Eccleſiaſticus4V

illū inimicū gratꝭª ⁊ ꝯuīcia⁊ maledicta reddet illi: ⁊ ꝓhonorē ⁊ bn̄ficio reddet illiꝯtumeliā.ᵇ Multi nō cā neqͥtieᶜ nō fenerati ſūtᵈ ſꝫ fraudari gratis timuerūt. ᵉ Uerūtn̄ ſuꝑ hūileꝫ aīoᶠ fortioreſto:ᵍ ⁊ ꝓ el̓ynaᵉ nō trahes illū. Propter mādatūᵏ aſſume pauꝑem̄ ⁊ ꝓpter inopiāeius ne dimittas eū vacuū.Perde pecuniaꝫ ꝓpter fratrē et amicūᵐ ⁊ nō abſcondas illā ſub lapide in ꝑditionē. Pone theſaurū tuuꝫin preceptis altiſſimi: ⁊ proderit tibi magis ꝙͣ aurum.Cōclude elemoſynā in corde pauꝑis. ⁊ hoc ꝓ te exorabit ab oī malo. Elemoſyna viri quaſi ſacculꝰ cū ip̄o.⁊ gr̄am hoīsᵇ quaſi pupillam ꝯſeruabit: ⁊ poſtea reſurget:ᵗ ⁊ retribuet illis retributionēˢ vnicuiqꝫ in caput illoꝝ.ˣ Suꝑ ſcutū potē

tisʸ ⁊ ſuꝑ lanceāᶻ aduerſusīimicū tuūª pugnabitᵇ Uirbonꝰ fidē facit ꝓximo ſuoᶜ ⁊qͥ ꝑdideritᵈ ꝯfuſionē derelīquet ſibi. ᵉ Grām fideiuſſoris ne obliuiſcarisᶠ dedit eīꝓ te qīaꝫ ſuā. ᵍ Repromiſſorem fugit peccator ⁊ īmūdus. Bona repromiſſorisſibi aſcribit peccator: et ingratus ſenſu derelinqͥt liberantē ſe.ᵐ Uir repromittitde ꝓximo ſuoⁿ ⁊ cū ꝑdideritreuerētiāᵖ derelinq̄t̉ ab eoRepromiſſio nequiſſimamultos ꝑdidit diligentes:et cōmouit illos qͣſi fluctmaris. Uiros potētes gyrās migrare fecit ⁊ vagatiſūt ī gētibꝰ alienis.ˣ Pctōrtrāſgrediēs mādatū dn̄i īcidet ī ꝓmiſſiōꝫ nequāʸ ⁊ qͥ conat̉ ml̓ta agēꝰ īcidet ī iudiciuꝫ.ᶻ Recuꝑa ꝓximū ẜm virtutē tuā.ª et attende tibi neincidas. Initiuꝫ vite hoīs

modās habebit illū cui accōmodauit inimicū ſine cā.a ¶ Et ꝯuicia ⁊ maledicta ⁊c̄ .i. reddet accōmodāti mala ꝓ bonis. ¶ b ¶ Multi. hic ꝯn̄r inducit ad ſubueniendū ꝓximo ꝑ eſemoſyne dationē: ⁊ ꝯtinuādo ſe ad p̄dicta dicit. Multi nō cā neqͥtie .i. duricie ad ꝓximū.c ¶ Nō feneratiſunt .i. dimiſer̄taccomodare ꝓximo. ¶ d ¶ Sedfraudari gratistimuerūt. ſic̄ dictū ē ī parte immediate p̄cedenti. ⁊e ¶ Uerumtn̄ ſuꝑ humilemaīo .i. pauperiorē debitore.f ¶ Fortior eſtolargitate. 7g ¶Et ꝓ elemoſynai. ꝓ debito qd̓ intali caſu ī elemoſyuā eſt ꝯuertendum. 7h ¶ Nōtrahas illuꝫ. adiudiciū vt cōpellat̉ reddere debtū. ¶t ¶ Propmandatu .