ᵇ aut qͥs audet ei dicere: operatꝰ es iniqͥtatēᶜ Mementoꝙ ignores opꝰ eiꝰ: d̓ quo cecinerūt viri.ᶠ Oēs homīesvidēt eū:ᵍ vnuſqͥſqꝫ ītuet̉ ꝓculʰ Ecce deꝰ magnꝰⁱ vincesſcīam nr̄aꝫ.ᵏ Numerꝰ annorū eiꝰ ineſtimabil̓. Qui aufert ſtillas pluuieᵐ ⁊ effūditymbres ad inſtar gurgītū:qͥ de nubibꝰ fluunt: que p̄texunt cuncta deſuꝑ. Si vo

luerit extendere nubes quaſi tentoriū ſuū:ᵈ ⁊ fulgurarelumine ſuo deſuper: cardines qͦꝫ maris operiet.q Perhec em̄ iudicat populos: etdat eſcas multis mortalibꝰIn manibꝰ abſcondit lucē⁊ precipit ei vt rurſus adueniat. Annūciat de ea amico ſuo ꝙ poſſeſſio eiꝰ ſit:ˣ etad eam poſſit aſcendere.CCa. xxxvij.

cognoſcendū. q. d. nullus: ⁊ iō cōgludit intentū dicēs.b Aut quis audet ei dicere: operatus es iniquitatē.ci imponendo iniuſticiā. q. d. nullus. c. Memento⁊cͣ. Hic declarat quoddā ſuppoſitū .ſ. ꝙ nullꝰ poteſtſcrutari opera dei. aliud aūt erat ſatis notum .ſ. ꝙ denullis legibus ēſubiectꝰ: ſed ꝙeius opera ſintinſcrutabilia: n̄eſt ſic claruꝫ: ecꝙ inueſtigamuſopera dei per intellectum: ⁊ id̓ohic declarat ꝙnon poſſunt ꝑfecte a nobis cognoſci. ⁊ primohoc declarat ingenerali: ſecundo magis in ſpeciali: ibi Qui aufert. Circa primū dicit.c Mementoꝙ ignores opuseius .i. oꝑa: ⁊ ponitur ſingulare ꝓ plurali: ſicut Exo. viij. c. Uenit muſca grauiſſima .i. multitudo muſcarū. d ¶ De quo cecinerunt viri .i. ſapientes: qui dicunt̉ viri a virtute: etdixit. e ¶ Cecinerūt. qꝛ modus fuit antiquoꝝ ſapiētum ſcribere diuina metrice vel ꝑ modū laudis: vn̄ ⁊liber iſte metrice ſcriptus eſt ab illo loco: Pereat diesin qua natus ſum ⁊cͣ. ¶ f Omnes homines videnteum .i. hn̄t aliquā de eo noticiā ſaltē qꝛ eſt. vn̄ ⁊ deumeē circa aliquos doctores eſt ꝑ ſe notuꝫ: ſed qꝛ noticiaquā de celo habemꝰ eſt valde imꝑfecta: iō ſubditur.g Unuſquiſqꝫ intuet̉ ꝓcul. quia eius cognitio multū diſtat a ꝑfectiōe diuina. iſta tn̄ imꝑfectio nō prouenit ex defectu entitatis ſeu cognoſcibilitatis diuīe ſedex noſtri intellectus infirmitate: qui ſe habet ad diuina: ſicut oculus noctue ad lucem ſolis/ vt habet̉ ſecūdo metaphiſice: iō ſubditur. h 5 Ecce deus magnꝰ.in entitate ⁊ cognoſcibilitate. 1. Uincens ſcientiaꝫnr̄am. ⁊ non ſolum intenſiue: ſed etiam extenſiue: id̓oſubditur. ¶ R Numerus annoꝝ eius ineſtimabilis.quia duratio eius menſuratur eternitate: que a nobiseſt incōprehenſibilis. l Qui aufert. Hic oſtenditpoſitum in particulari: ⁊ primo in oꝑibus dei ſenſibilibus: ſecundo in ſpūalibus: ibi. In manibꝰ Circa primū dicit: Qui aufert ſtillas pluuie. faciendo ſiccitate.m Et effundit ymbres ad inſtar gurgitū .i. abundanter ẜm ſuam voluntatem: ⁊ vtrunqꝫ fecit ad p̄ces helye: vt habet̉. iij. Reg. xvij. ⁊. xviij. ⁊ quia pluuie deſcēdunt de nubibꝰ in pluuiā reſolutis: iō ſubdit̉ de nubibus. n Si voluerit extendere nubes quaſi tentoriū. aliqn̄ .n. ſic extendunt̉ ſuꝑ hemiſperiū nr̄m ꝙ videntur tangere terram in circuitu: ⁊ in medio eleuariſuper zenith capitū noſtroꝝ: ⁊ ſic videntur exponi admodū tentorij. o¶ Et fulgurare lumīe ſuo deſuꝑ. qꝛin nubibus cauſant̉ coruſcatōes ⁊ fulgura.p¶ Cardines quoqꝫ maris operiet. qꝛ mare videturincluſum intra dicta extenſionē nubiū. a ¶ Per hecem̄ iudicat ppl̓os. puniēdo ꝓ peccatis aliqn̄. ſicut ī tꝑediluuij facta eſt pluuia grādis quadraginta diebꝰ ⁊ qͥdraginta noctibus: vt hr̄ Gen̄. vij. Fr Et dat eſcasmultis mortalibꝰ. qꝛ aliqn̄ dant̉ in grām vt terra hūectet̉ ⁊ proferet fructus ad nutritōeꝫ hominū ⁊ animaliū: ⁊ qͣꝫuis iſta que dicta ſunt ſint ſenſibilia: tn̄ rōneseorum/ et cauſas non poſſumus cognoſcere ad perfectum: ⁊ hoc idem dicit philoſophus in principio metheororuꝫ dicens. De hmp̄i impreſſionibꝰ in quibuhoc quidem dubitamus. Hoc autem attingimus aliquo modo imperfecte. s In manibus ⁊cͣ Hic de

