IobLI

bit lumē.ᵇ Qui .n. hūiliatꝰfuerit: erit ī gloria. ⁊ qͥ īclinauerit ocl̓os ſuos: ip̄e ſalnabit̉.ᶠ Saluabit̉ innocēsſaluabitur autē mūdiciamannū ſuaꝝ. Ca. xxiij.Eſpondēs autē Iobait Nūc qͦꝫ in amaritudine eſt ſermo meꝰᶜ ⁊ manus plage mee aggrauataeſtᵈ ſuꝑ gemitū meū Quismihi tribuat vt ꝯgnoſcāᶠ ⁊inueniā illū ⁊: veniā vſqꝫ adſoliū eiꝰᵍ Ponā corā eo iudiciū: ⁊ʰ os meū replebo increpatōibꝰ vt ſciā verba q̄mihi reſpōdeat: ⁊ intelligaqͥd loqͣt̉ mihiᵏ Nolo ml̓ta

fortitudine ꝯtēdat mecū.nec magnitudinis ſue moleme p̄matⁱ Proponat eqͥtatē ꝯͣ meᵐ⁊ ꝑueniet ad victoriā iudiciū meūⁿ Si ad orientē iero nō apparet ſi adoccidētēq nō intelligā eū ſiad ſiniſtra qͥd agā. Nō app̄hēdā eūᵉ Si me vertā addexterāᵛ nō videbo illum.Ip̄e ꝟo ſcit viā meāʸ ⁊ ꝓbabit me qͣi auꝝ qd̓ ꝑ igne trāſit̉ Ueſtigia eiꝰ ſecutꝰ ē pesmeꝰ viā eiꝰ cuſtodiui. ⁊ n̄ declinaui ex ea.ª Amādatꝭ labioꝝ eiꝰ n̄ r̄ceſſiī ſinu meoabſcōdi v̓ba oris eiꝰᵇ Ipſiem̄ ſolꝰ ēᶜ ⁊ nemo auerte p̄t

cuius cā ſubdit̉. 7a Et in vijs tuis ſplēdebit lumen.i. deus illuſtrabit te ad diſponēdū de futuro qd̓ ē tibivtile. et qd̓ vult tibi dare. b ¶ Qui em̄ humi. fue. deoſe fideliter ſubijciendo. c. ¶ Erit in gloria .i. in ꝓſperitate tꝑali qͣꝫtū ad corpus ⁊ aīam mō predicto.d Et qui inclinauerit oculosſuos. ad ꝯſiderādum humiliterꝑrios defectꝰ.Ipſe ſaluabit̉. a tribulationibus ſuꝑ impros obſtīatosveniētibus: id̓oſubdit̉. f. Sꝫuabit̉ īnn̄ocēs.ſcilicet corg ¶ Saluabit̉autem mūdiciama. ſuaruꝫ. q. d.ad ꝑfectā ſalutērequiritur mūdicia cordis etoꝑis: ꝑ manusenim opera deſiātug xriontuipſiꝰ iob reſpōſio: notauerat aūt eum eliphaꝫ de duobus .ſ. ꝙ erat flagellatꝰ ꝓpter peccata ſua⁊ ꝙ male ſentiebat de diuina prouidētia. iō primo excludit primū. et ſcd̓o ſcd̓m ca. ſequē. Circa primū iobprimo ſe iniuriatū cōquerit̉. ſcd̓o ppoſitum exequituribi. Quis mihi tribuat. Tirca pͥmū dicit. 7º b ¶ Nūcqͣꝫ in amaritudine eſt ſermo meus. cuius rōnē ſb̓dit.c Et manus plage mee .i. ptās ſeu grauitas flagellationis quā ſuſtinui. ¶c¶ Aggrauata eſt. ꝑ iniuria mihi irrogatā. eo ꝙ imponit̉ mihi ꝓpter culpā meā fuiſſeillatā. ¶d. ¶ Suꝑ gemitū. q. d. prius habui cauſā gemendi ſilenter. ſed modo habeo cauſam cōquerendipatenter. e¶ Quis mihi. Hic ꝓſequit̉ intētū ſuumdeclarans ſe ꝓpter peccata