Druckschrift 
Biblia latina : Mit der Glosse des Walafridus Strabo u.a. und Interlinearglosse des Anselmus Laudunensis
Einzelbild herunterladen
 

Ad Corin.C. IIII

§ merito apud ſe ſtultus. quia ita apud deumSapientia enī huiꝰ mūdi ſtulticiaIqui facit qd̓ fieri poſſe mundus negat in iobeſt apud deum. ¶Scriptum ē eniꝫfalſos oſtendam Fmūdiſ faciēdo aliter qͣꝫ dicūtCompręhendam ſapientes in aſtuFin pſalmotia eorum. Et iterum: Dominusrvel hominū ſcarnaliū ſmundinouit cogitationesʸ ſapientiū qm̄ſ falſeſ ⁊ quia ſtulta apud deūvanę ſunt. Itaqꝫ nemo glorietur īquafi melius ab vno qͣꝫ ab alioad veſtrū ſenſūdata.Ihominibus. Omniaʳ enim veſtraS non ſolū minoresſunt: ſiue paulus ſiue appollo ſiuequi omnibꝰ maior etiā elemēta nobis ſeruiūtſcephas ſiueᶠ mundus ſiue vita ſifquibus ſuſtētati deo ſeruiūt ſpe quoꝝ ſeruit̉ue morsʸ ſiue pręſentiaʳ ſiue futuhec veſtra. qꝛ omnia quotquot ſuntra. Omnia enim veſtra ſunt. vosfnō hominis. ⁊ ideo nō in homine gloriandum⁊ ita mediāte chriſto vos eſtis deiautē chriſti: ſchriſtus autē dei.C. IIII.ſ ⁊ cū hoc ſit nec nimis nec minusde nobis arbitreminiIc nos exiſtiFnō dominos ſqd̓ nō pſeudomet homo vt miniſtros chriſti: etſecundū modum cuiuſqꝫ myſteria vel miniſteriadiuidimusſ vel myſtediſpenſatores miniſteriorum dei.Iqui ſcꝫ ſordo quis īter diſpēſatores inueniturvt fidelis. cui poſſit credi vt bene diſpēſetHic iam quęritur interꝭ diſpēſato-

res: vt fidelis quis inueniaturQ. hic inter nos querit̉. qd̓ non eſſet querendūſed quidquid alij faciāt quaſi infidelis diſpenſatorMihi autē ꝓ minimo eſt vt a vointellectu qui nō videt occulta. ⁊ poteſt fallibis iudicer: aut ab humano die.qui melius noui me qͣꝫ uos ⁊ ita ꝑiculum ē vobis de ignotis iudicare in nullo me remordetconſcientia.Sed neqꝫᶠ me ipſum iudico. NiI. i. nō ideo me iuſtū puto. qꝛ poteſt eſſe qd̓ neſciodelicta enim quis ītelligithil enī mihi conſcius ſum: ſed nonfneqꝫ ego neqꝫ vos ſed ſmelius noui me qͣꝫ illiſed melius deꝰ qͣꝫ egoin hoc iuſtificatus ſum. Qui aūtf. i. qui poteſt ⁊ debet me iudicare ⁊qui nouit oīa⁊ quia dominus ēIiudicat me: dominus ē. ItaqꝫFiudiciiIſcilicetnolite ante tempus iudicare: quofiudicare ⁊ quia tūc omnia nota omnibꝰ. poterunt de ſe iudicare ⁊ de alijsaduſqꝫᶠ veniat dominꝰ: qui ⁊ illufgeſta ⁊ cogitata tunc erūt aꝑtaminabit abſcondita tenebrarum⁊ manifeſtabit conſilia cordium: ⁊Fetiā bonas cogitationesſ remuneratio ⁊ ꝓ modo ſuo dixi nō gloriandum in nobistūc laus eritᶠ vnicuiqꝫ a deo HęcIcū in nobis nō gloriareminiautē fratres tranſfiguraui in me ⁊humilitatē veſtrā hanc ſcilicet. jqui maioresſumusapollo propterꝭ vos. vt in noragendo vltra in hieremia ſ qui gloriat̉ .i. d. g.bis diſcatis: ne ſupra qͣꝫ ſcriptuꝫeſt vnus aduerſus alium infleturſe vel doctorea ꝑditis niſi deꝰpro alio: quis enim te diſcernit;

