colliſuſqꝫ eſt exercitus gundobaldi. & fugit. magnāqꝫ illic cedem theodobertus fecit. Cōmoto inde exercitu. lemoīciū cadurcinūqꝫ abiēs ꝑuaſit atqꝫ vaſtauit. eccleſias accendit. monaſteria d̓traxitclericos interfecit. monaſteria viroꝝ deiecit. puellarum deluſit. & cūcta deuaſtauit. Fuitqꝫ eo tempoere pͥor in eccleſijs gemitꝰ. ꝙͣ tēꝑe ꝑſecu tōnisdiocleciam & maximiani imꝑatoꝝ. Inter has diſcordias hilꝑicus etiā cōmoto exercitu vſqꝫ rhenūacceſſit. cūcta incendens atqꝫ debellās. Quod audiens ſigibertus. cōuocatis gentibus illis que vltͣrhenum ſūt. piſius venit. & cōtra fratrem ſuū irediſpoſuit. Hilꝑicus quoqꝫ ꝑ rodomagenſē fugiēſcum vxore ſua & filijs thurnacū ciuitatem ingreſſus. ibi ſe recluſit & cōmuniuit. Sigibertus v̓o ciuitates illas que vltra ꝑiſiꝰ ſūt poſite uſqꝫ ad rodomagū accepit. & reuerſus eſt inde ꝑiſius.¶ CXXIX ¶ De nece ſigiberti ꝑ inſidias fredenc fraci qui quondā ad hildeb̓ ¶ gūdistum ſeniorē aſpexerāt. ad ſigibertū legationē mittentes. relicto hilꝑico ip̄m ſigibertum ſibi regem ſtabiliūt. Qui miſit eos ut fratrēſuū in memorata vrbe tornaco obſiderent. dicenſſe cū exercitu eos eſſe ſecutuꝝ. Cui beatus g̓manus ep̄us dixit. Si abieris. & fratrem tuū interficere nolueris vnꝰ & victor inde redies. Si autēaliud cogitaueris. morieris. Sicut enim dominusꝑ ſalomonē ait. foueā quā fratri tuo ꝑabis cades īeam. Quod ille audire neglexit. Tūc fredegundismemor artiū ſuaꝝ. inebriauit duos pueros tornacēſes. dixitqꝫ eis. Ite ad cuneū ſigiberti. & aſſimulate vt eum ſupͣ nos regem eleuare debeatis. & interficite eum. Si euadere potueritis viui. ego mirifice honorabo vos & ſobolem veſtrā Si aūt corrueritis. ego ꝓ vobis elemoſinas multas ꝑ loca ſāctorū tribuam. Illi vero nec dubij. fero ad euꝫ vterant corde venientes. cum aliam cauſā ſe ſuggere̓ velle ſimularēt. abſtractis cultris quos vulgoſcrāſaxos vocāt. vtraqꝫ ei latera feriūt. At ille vociferās corruit. & emiſit ſpūm. Vbi etiā homicideilli corruerūt. Hilꝑicus vero neſciebat. donec eifredegūdis om̄ia d̓ īteritu fr̄iſ narrauit Tūc hilpicus rex de thornaco egreſſus. ſigibertū fratrē ſuum apud lambras vicū ſepeliuit. Interempto igit̉ſigiberto rege. brunichildis regina cū filijs ſuis reſidebat plena luctu quid agere deberet ignorāsGundobaldꝰ aūt dux apprehēdit hildebertū filiūeius furtim ꝑ noctē. & cū eo in auſtri fugit. Collectiſqꝫ gentibus ſuꝑ quas pater eius regnaueratregem eum inſtituit. Hilꝑicus vero rex ꝑiſius veniens apprehenſa brunichilde. apud rodomagenſēvrbem eam in exiliū intruſit. theſauris eiꝰ ablatisfilias quoqꝫ eius meldis vrbe teneri p̄cepit¶ CXXX. ¶ De inceſtu meronei & malicia fredegūdis & eius breui penitentia.Ilꝑicus poſt hec filiū ſuum meroneū cuꝫexercirū vltra ligerem direxit. At ille relicta ordinatōne patris. tūc ꝑ cenomānicūreuerſus. matrem ſuā audouerā ſe vitare fingens.rodomacū venit. ibiqꝫ brunichildi regine cōiūctꝰeam ſibi in cōiugiū cōpulauit. Hoc aūt ſciens hilꝑicus ſcilicet quod contra fas & legem canonicaꝫvxorem patrui ſui accepiſſet. valde amarus factꝰeſt. & feſtinus ad ipſam vrbem ꝑrexit. Illi v̓o cuꝫcognouiſſēt ꝙ eos ſeꝑare deberet. ad baſilicā ſancti martini. que eſt ligneis tabulis ſuꝑ murū conſtructa ꝯfugiūt. Rex vero illos ingenio