nō fuiſſe flagellatū. et hocdupliciter. primo ꝑ diuinū iudiciū cui nihil ē occultūſcd̓o ꝑ euidentiā operū ſuorū: ibi. Ueſtigia eius. pͥmain duas. qꝛ primo oſtēdit ꝓpoſitū. ſcd̓o declarat qd̓daꝫdictū ſuū: ibi. Si ad orientē Circa primū inuocandodiuinū iudicium dicit. ¶e ¶ Quis mihi tribuat vt cognoſcā. deum iudicē meum ad ſciendū cauſā afflictionis mee. ¶ f ¶ Et veniam vſqꝫ ad ſoliū eius .ſ. vt poſſim audire ab eo qd̓ quero. ¶ g ſonā corā eo iudicium. nō dicit cōtra eum ſicut cōtra partē aduerſam:ſed corā eo ſicut coram iudice: cui obtēꝑare volo. ⁊ ſicexcludit verbū eliphaꝫ imponētis ſibi ꝙ vellet cū deocōtendere de pari. ¶ h ¶ Os meū replebo increpationibus. in hebreo habet̉ Argumētatiōibꝰ. ſicut diſcipulus corā magiſtro aliqn̄ ml̓tiplicat argumēta nō ad cōtentionē. ſꝫ ad veritatis inquiſitōem quā deſiderat audire a magiſtro. et hoc oſtendit lr̄a ſequēs cū dicitur.i Ut ſciam verba ⁊cͣ. hoc etiā on̄dit ꝑ hoc qd̓ ſubdit̉.kINolo mul. fortitu. ꝯtendat mecū .i. in tanta ſublimitate mecū loquat̉: ꝙ nō poſſim caꝑe. ſed magꝭ cōtēperet ſe capacitati intellectꝰ mei. l Proponat eq̄tatē ꝯͣ me .i. declaret ꝑ effectū reuēlatiōis vel manifeſtatiōis ſue grauitatē pene mee et culpe. m ¶ Et ꝑueniet ad victoriā iudiciū meū .i. iudicet pro me: ita ꝙappareat victoria mea ſuſtinēdo veritatē cōtra amicos meos pugnātes ip̄am. et ſic poſtea factuꝫ fuit. vthabet̉ in fine huius libri. vbi dominus dicit. Nō eſtis

locuti coram me rectum. ſicut ſeruus meꝰ iob.N Siad orienteꝫ ⁊cͣ. Hic declarat quoddā dictū ſuū. Dixeratenim de deo. Quis mihi tribuat vt cognoſcam ⁊ inueniāillum. per hoc inſinuans manifeſte ꝙ virtute naturali nōpoteſt ad perfectam dei cognitioneꝫ ꝑtingere: iō hoc declarat dicēſ. Si adorientē ⁊cͣ. Ad cuius intellectū ſciēdū: ꝙ homo ad cognitionē dei aſcendit ex creaturis viſibilibus. ẜm ꝙ dicit̉ ſap̄. xiij. A magnitudīe ſpeciei creature potit cognoſcibilit̓ creator horum videri: int̓ creaturas autē viſibiles firmamentū tenet primū locū: cuius motus incipitab oriente tendēsverſus occidenteꝫet qͣꝫtum ad hoc dicit. n. Si ad oriente iero. motū firmamenti ꝯſiderādo. o NNō apparet .