De ſanctoAnthonio

dū ſex mēſes effluxerāt. ⁊ ecce adeccleſiā vt ſolebat accurrēs. audiuit ex lectōe euangelij. Si visꝑfectus eſſe vade et vende omīaque habes ⁊ da pauꝑibꝰ. et veniſequere me. et hēbis theſauꝝ ī celis. Mat. 19. Et qͣſi ꝓpter ſe recitata fuiſſet. ad ſe traxit dn̄icūimꝑiū. Et in vſus pios pauperūoīa diſtraxit. paucis ꝓpter ſororē reẜuatis. Que et ip̄e in ſimileopus ꝯſumpſit paucos poſt diesaudiēs iteꝝ in eccīa verbū domini. Mat. 6. nolite de craſtino cogitare. O vere ſtudioſū verbi d̓iauditorē. qui q̄ audierat ad ſeipſum retulit. nec micā celeſtis edulij in terrā cadere ꝑmiſit. Sciēsꝙ cibꝰ niſi in viſcera traiectꝰ nutrire nō poterit. Quo ꝯtra miſeri nos qui cum ad audiendū verbū ꝯuenimꝰ. nō ea quibꝰ vita noſtra tangit̉ aīaduertimꝰ. ſed correctionibus aliorum libentiusinanes paſcimus aures Hinc nedum irrefecti et inanes recedimus. ſed infirmi et detractiōisveneno pleni. verbū ſalutis in occaſionē vertimꝰ ꝑditōis. Et dūnihil ad ꝓpriā vite emendatōemꝯferens memoriter tenemꝰ. q̄ adalioꝝ detractōem inflectere poſſumus ꝑ longa annoꝝ ſpacia memoramur. De quibꝰ dn̄s loqͥturMatt. 13. Incraſſatū ē cor ppl̓ihuiꝰ ⁊ auribꝰ grauiter audierūtet oculos ſuos clauſerunt ne qn̄oculis videāt. et auribꝰ audiantet corde intelligāt. et ꝯuertant̉ et

ſanē eos. ¶ Suſcipite cariſſimi vnicā hāc doctrinā volentesꝓficere in meliꝰ perutilē. Omīaverba ad ſalutē ꝑtinētia. ſiue cōſolatoria. ſiue cōmonitoria. ſiueetiā increꝑatoria. que in ſermonibꝰ publicis aut pͥuatis collocutionibꝰ aut internis monitōibꝰaudireꝯtingit ſuſcipiāt̉ a te tāqͣꝫv̓bū nō hoīs ſꝫ dei ad te ⁊ ꝓpterte ſolū ꝓlatū Etiā ſi cū. x. milibꝰaudire ꝯtingat. nō aliter ſuſcipeqͣꝫ ſi ſolus audiſſes. qͣꝫ ſi ꝓpter tehoc verbū diuina diſpenſatōneſonuiſſet. qͣꝫ ſi ad te ſolū deꝰ tuꝰverbū ſalutis trāſmiſiſſet. ſic deniqꝫ ſuſceptū te ip̄m diiudica. etquid ſibi velit quid in te exigat.ſoliciciꝰ pēſa. vt ẜm ip̄m vitam ⁊mores cōponere valeas et emendare Scitote ꝙ verbū dei. ſicutbtūs bern. ẜ. 5. d̓ aduētu dn̄i aitcibꝰ mētꝭ ē. et ſic̄ cibꝰ corꝑis niſicomedat̉ atqꝫ traijciat̉ in viſceraad corꝑis nutritōem eſt inutilisnec ſi mille ꝯmedāt. tibi aliqͥd cōferunt. niſi ip̄e in te cibū ſumpſeris ita et verbū dei vt ꝓſit ac mētem nutriat traijciat̉ in viſcera q̄dam anīe tue. traſeat in affectiones tuas. ⁊ in mores tuos. ꝯmede bonū et delectabitur in craſſitudine anīa tua. ne obliuiſcaris ꝯmedere panē tuū. ne areſcatcor tuū. Sꝫ adipe ⁊ pinguedinerepleat̉ aīa tua F ¶ Ecce totiꝰſanctitatis viri dei pͥncipiū fuitet fomentū huiuſcemodi auditōverbi dei. Hinc em̄ cepit oīa ꝑi-