inde eijcere non valens. iurauit eis doloſe. Si inquit volūtas dei eſt ego eos non ſeꝑabo Quo audito. de haſilica ſūt egreſſi. & dignāter acceptis. epulatus ēcum eis rex. Poſt hec vero inſidiāte fredegundeꝓpter cōiugatōnem brunichildis. meroneus tōſoratus eſt & iubēte hilꝑico rege. p̄ſbiter ē ordīatꝰ& ī inſulā vinomānicū directus ut illic regulariter degere debe̓t. Tēpore quoqꝫ illo beatus g̓māꝰꝑiſiorum ep̄us. plenus virtutibꝰ magnis. migrauit ad dominū. & glorioſe cū magno pſallentiumchoro in eccleſiā beati vincencij delatus. ibidē ſepultus nitet. Hildebertꝰ poſt hec iunior legationem ad hilꝑicū miſit ꝓpter brunichildē matrē ſuāIlle quoqꝫ pacifice reddidit eam. Hilꝑicus igiturrex deſcriptōnes nouas & graues per cōſiliū ſred̓gūdis. in omni regno ſuo fieri iuſſit. ꝓ qua cauſamulti relinquentes ciuitates illas. & poſſeſſionesſuas alia regna petierūt. dicētes melius eſſe ꝑegrinari. ꝙͣ tali periculo ſubici. populus vero vald̓ opp̄ſſus vociferabat̉ ad dominū. Eo tēpore. hilpicꝰrex grauiter egrotauit. Quo recuꝑante. filij eiusgrauiter egrotauerūt. & fredegūdis plena doloe̓filioꝝ & gemitu. ait ad regem iam repenitēs Diunos male agētes. pietas diuina ſuſtinet. Sepe em̄nos febribus & alijs malis corripuit & emēdarenegligimus. Ecce iam perdimꝰ filios. iam em̄ eoslacrime pauperū. lamenta uiduaꝝ. ſuſpiria orphanorum interimūt. Ecce auri & argēti īmēſa pōdera. cellaria & horrea plena redūdant. & neſcimuscui cōgregamus ea. Ecce quod pulcrius habebāꝰꝑdidimus. quid nobis ꝓderūt iſta omnia. Nuncigitur placeat tibi cōſiliū meum & iube redde̓ qd̓male peruaſimꝰ. & deſcriptōnes nouas quas iiuſte & nequiter fecimus iube igne cremari. ut & ſinatos ꝑdidimus. ul̓ penam perpetuā euadamusTunc rex corde cōpuctus. tradidit omnes deſcriptōnes iniquas igni cōburēdas. Poſt hec filiꝰ eiꝰparuulꝰ mortuus eſt alius quoqꝫ nomine lodobe̓tus. Fredegūdis aūt filiū peperit. quem uocauer̄tlothariū. Hic poſtea fuit rex magnus. qui etiā genuit dagobertū. Maxime tunc etiam diſcordie inthilpericū & hildebertū nepotē ſuum cōſurgebātirritabant etem̄ eos ex utriſqꝫ partibꝰ. fredegūdiſ& brunichildis. ¶ CXXX¶ De luxuria eiuſdē& ꝓprij uiri nece.Rat aūt fredegūdis regina pulcra & īgenioſa nimis. at̄qꝫ adultera. Landricꝰ em̄erat tē ī aula r̓gis hilperici. uir efficax atꝫſtrenuus. quē memorata regina diligebat multuꝫquia luxuriabat̉ cū ea. Quadā itaqꝫ die cuꝫ maturius rex ad uenatōnem exercendā de uilla calenſein pariſiacum dirige̓t reuerſus eſt in cameram platij de ſcapulo equitū Illa faciē ſuam erat abluēſaqua in ip̄a camera. & rex retro ueniens. eam ī nates ſuas fuſte percuſſit. At illa cogitans ꝙ landricus eſſet. ait. Quare ſic facis landrice. Reſpicienſqꝫ uidit ꝙ rex eſſet. & expauit uehement̓. Rex uero nimiū triſtis effectus. in uenatōnem perrexit.Fredegūdis itaqꝫ uocauit ad ſe lādricū. & narrauit omnia que fecerat dicens. Cogita quid ageredebeamus. quia craſtina die ad tormēta ualida exhibebimur. Et ait landricus cōtritu ſpū. & cōmotus lacrimis dicens. Tam mala hora te uideruntoculi mei. Ignoro enim quid agere debeamꝰ. quiacōpͥmunt me undiqꝫ anguſtie. At illa dixit ei. Noli timere. Audi cōſilum meum. et faciamus hancrem et non moriamur. Cum rex de uenatōe ſūmo