ſ. ip̄e deus ꝑ hͦꝑfecte cognitꝰ. qꝛlicet firmamentuꝫſit creatura valdenobilis. tn̄ in infinitū deficit a ꝑfectione creatoris. ſcd̓m ꝟ̓o locū tenet ꝓprius motus planetarū. qui incipit ab occidente tendēs verſus orientē. ⁊ qͣꝫtūad hoc dicit. ¶p ¶ Si ad occidentē. me ꝯuertero. planetas ⁊ eorū motus cōſiderādo. q Non intelligā euꝫ.ſcꝫ ꝑfecte. eadē rōne qua de firmamēto dictū ē. r Sad ſiniſtrā .i. ad aquilonē cōſiderādo ſtabilitate poli artici et ſtellarū que mouent̉ ꝓpe ip̄m. ¶ g ¶ Quid aga. q. d.nō habeo ſufficiens mediū ad cognoſcēdū ꝑfecte deū.t. Si me vertā ad dexterā .i. ad meridiē: vn̄ ē fortitudoluminis. ¶v Nō videbo illū. qꝛ illud lumē ē tm̄ corporale ⁊ in infinitū deficiens a diuino lumine. ⁊ qꝛ eadē eſtdiſtātia dei ad creaturas: et creaturaꝝ ad ip̄m. ſicut ē eadē via a thebis ad athenas et ecōuerſo. poſſet aliqͥs credere ꝙ ſicut nō cognoſcimꝰ deū niſi valde imꝑfecte ꝓpterdiſtantiā ip̄iꝰ a nobis. ſic ecōuerſo nō cognoſceret nos ꝑfecte rōne hꝰ diſtātie. iō hoc excludit. d. ¶x Ip̄e ꝟo ſcitviā meaꝫ .i. oīa oꝑa mea vſqꝫ ad minia. ¶y ¶ Et ꝓbabitme qͣi aurū. ignis aūt ꝓbās aurū nō dat ei veritatē auriſꝫ eā p̄exiſtentē declarat. ita dicit iob ꝙ ignis tribulationis nō dedit ſibi īnocētiā: ſꝫ illā declarauit ꝑ eiꝰ patīam. ⁊ſic deꝰ eū ꝓbauit nō ad cognoſcēdū eꝰ īnocētiā ſibi incōgnitā. ſꝫ vt alijs manifeſtaret̉. ſic̄ ⁊ tēptauit abraaꝫ Gen̄.xxij. vt eꝰ obediētia alijs notificaret̉. ¶ z ¶ Ueſtigia eiꝰ.Hic ꝯn̄r on̄dit ꝓpoſitū teſtimōio ſuoꝝ operū que fuerāthoībꝰ nota. d. Ueſtigia eiꝰ ſecutꝰ ē pes meꝰ ⁊cͣ .i. dictamērecte rōnis ſecutꝰ ſū in oībꝰ oꝑibꝰ meis. qd̓ ē qͣſi qd̓dā veſtigiū imp̄ſſū a deo mētibꝰ hūanis. a ¶Amādatis la.eiꝰ nō receſſi .i. ab illis que ꝑ diuinā reuelatiōeꝫ habui vltra naturalē cognitione: qͣꝫuis .n. gētiles nō habuerūt legē a deo reuelatā. q̄data fuit iudeis in mōte ſynai. tn̄ illisgētilibꝰ qͥ viuēdo ẜm dictamē recte rōnis ꝯuertebāt ſe addeū dep̄candum: reuelabant̉ ea que erant ad ſaluteꝫ neceſſaria: a deo īmediate vl̓ mediātibꝰ aliqͥbꝰ in ſctītate excellētibꝰ cuiuſmōi fuit iob: qͥ hūit reuelatōꝫ valde clarāde reſurrectiōe futura. vt patuit. sͣ. xix. ⁊ qͣꝫtū ad dicta reuelata dicit. Amādatis labiorū eiꝰ. verutn̄ qꝛ ip̄e deus:ſe nec ꝑ cognitiōem naturalē. nec ꝑ reuelatiōꝫ cōp̄henditur. ideo ſequitur. ¶b Ip̄e em̄ ſolus eſt .ſ. infinite ſcie.c ¶ Et nemo auertere poteſt cognitionē eius .i. eiꝰ cōſilia