clarat ꝓpoſitum in ſpūalibus: ⁊ ſecūdo reuertit̉ ad ſenſibilia capitulo ſequenti: ibi. Poſt euꝫ rugiet ſonitus ⁊ iſteꝓceſſus eſt rōnabilis: qꝛ ſicut ex ſenſibilibus manuducimur ad ſpūalia: lꝫ vtraqꝫ manu imꝑfecte cognoſcamus:ita vt cognitis vtcunqꝫ ſpiritualibus que ſunt maximaintelligibilia: n̄ minus intelligimꝰ ſenſibilia poſtea: īmomagis. in hoc eniꝫdiffert intellectusa ſenſu: quia ſenſuſpoſt excellētia ſenſibilia non pōt cognoſcere minora:vtpote poſt aſpe.ctum ſolis oculusnon pōt īmediatediſcernereminimaſenſibilia. Circa pͥmū dicit̉.s In manibꝰ abſcondit luceꝫ .i. pereiꝰ virtutē ⁊ diſpoſitōem lux gratie ⁊glorie aliquibꝰ abſcondit: vtpote reprobis: ⁊ aliquibus conceditur: vtpote electis: ⁊ ꝙ de luce ſpūali intelligat̉: ptꝫ ꝑ hoc qd̓ ſubdit̉. t. Annuciatde ea amico ſuo .i. electis: qꝛ charitas diuidit inter filiosregni ⁊ ꝑditionis. vꝘ poſſeſſio eius ſit. nō aūt ip̄iꝰreprobi. lux aūt corꝑalis viſibilis eſt ⁊ cōmunis eſt tā bonis qͣꝫ malis: vnde dicit ſaluator Math. v. Solem ſuuꝫoriri facit ſuper bonos ⁊ malos. x ¶ Et ad eum poſſitaſcendere .ſ. ad lucem glorie ad qua cū dei adiutorio peroꝑa meritoria pōt homo ꝑuenire.In capitulo. xxxvj. vbi d̓r in poſtilla. Circa pͥmū dicit̉In manibus abſcondit lucem.Additio.Uper hoc qd̓ dicit̉: In manibꝰ abſcondit lucē ⁊cͣ.ſanctus thomas in ſua expoſitiōe ſic dicit: Interomnes ſenſibiles effectus ſpūalior eſt lux. vn̄ efficacior eſt ad ꝓducendū intelligibiliū cognitione inquātum .ſ. viſus cuius cognitio ꝑ lucem perficit̉ plurimū iuuat intellectualē cognitōnem: qꝛ igit̉ iſta lux ſenſibilis exptāte dei hoībus occultat̉ ⁊ cōmunicat̉: datur ꝑ hoc intelligi ꝙ apud ip̄m eſt quedā excellētior lux .ſ. ſpiritualisquā deus in p̄miū virtutis reſeruat: vnde ſubdit: Annūciat de ea .i. de luce ſpūali ꝑ corꝑalē figurata. Amico ſuo.i. virtuoſo quē deus amat: Ꝙ poſſeſſio eius ſit .i. ꝙ illalux ſpūalis ſit thezaurus que deus amicis ſuis reſeruatp̄miū: ⁊ ad eam poſſit aſcendere ꝑ oꝑa virtutis ip̄am ꝓmerendo: ⁊ ad eam poſſidendaꝫ ſe p̄parando: qͣꝫuis hocetiam poſſet exponi de luce corꝑali. Poſuerunt .n. platonici ꝙ anime omniū deriuabant̉ ab animabꝰ ſtellaꝝ. vn̄qn̄ anime hūanc ſuā dignitatē ſeruant ẜm rōnem viuendo reuertunt̉ ad claritatē ſtellarū vn̄ defluxerunt: id̓o inſomno ſcipionis legit̉: ꝙ ciuitatū rectores ⁊ conſeruatores imꝑfecti .ſ. a celo huc reuertunt̉. in quo etiā dat̉ inteligi ꝙ heliu nō ponebat vltimā remūeratiōeꝫ virtutis intꝑalibꝰ bonis ſed in bonis ſpūalibꝰ poſt hanc vitā. Hocaut eſt int̓ oīa maxīe admirandū: ꝙ hō terrenꝰ ⁊ corruptibilis ad ſpūaliū vel celeſtiū poſſeſſionē ꝑueniat: iō ſubditSuꝑ hoc .ſ. ꝙ hō poſſet accedere ad hāc luce poſſidendāExpauit cor meū timore .ſ. admirationis ⁊ ſtuporis. Etamotū ē a loco ſuo vt .ſ. nō ſolū deſideret ⁊ cōcupiſcat q̄vident̉ ei ꝯnaturalia ẜm ſenſibilē vitā: ſꝫ ⁊ ad ſpūalia celeſtia trāſferat̉: hec ille Circa qd̓ attendēdū ꝙ lꝫ p̄dictaſint vera ⁊ proprijſſime dicta tn̄ ſcd̓a expoſitio predictaquam ſanctus thomas ponit videtur magis conſona ꝓpoſito: nam heliu licet magis videatur eſſe eruditus circa ſpūalia qͣꝫ amici Iob: non tamen attingebat ad veritatem eoꝝ que de hac materia ꝑ fidē cognoſcunt̉: vt patebit in principio. xxviij. ca.

cvlcij