expimentum nō nouit. veraciter eſſe diffidit. Ita īhac exilij ſui cecitate nati homines. dum eſſe ſūmaatqꝫ inuiſibilia audiunt. diffidūt an vera ſint. quiaſola hec infirma in quibus nati ſunt viſibilia nouerunt. Vnde factū eſt. vt ip̄e inuiſibilium & viſibilium creator ſpūmſanctuꝫ ad corda noſtra mitteret. quatinus ꝑ eum viuificati crederemꝰ. que adhuc ſcire ꝑ exꝑimentuꝫ non poſſumꝰ. Quotquotergo hunc ſpūm hereditatis noſtre pignus accepimus. de vita īuiſibilium non dubitamꝰ. Nam quiapoſt mortem carnis viuat aīma. patet ratio ſed fidei admixta. Et quidnam ſancti apl̓i & martiresxp̄i preſentē vitam deſpicerent. pro amore dei animas ponerent. niſi certiorem animaꝝ vitam ſubſequi ſcirent. Et ecce hi qui aīmas in morte poſuer̄tatqꝫ aīmarum vitam poſt mortem carnis eſſe crediderunt. quotidianis miraculis coruſcant. Ad extincta nāqꝫ eoꝝ corpora viuuentes egri veniūt. &ſanantur. Si igitur vitā aīme manentis ī corporedeprehēdis ex motu mēbroꝝ. cur non ꝑpendis vitam aīme poſt corpus. & iam ꝑ oſſa mortua ī virtute miraculoꝝ. Nam & multi noſtroꝝ mētis oculum fide pura & vberi oratōe mūdātes. egredientes ex carne aīmas frequenter viderunt.¶ LXXXV. Exēpla quedā ad hoc ꝓbandum.Enerabilis pater noīe ſpes. mōaſteria cōſtruxit. Cui cū iam āni quadrageſimi fuiſſet in cecitate tempꝰ exemptū. ei dominꝰlumē reddidit. vicinū ſuū obitū denūciauit. atqꝫvt monaſterijs circūquaqꝫ ꝯſtructis verbū vite p̄dicaret. āmonuit. quatinꝰ corꝑis recepto lumine.viſitatis in circūitu fratribus cordis lumen aperiret. Qui ſtatim iuſſis obtemꝑās fratꝝ cenobia circūiuit. mandata vite que agendo didicerat p̄dicauit. Quītodecimo igit̉ die ad monaſteriū ſuū ꝑacta p̄dicatōne reuerſus eſt. ibiqꝫ fratribus ꝯuocatis aſtās in medio ſacramentū dn̄ici corꝑis & ſanguinis ſūpſit. moxqꝫ cū eis miſticos pſalmoꝝ cātꝰexorſus eſt. Qui illis pſallentibꝰ oratōni intentꝰaīmā reddidit. Omnes vero fratres qui aderant.ex ore eius exiſſe colūbam viderūt. que mox aꝑtotecto oratorij egreſſa. aſpicientibꝰ fratribꝰ penet̉bit celū. In eadem ꝓuintia mirſie contigiſſe refereuat abbas ſtephāꝰ. ꝙ p̄ſbiter qͥdam cōmiſſam ſibicū magno timore domini r̓gebat eccleſiā. Qui extꝑe ordinis accepti. p̄ſbitera ſuam vt ſororem diligenſ. ſed quaſi hoſtem cauens. ad ſe ꝓpius accedere nūqͣ ſinebat. Anno qͣdrageſimo ordinatōis ſueinardeſcente grauiter febre correptꝰ. ad extremadeductus eſt. Sed cū eum p̄ſbitera ſua cōſpice̓t.ſolutis iā mēbris quaſi in mortē diſtenſū. ſi qd̓ adhuc ei vitale ſpiramen ineſſet. naribus eius appoſita curauit aure dinoſcere. Quod ille ſentiens cuitenuiſſimꝰ inerat flatꝰ. quāto valuit erupit dicēsRecede a me mulier adhuc igniculꝰ viuit. paleaꝫtolle. Illa recedente. ꝯcreſcente virtute corꝑiſ. cūmagͣ cepit leticia clamare dicēs. Bene veniunt dn̄imei bn̄ veniūt dn̄i mei. qͥd ad tātillū ẜuulū veſtꝝeſtis digͣti cōuenire. Venio venio. Gr̄as ago graciaſ ago Cunqꝫ hec iterata crebro voce repeteretquibus hoc diceret noti ſui qui illū circūſteterantrequirebant. Quibus ille admirādo rn̄dit Nūquidcōueniſſe hic ſanctos apoſtolos nō videtiſ. petꝝ& paulū pͥmos apoſtoloꝝ nō aſpicitis. Ad quosicerum conuerſus dicebat. Ecce venio. & ecce venio. Atqꝫ inter hec verba animam reddidit.