igit̉ in cęleſtibus ſedet cū patre ⁊ filio ⁊ in tēplo ſuo habitat. ſcꝫ in ſanctis. qͥſunt tēplum dei mō ꝑ fidem ambulātes. Et templū dei erūt aliquādo etiaꝫſecundū ſpeciē: qualiter etiam nunc ſunt templū angeli dei. Augꝭ. Sed diceret aliquis anteqͣꝫ faceret deus cęlū ⁊ terrā. anteqͣꝫ faceret ſanctos. vbi habitabat. In ſe habitat deus. apud te habitat. ⁊ apud ſe ē. Non ergo ſic ſūtſancti domꝰ dei vt ipſa ſubtracta cadat deus. immo ſic habitat deus in ſanctis. vt ſi ipſe diſceſſerit. cadāt. Pręterea ſciendū ꝙ non niſi ſtultiſſime dicipoteſt. ſpiritum nō habere locū in noſtro corpore. qd̓ totum animanr̄a īpleuerit. Stultius etiā dicit̉ anguſtijsalicubi īpediri trinitatē vt pr̄ ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus alicubi ſimuleſſe nō poſſint. Verūillud multo mirabiliꝰꝙ cum deus vbiqꝫ ſittotus. nō tamē in omībꝰ habitat. Quis porro audeat opinari niſiīſeꝑabilitatē trinitatispenitus ignoret. ꝙ inaliquo poſſit habitare pater aut filius. in qͦnō habitet ſpūſſanctꝰAut in aliquo ſpirituſſanctus in quo nō pater aūt filiꝰ. Fatendūē igitur vbiqꝫ eſſe deūꝑ diuinitatis p̨̄ſentiaꝫſed nō vbiqꝫ ꝑ inhabitationis gratiā. ꝓpterhanc enim inhabitatōnē vbi gratia dilectionis eius agnoſcit̉. nondicimus pater noſterqui es vbiqꝫ. cū ⁊ hocverum ſit. ſed qui es incęlis. Illud quoqꝫ mirabile ē ꝙ deus ē iuhabitator quorundā nōdum cognoſcentiū deum. ⁊ nō quorundā ſecognoſcentiū. Illi enīad templū dei nō ꝑtinent. qui cognoſcētesdeuꝫ. nō ſicut deū glorificant. Ad templumaūt dei ꝑtinent ꝑuuliſanctificati ſacramētochriſti ⁊ regenerati ſpirituſancto. qui nōduꝫpoſſunt cognoſcere deum. Igitur quē non poterunt illi noſſe nec habere. iſti poterūt habere anteqͣꝫ noſſe. Beatiſſimi aūt ſunt illi. qͥbus hoc ē deum habere qd̓ noſſe.Sapientia huiꝰ mundi. Amb̓. Abuſiue ponit̉ ſapiētia ꝓ aſtutia.Nemo in hominibus. Baptiſtis vel doctoribus. Non in hominibus. Quia veſtri ſunt ipſi. qꝛ omnia veſtra ſunt. adſeruiendum vobis data. ⁊ nō ē gloriandū niſi de rebus excellentioribus. In hominibus. Quia nō ſunt datores gratiarū ſiue boni ſiue maliſint ſed tantum miniſtri. Omnia enim. Singulos nō ſibi defendāt doctores vel baptiſtas cūomnibus vtant̉. Mundus noſter. Si curſus eiꝰ in dei volūtate ponimusVita p̨̄ſens noſtra. ſi modeſte ⁊ cū gloria dei agit̉. Mors ſi ſpe futuri libēter ꝓ chriſto morimur. Pręſentia. ſi ſic vtimur eis ne offendamꝰ. Futura. ſiea credentes magis optamus. Siue uita ⁊cͣ. Et vita ⁊ mors doctoꝝ ad ędificationē ſubditis eſſe debent. Vel ꝑ vitā ſanctos homines ⁊ angelos accipe qui ſtudent ꝓfectui fideliū ꝑ mortē diabolū ⁊ mēbra eiꝰ. qͥ dū ꝑſecūt̉ vtilitati ſeruoꝝ dei īſeruiūtUos aūt chriſti. Ut ſicut hęc nobis: ita nos chriſto ſubijciamur. chriſtus aut dei. voluntatē eius faciēs. vt ⁊ nos faciamꝰ ipſius. Cur ergo adiniuriā chriſti de hominibus aliquid ſperatis. C. IIII.

