. quia conuerſio reꝑationis iniciū eſt dieꝝ. innouatio ęternitatis ꝑceptio.¶ Cōuerte nos. d. Auerſiones noſtrę multę ſunt. vnde alibi. Cōuerte nos d .ſ .n. cōuerte ꝑ gratiā ⁊ cōuertemur quantū eſt in nobis arbitrio libertatis. vn̄ gratia dei ſum id. q. ſum. ⁊ gratia. e. i. m. ua. n̄. f. Gratia enimvocātis precedit. ⁊ excitat libertatē volūtatis. Noſtrū eſt ꝙ decidimꝰ deiꝙ reſurgimus. Hoīes enī caro ſunt. ſpūs. va. ⁊ n̄. re. nō eſt enī volētis neqꝫ cur. ſed miſerētis dei. Notandū tn̄ ꝙ gratia dei nō ꝯuertimur: niſi ⁊ noſtra volūtate ꝯuertamur̄. eſt aūt quoddā velamē noſtrę infirmitatis ſenſibus noſtris obiectū. qd̓ niſi illumīatione dei fuerit remotū. ꝯuerti nō valemus. libertas ergo ꝑ gratiā reddit̉. Semꝑ ergo nobis orandū eſt. conuerte nos domine.¶ Innoua ⁊c̄. Ad hoc principium reuocamur cū cōuertimur cū ad illud ꝑuenerimus in nouabimur. Inueterati enim ⁊ corrupti ſumus. ⁊ diesęternitatis ꝑdidimus quos ꝑ cōuerſionē recipimus. vnde alibi. conuerteme domine. ⁊ cōuertar ad te.¶ Iratus es ⁊c. Prima repulſio eſt qua temptatori tradimur. Secūda cū teptati ſuccūbimus ad tēptandū ſine ira dei repellimur: de qua dicitur. nō repulit deus plebē ſuam quam preſciuit. qn̄ aūt vincimur et poſteanō pęnitemus iraſcitur deus vehemēter. vn̄ quis. nouit poteſtatē ire. t. ⁊cͣ.Aliqn̄ enī iraſcit̉ vt pater qn̄ verbis increpat delinquētem ⁊ facit penitentem. Iraſcitur aūt vt dn̄s qn̄ corripit vt durus. ⁊ ſtatim vlciſcitur. vn̄ moyſes. Ne iraſcatur furor tuus cōtra ppl̓m tuū. Ut iudex iraſcetur cū dicet.te male. ⁊c. cum iam nec penitētie nec venie locus erit.¶ Gilibertus. Sufficiant hęc ad expoſitionē lamētationuꝫ hieremi equę de patrū fontibꝰ hauſi ego gilibertus antiſiodorēſis eccl̓e dyachonꝰ.

¶ Incipit p̄fatio in libꝝ Baruch prophetę.Iber iſte qui baruc noīe pręnotaturin hebręo canone non habet̉. ſed tm̄in vulgata editione: ſimilit̓ ⁊ epl̓a hiremię. Propter noticiā aūt legentiū hic ſcpͥta ſunt: qꝛ multa de chriſto nouiſſimiſqꝫ temporibus indicāt.