ſ. dn̄iqͥ mādauit vnicuiqꝫ de ꝓximoſuo ſubleuando¶R¶ Aſſume pauperē. ip̄m adiuuādo. ¶ ¶ Perde pecunia. ꝓpt̓fratrē ⁊ amicuꝫconſumendo eāin neceſſitate eorū: licꝫ em̄ in hocꝯſumet̉: tn̄ maius bonuꝫ ꝓ eareddet̉.m ¶ Et non abſcondas illā ſubˡapide. theſaurizando in terra. ſꝫ in celo ꝑ elemoſyne dationē: iō ſubdit̉. pone the. tu. in p̄ce.altiſ. ⁊ ꝓderit tibi magis qͣꝫ aurū. ⁊ pꝫ. 7n ¶ Conclude el̓ynam in corde pauꝑis. ip̄m deſolatū ꝑ elynam tuam ꝯſolando. 70 ¶ Et hęc ꝓ te exorabit. ab omni malo. ſ. te liberari a deo. ¶ pͣ ¶ Elemoſyna viri quaſi ſacculus cū ipſo. In ſactulo reponunt̉ ea que in tēꝑe neceſſitatis reſumunt̉: ſic in morte qn̄ deficiunt bona p̄ſentis vite ſubuenit meritū elemoſyne. quia ſicut dicitlug. Sola miſericordia comes eſt defunctoꝝ.et grām hoīs .i. grām dei datā homini.Quaſi pupillam ꝯſeruabit. in pn̄ti vita.Et poſtea reſurget. ꝑ repetitiōeꝫ p̄mij in alia vita.t ¶ Et retribuet illis retributionem .i. faciet a deo retribui. ¶ ¶ Unicuiqꝫ in caput illoꝝ. qꝛ ẜm maioritateꝫ⁊ minoritate miſericordie in premio retribuet̉ plus etminus vnicuiqꝫ. ¶x ¶Suꝑ ſcutū potentis. qd̓ eſt armatura ad defendendū. ¶ ¶ Et ſuꝑ lanceā. que eſt armatura ad inuadendū. ¶z ¶ Aduerſus inimicū tuuꝫ.ſcꝫ dyabolū. ⁊a ¶ Pugnabit. te ꝓtegendo in eiꝰ tentationibus: ⁊ etiam ip̄m ꝑ victoriam repellendo.B ¶ Uir bonus. Hic ꝯn̄ter on̄dit̉ qualiter ſubueniendū ſit ꝓximo ꝑ fideiuſſionē. Nā ꝑ hoc aliqn̄ ꝓximuseuadit damnū magnū: vel ꝯfuſionē: Dicit igitur. 7bUir bonus fidē facit ꝓximo ſuo. ꝓ ip̄o in neceſſitate fideiubendo. ⁊c ¶ Et qͥ ꝑdiderit .ſ. fidem erga ꝓximuꝫ.ntantum diſcredens ei ꝙ non vult fideiubere ꝓ ip̄o¶ Confuſionem derelinquet ſibi .i. dimittet ꝓximuꝫ

ſuū ꝯfundi. ſi aūt li ſibi referat̉ ad nolentē fideiubere: ſiceſt ſenſus. Cōfuſione derelinquet ſibi .i. pctm̄ incurret. ꝑqd̓ ꝯfundet̉ corā deo ⁊ etiā corā hoībꝰ eſt ſibi ꝯfuſibile ꝓximo in neceſſitate ſic diffidere. Conſequenter informatillum ꝓ quo fideiubet̉ di. ¶ ¶ Grām fideiuſſoris ne obliuiſcaris. ſꝫ cogitade eius liberatione¶ ¶ Dedit em̄ ꝓ teaſam ſuā. obligando ꝓ te illud qd̓ eſtſibi neceſſarium advitam ſuſtentandā⁊ qm̄ ingrati faciūtꝯͣriū ſubdit̉. 7Repromiſſorē .i. fideiuſſorem. ¶ h(Fugit pec. ⁊ immūdus. nolens eū liberare. 