negauit. Inter hec admiratō timori ſociata mētēoccupat et quid facto opus eſſet omnes cogitarecōpellit. Sed cum diu in his heſitarent. viius illorum qui prudentior erat. ait. Optime rex. homoille ut eſtimo qui a nobis cōtumielioſe tractatꝰ ēdomini ſeruituti deuotus eſt. Cuius virtute hocp̄ſtitit dominꝰ. ut quia a te non ut decuit eſt tractatus. tibi quoqꝫ ad ea que vis ꝑagenda denegetur effectus. Itaqꝫ celer ad virum dei dirigit̉ nūcius. qui & de p̄teritis ueniā impetraret. & r̓ſpōſionem illius de his que agenda forent regi defe̓ret Qui audiens hec domini miſericordiā ſe honorātem glorificauit dicens. Vad̓ fili. & dic regi utreuertatur. & quia ſine benedictōne receſſit ira ꝑmotus. benedictōnem accipiat a domino ꝑ famūlum eius. Itaqꝫ ip̄e quidem oratōni deuotiſſime īcubuit. apꝑitor vero ad regē celeriter redijt. Quimox ut verbū ſerui dei audiuit. eis quibꝰ vinctꝰfuerat ſolutus eſt nexibus Itaqꝫ equo abſoluto feſtine ad hominē dei deuenit. Rex dudū tremendꝰmodo tremebūdus. & oculos quoſdudum p̄ iremagnitudine cruentata obſederat nubes. nuncabluebat cor cōtritū lacrimas eliciens. Ceruicemquam dudū ſuꝑbia reddiderat rigidā. nūc humilitas reddebat curuā. Plantis itaqꝫ ſācti aduoluitur. dextera pectꝰ frequēter quātit. reūqꝫ ſe iteꝝiterūqꝫ fatet̉. & veniā petit. At vir ſāctus regēꝓſtratum humiliter adijt & ut deinceps ſe a talileuitate temꝑaret admonuit. Ille vero ſe iterumveſtigijs eis ſūmittens. loco magni beneficij habiturum ſe dicebat. ſi beati viri munificentia. vino illo quod dudū nichil habuerat nūc potaret̉. Cūqꝫvir ſāctus celerrime vinū & calicem afferri iuſſiſſet. regi poculū porrexit. Qui oſculata manu eiꝰori admouit & eo hauſto deo gratias retulit. itidenqꝫ comitum eiꝰ quiſqꝫ fecit Airū aūt erat uidere vas ꝑꝑuulum in tātam exuberaſſe copie magnitudinē. vt liquor ille uitreus vbertim ſingulisꝓpinaretur. nec tamen detrimentū inopie. quouſomnes ſufficienter biberēt patereturLXLIIII ¶ De cautela ſācti karilephi in vitādo mulierum aſpectu. & de obitu euſdem & miraculis ſequentibus.Egma quoqꝫ altrogodis domini deuotōeP nobiliſſima. viri dei vite qualitatem audiens. cibi. ſcilicet ꝑcimoniā. & noctiū inſōnietate. veſtium quoqꝫ uilitatem. erat enim ei cōſuetudo cinere & cilicio corpus obuoluere. & qn̄ſūma exigebat laſſitudo quieti indulgere nūda humo corpus ſuꝑſternere. miſit ad eum apparitoresdeſiderās eius p̄ſentia ꝑfrui. & animā ſuā deo cōmendare ꝑ eius interuentōnem. Ꝙ ſi inquit precibus meis ānuerit. omnia fiſci illius in cuius ꝑtereſidet. p̄dia ei tribuam. Quibꝰ auditis. vir ſāctꝰꝑumper d̓liberās cogitabat. Vnde talia regine uttātopere me uidere exoptet. diutinis ſudoribꝰ incultum. ieiunioꝝ ſqualore horridū. rurali exerci:tio ruſticum. Noui certe noui uirulentaꝫ ueternihoſtis calliditatem. quia in ꝑadiſi amenitate ꝑ femineā ībecillitatem fregit viri uigorem. Ideoqꝫequū eſt michi cauere muliebrē aſpectū. ne capiar ego laqueis inimici incolens ſqualida heremi loca. Itē inquit optimi iuuenum. & domine vr̄e hecverba referte. Si quod p̄ualeo ꝓ ea exorabo. Certum tamen habeat ꝙͣdiu in corpore ſuꝑfuero faciem̄ me mulieris neqͣꝙͣ uiſurū neqꝫ hoc cenobiū qd̓domino p̄cipiente cōſtruxi. ingreſſui