Sic nos. Hactenus de gloria pſeudo. hic de ſuo ꝯtēptu agit. Sic nos. Hoc ideo ait apoſtolꝰ. quia de eo minus ſentiebant. ſed ſic homo ſentiat vt deus qui eum elegit. Et diſpenſatores. Augꝭ. Non ſolū boni ſed etiam mali diſpēſatoresſunt. Niſi enī ꝑ bonos diſpenſaret̉ nō recte apoſtolus diceret. Imitatoresmei eſtote. Rurſus ſi nō ꝑ malos non diceret dominus de quibuſdā. Quedicunt facite. quę aūt faciūt nolite facere. Diſpēſatores enim ſunt ꝑ quoruꝫminiſterium ꝑueniturad ęternaꝫ ſalutē. Nōenim eſſe ſalutis illiusdiſpenſatorē ꝑ verbū⁊ ſacramentū eſt illiuseſſe ꝑticipem. Hic iā quęriturIta de nobis eſtimandum. ſed hic inter vosqd̓ non alibi. Iam inpręſenti cum expectandum eſſet donec deusiudicet. Iudico me ipſum. Periculū ē vobis de ignotis cordismei vel alioꝝ iudicareQuanta eniꝫ ꝓfunditas credēda eſt eſſe inhomine q̨̄ lateat etiamipſum hominē in quoē. vt ī petro ꝓfunditasinfirmitatis latebat cūſe domino ꝯmoriturūꝓmittebat. Augꝭ. Cuꝫergo quiſqꝫ de ſe aut n̄omnino aut vix poſſitveram ferre ſentētiā. qͦmō poteſt de alio iudicare. cū nemo ſciat qͥdagat̉ in homīe niſi ſpiritus hominis. Aug. Iudiciū ꝓhibet apoſtolus qꝛ occulta ſūt nobis corda hominum. In his plerūqꝫ nr̄a credulitas fallit̉Sed cauendū ē ne ꝑnitioſa opinatione fallamur vt qui nō poſſumus hominū indagare ꝯſcientiā. de ipſis rebuſ habeamꝰ verā certamqꝫ ſententiam. hocaūt ad humanā tentationē ꝑtinet ſine quavita iſta nō ducitur. vnde apoſtolus. Tentatio vos nō apprehēdat niſi humana. Si ergo ſuſpicationes vitare nō poſſumus. qꝛ homines ſumus. iudicia tamē id eſt. diffinitiuas firmaſqꝫ ſentētias ꝯtinere debemꝰ. Si ergo ſuſpicamur ꝙ ē humana tentatio. ſaltē nō iudicemus. quādo nō errat̉ in rebꝰvt recta ſit imꝓbatio vicioꝝ virtutūqꝫ approbatio ꝓfecto ſi erratur ī hominibuſ. venialis ē humano tentatio. Ab humano. Id ē. ab omnibus dū ſunt in ſuo die. ⁊ non eſt dies dn̄i.humano. qꝛ ē ⁊ dies domini quo iudicabit quādo vnuſquiſqꝫ ꝓ ſe rationem reddet. ⁊ tunc ſecreta cordiū patebunt. Quoaduſqꝫ. Aliter iniuria iudici fit. qꝛ iudicis īiuria ē. ſi ante iudiciūeius a ſeruo ꝓcedat ſententia.Illuminabit. Id ē. Aꝑta faciet abſcōdita tenebrarū .i. peccatoꝝ. Tūc laus uni. Bene agēti l̓ cogitāti. hic an̄t neſcit̉ qͥs ſit laude dignꝰMe et appollo tranſ. Propoſui figurā pro omībus. vt ab omnibꝰabhorreat̉: ſicut a nobis. Ambro. Per hoc pſeudo apoſtoloꝝ glorias ettraditiones ꝑuerſas ſub ſua ꝑſona ⁊ appollo euacuat ſummatim illos deſignans nō ſingillatim. ne maior naſceret̉ diſcordia.Ne unus in. ad. alium p. a. Ab illo .i. meliori. qͣꝫ ille .i. quaſi aliusab illo qui nullus ē quantum ad ſe. vel quantū ad miniſteriū. quis enim te