1 ¶ Bonarepromiſſoris ſibiaſcribit pctōr di. ꝙfideiuſſor tenebat̉ei intantū vel hmōi¶R ¶ Et ingratus ſēſu. qͦ nō rcognoſcitbona fideiuſſoris.¶ ¶ Derelinqͥt li. ſe:dimittens fideiuſſ.ſuum tractari dureab ip̄o creditore.m ¶ Uir repro. de ꝓxi. ſuo. i. fideiubetꝓ eo. ¶n ¶ Et cuꝫꝑdiderit .ſ. ꝓximꝰꝓ quo fideiuſſit.o ¶ Reuerentiaꝫ .i.verecundiā coramdeo ⁊ hominibꝰ.p ¶ Derelinquēturab eo. ſcꝫ fideiuſſormodo p̄dicto: iō ſb̓dit̉. ¶ ¶ Repromiſſio nequiſſima. qͥ ꝓximus ꝓmittebatfallaciter liberare fideiuſſorē. 7r ¶ Multos ꝑdidit diligentes .i. deſtruxit bona amicoꝝ fideiubentium.ys ¶ Et ꝯmo. il. quaſi flu. maris. nā ꝑ hoc incurrūt ſepe fideiubentes tempeſtates tribulatiōis. ¶t. ¶ Uiros po. gy.migra. fecit. nā ꝑ hoc expellūt̉ aliqn̄ de ſuis hereditatibꝰ.v ¶ Et vagati ſūt in gē. alienis. nam aliqn̄ fugiūt de terrane capiant ⁊ incarcerent̉ ꝓ debitis illoꝝ ꝓ quibus fideiuſſerunt: ⁊ qꝛ deus aliqn̄ dimittit hoīem talem incurreretribulatione pro pctīs ſuis p̄teritis. ſubdit̉. ¶x ¶ Pctōrtranſgre. mā. dn̄i inci. in promiſ. nequā. qd̓ fit ꝑ fideiuſſionem. in qͣ promittit ſe ꝓ alio ſolue̓ ſi deficiat. ⁊ dr̄ ꝓmiſſionequā. quātū ex ea ꝯtingūt ſibi mala. 7¶ ¶ Et qͥ conaturmulta agere. vltra poſſibilitatē ſuā. M ¶ Incidet in iudiciū. ad qd̓ trahit̉ ꝓpter obligationē facta. iō ſubdit̉.G ¶ Recuꝑa ꝓxi. tuū ẜm virtu. tuā. ſubueniēdo ei ꝑ fideiuſſionē. ita tn̄ ꝙ ꝑ hoc nō incurras dictā tribulationē: iōſb̓dit̉. ¶ a ¶ Et attende tibi ne incidas. in p̄dicta mala. etſic pꝫ ꝙ fideiuſſio nō eſt leuiter ſꝫ cū magno pondere facienda. ¶b ¶ Initiū vite. Hic ꝯn̄r circa miſericordie oꝑaponit̉ cauteiā. ⁊ maxime circa hoſpitalitatē nā ꝑ hoſpitesfictos ⁊ malos multi recipientes eos fuerūt defraudati:igit̉ primo inducit hoīem ad ſic viuēdū ſobrie ꝙ nō incurrat ncc̄itatē diſcurrēdi: ⁊ apud extraneos hoſpitari dicēsb ¶ Initiū vite hoīs aqua ⁊ panis .i. potus ⁊ cibꝰ moderatus. Nā frequenter in ſcriptura noīe panis ⁊ aque intelligit̉ cibus ⁊ potus generaliter: vnde. iiij. Reg. vj. Ap.pone eis panē ⁊ aquā. ⁊ ſubdit̉. Et appoſita ē eis magnaciboꝝ p̄ꝑatio. loquit̉ tamen hic ſcriptura de cibo/ et potu