mulieris vnꝙͣ patebit. neqꝫ enim decꝫ nos qui de xp̄i cēſemurfamilia. uendere noſtrū mulieribus aſpectū. autꝓ capeſcēda terra inimico humanigeneris animānoſtrā ꝓſtituere. Ideoqꝫ animū ſuum ab hac ītētōne ſūmoueat. & fiſci ſui ꝑtem cui libuerit attribuat. Que cōſuetudo. in eodem monaſterio dominō fauente actenus manet incōuulſa. Paulo poſtmonachis aſtātibꝰ reſolutōnem ſuā futurā p̄dixit& ut ſui memores eſſēt admonnit Poſt eius exceſſum ad eius ſepulcrū ceci viſū receperūt. debilesſanati ſunt. & demones ex obſeſſis corporibus xpulſi. Cūqꝫ ꝑ ora uulgi fama ꝑcurreret. beato karilepho nūꝙͣ cordi fuiſſe in uita ſua mulierem videndi. ſed & petitōnem fudiſſe ad deum. ut a cenobio eius mulieris arceretur cōuentus. cuiuſdāinhoneſte mulieris cor ſathanas adeo face īcredulitatis igniuit. ut an fama vera eſſet exꝑiri velletHec igitur nomine gūda comā capitis incidit. &cōtra dei iura virilia ſūpſit indunnta. Itaqꝫ armisaccincta. baculoqꝫ innixa. ꝑuenit ad monaſteriumAt vero ea domus interiora petēte. & curioſe ꝑſcrutari uolente. gemina capitis eius lumina crepitu repētino multata ſūt. & que irreuerēter inconceſſa ſibi cōtemplari uoluit. ad ea que cōſueueratuidenda ius uiſionis amiſit. Nā ſimul & demoneꝑuaſa. undā cruoris teterrimi ꝑ os arca eiꝰ pectoris repēte emiſit. que vbertim defluēs terrā cruentādo madefecit. ¶ XLV ¶ De trāſitu ſācti auiti abbatis & quodā eius miraculo.¶ Ex geſtis eius.Anctꝰ quoqꝫ auitꝰ abbas carnotenſis pagi. quē portēſim vocāt. ſepiꝰ īmine̓ diſſolutionē ſui corꝑis ſpūſācto reuelāte p̄dixit. Qui recedēs a corpore. honorifice apud aurelianenſem vrbem humatus eſt. Suꝑ quem fidelesxp̄iani eccleſiā cōſtruxerūt. Poſt cuius obitū āniuerſarius aſſūptōnis eius dies cū ſūmo colereturhonore. vnus ex ciuibus alijs ad miſſaꝝ ſolenniaſpectāda euntibus. accepto raſtro vineā paſtinare ſurrexit Increpituſqꝫ a multis. cur huic feſto d̓eſſet. redire noluit dicens. Et hic queꝫ colitis operarius fuit. Verum vbi ingreſſus uineā pͥmo apparuit. ꝓtinus retorta ceruice facies eius ad terguꝫcōuerſa eſt Tunc tremēs. ſpectātibus poculis cūfletu magno baſilicā ſancti ingreditur. Poſt paucos uero dies. orans in eodē loco aſſidue directaceruice cōualuit ¶ XLVI ¶ De ſidonio a̓uernēſi epiſcopo & ſcriptis eius ¶ Actor.O tempore legit̉ floruiſſe ſolius ſidoniusappollmaris apud a̓uernoꝝ urbem ex prefecto ep̄us. iur ſecūdum ſeculi dignitatēnobiliſſimus. & literali diſciplina ꝑitiſſimus.¶ Helinādus in libro. xliiij. Hunc ſidoniū gēnadius in libro uirorum illuſtrium niſi fallor. appellat ſaluianum maſſilienſem p̄ſbiterū de quo cummulta laude meminit in hūc modū. Saluianꝰ maſſilienſis eccleſie p̄ſbiter. humana & diuina literatura inſtructus. & ut abſqꝫ inuidia loquar ep̄oꝝmagiſter. ſeripſit ſcolaſtico & aꝑto ẜmone multaEx qͥbus ſunt iſta q̄ legi. de uirginitatis bono admarcellum p̄ſbiterum libri tres. Aduerſus auariciam libri. iiij. De pn̄ti iudicio libri. v. & ꝓ eoruꝫmerito ſatiſfactōnis Ad ſalonium ep̄m liber vnꝰEt expoſitōnis extreme ꝑtis eccleſiaſtis liber vnꝰAd claudium ep̄m uiennenſem. epl̓aꝝ. li. j. Et inmore grecorum de principio geneſis uſqꝫ ad conditōnem pͥmi hominis. ꝯpoſuit u̓ſu qͣſi hexamerō