¶ LXXXVI ¶ De viro dei ẜuulo ec eiꝰ trāſitu:Ciendū eſt. quia ſepe aīmabus exeuntibꝰ electoꝝ dulcedo ſolꝫ laudis celeſtiserūpe̓ vt dū illa libenter audiūt. diſſolutōnem carnis ab anima ſentire minime ꝑmittāt̉Vnde in omelijs quoqꝫ euāgelij iā narraſſe me memini. ꝙ in ea porticū que eutibus ad eccleſiā beaticlementis eſt ꝑuia. fuit quidā ſeruulꝰ noīe cuiuste quoqꝫ non ambigo meminiſſe qui pauꝑ quideꝫrebꝰ. ſed meritis diues erat. quē longa egritudodiſſoluerat: Nā ex quo illū ſcire potuimꝰ vſqꝫ adfinē vite ꝑaliticus iacebat. Quid dicā quia ſtare n̄poterat. qui nunꝙͣ in lecto ſurgere ſed ad ſedēdūvalebat. nunꝙͣ manum ſuam ad os ducere. nūꝙͣ ſepotuit in latus aliud declinare. Huic ad ſeruiēdūmater cū fratre aderat. & quidquid ex elemoſinispotuiſſet accipere. hoc eorū manibus pauperibuſerogabat. Nequaꝙͣ literas nouerat. ſed ſcriptureſacre ſibimet cōdices emerat. et religioſos quoſqꝫin hoſpitalitate ſuſcipiens. hos coram ſe legere ſtudioſe ſaciebat. Factumqꝫ eſt vt iuxta modū ſuumplene ſacrā ſcripturā diſceret. cū ſicut dixi literasfunditus ignoraret Etudebat in dolore ſemꝑ gratias agere. himnis dei et laudibus diebus et noctibus vacare. Sed cū iā tꝑus eſſet vt tanta eiuſ patientia remunerari d̓buiſſet. m̄broꝝ dolor ad vitaliaredijt. Cunqꝫ ſe morti iā ꝓximū agnouit peregrinos viros atqꝫ ī hoſpitalitate ſuſceptos admonūit vt ſurgerent. et cū eo pſalmos pro expectatōneexitus decantarent. Cunqꝫ cū eis et ipſe morienspſalleret. voces pſallentiū repente cōpeſcuit cumterrore magni clamoris. dicēs. Tacete tacete. Nunquid non auditis. quāte reſonant voces ī celo. Etdū ad eaſdem laudes quas ītus audierat. aurē coeis intenderet. ſancta illa aīma carne ſoluta eſt.Qua ſcꝫ exeunte tāta illic fragrātia odoris aſꝑſa ēvt om̄es illi qui aderant ineſtimabili ſuauitate replerentur. ¶ LXXXVII ¶ De ꝑuuli blaſfemi īteritu et dura morte quorundā ſanctoꝝ.Vm hūanū genus multis atqꝫ īnumerisvicijs ſit ſubiectuꝫ. hierl̓m celeſtis maximā ꝑtē ex ꝑuulis vel infantibus arbitrorpoſſe cōpleri. Et ſi om̄es baptizatos infantes atqꝫin eadē infantia morientes ingredi regnū celeſtecredendum eſt. om̄es tamen ꝑuulos qui ſcilicet iāloqui poſſunt. regna celeſtia ingredi credēdū noneſt. quia non nullis ꝑuulis eiuſdē regni celeſtis aditus a parentibus clauditur ſi male nutriātur. Nāquidā vir cūctis in hac vrbe notiſſimꝰ. ante triennium filiuꝫ habuit ānoꝝ ſicut arbitror qͥnqꝫ. Quēnimis ca̓naliter diligēs. remiſſe nutriebat. atꝫ iſdēꝑuulus (quod dictu graue ē) mox vt eius animoaliquid obſtitiſſet. maieſtatē dei blaſfemare cōſueuerat. Qui in hac ante trienniuꝫ mortalitate ꝑcuſſus. venit ad mortē: Cunqꝫ euꝫ ſuus pater in ſinuteneret. ſicut hi teſtati ſunt qui p̄ſentes fuerunt.ad ſe malignos ſpūs veniſſe trementibꝰ oculis puer aſpiciens. cepit clamare. Obſta pater. obſta pater. Qui clamans declīabat faciē. vt ſe ab eis in ſinu patris abſconderet. Queꝫ cum ille trementē requireret quid videret. puer adiunxit dicens. Mauri homines venerunt. qui me tollere volunt. Quicum hoc dixiſſet. maieſtatis nomen ꝓtinus blaſfemauit. et ſtatim animam reddidit. Vt em̄ om̄ipotēs deꝰ oſtenderet ꝓ quo reatu talibꝰ fuiſſꝫ executoribus traditus. vnde viuentem pater ſuus nolūit corrigere. hoc morientem permiſit iterare. quātenꝰ reatū ſuum pater eius agnoſceret. qͥ ꝑuuli fili