iuſtoꝝ plebem generali ſupplicatione cōplectiturdicens. Facti ſumus ut īmūdi om̄es nos ⁊cͣ Quiſquis itaqꝫ anamartheton .i. īpeccātiā nature aſcribit humane. non inanibꝰ verbis ſed cōſciētie ſuenobiſcū teſtimonio ac ꝓbatione cōfligat. et ſiquidem ut nō dicam āplius vnā ſinaxim ſine vlla uerbi uel facti vel cogitationis interpellatione ſe dep̄henderit celebraſſe. abſqꝫ peccato ſe eſſe ꝓnunciet. Proinde quia his omnibus ocioſis ac ſuꝑfluisrebus velocem humane mentis excurſū fatemurcarere non poſſe. ꝑ hoc vtiqꝫ cōſequēter ſine peccato nos nō eſſe veraciter cōfitemur. Quāto enīmagis ꝓfecerit mens hūana. et ad ſinceriorē contemplationis peruenerit puritateꝫ. tanto ſe īmundiorem quaſi per ſpeculū ſue puritatis inſpiciet.quia neceſſe eſt ut dum animus ad ſublimiorem ſetendit intuitū. et maiora ꝙͣ agit ꝓſpiciens concupiſcit. illa in quibus eſt ut inferiora ſemper ac viliora deſpiciat. Plura ſiquidem denotat ſinceriorobtutus. paritqꝫ maiorem rep̄henſionis doloremirrep̄henſibilis vita. et multiplicat gemitus atqꝫſuſpiria emendatio morū et emulatio attenta uirtutum. Nemo enim illo in quo ꝓſecerit gradū poteſt eſſe contentus. et quāto quis fuit mente purgatior. tanto ſe ſordidiorem videns magis humilitatis ꝙͣ elationis inueniet cauſas. Quātoqꝫ ꝑtinacius ad ſublimiora cōſcenderit. tanto amplius p̄uidet ſibi ſuꝑeſſe quo tendat Deniqꝫ qui carnemſuā crucifixerūt cum vicijs et cōcupiſcentiis et qͥbus vere crucifixus eſt mūdus. cum de cordibusſuis non ſolum radicitus vicia vniuerſa conuulſerunt Verū etiā cogitationes ac memoriā peccatorū conent̉ excludere. nichilominꝰ tamen quotidiefideliter ꝓfitent̉. ne vna quidē hora ſine macula ſepoſſe eſſe peccati ¶ CXIX ¶ Ꝙ ꝓpt̓ venialia n̄oportet quēqͣ a ſacra cōmunionē ſe ſubtrahe̓Ec tamen ex eo debemus nos a dominica cōmunione ſuſpēdere quia nos agnoſcimus peccatores. ſed ad eam magis ac magis ēꝓpter animi medicinā et purificationem ſpūs auide feſtinandū. Verūtamen ea hūilitate mentis acfide. ut indignos nos ꝑceptione tante gratie iudicantes. potius noſtris remedia vulneribꝰ expetamus. Alioquin nec aīuerſaria quidem digne p̄ſumenda eſt cōmunio. ut quidā faciūt qui in monaſteriis cōſiſtentes ita ſacramentoꝝ celeſtiū dignitatem et ſāctificationem ac meritū metiuntur. uteſtiment ea non niſi ſāctos et īmaculatos deberep̄ſumere. et non potius ut ſāctos mūdoſqꝫ nos ſua ꝑticipatione ꝑficiant. Qui ꝓfecto maiorem arrogantie p̄ſūptionem quā ſibi declinare vident̉ īcurrūt. quia vel tunc cum ea ꝑcipiūt dignos ſe eorum ꝑceptione diiudicant Multo autem iuſtiuseſt ut cun hac cordis hūilitate quā credimus omni tempore et fatemur illa ſacroſācta miſteria nūꝙͣ ꝓ merito nos poſſe cōtingere. ſingulis ea dominicis ob remediū noſtraꝝ egritudinū p̄ſumamusꝙͣ ut vana ꝑſuaſione cordis elati vel poſt annumdignos eorū ꝑticipatione nos eſſe credamꝰ. Quaꝓpter ut hec inteiligere et fructuoſe tenere poſſimus miſericordiam domini ut nos ad perficiēdahec adiuuet attentiꝰ imploremꝰ. que nequaꝙͣ itaut hūane cetere artes p̄cedente quadaꝫ ratiōe uerborū ſed actu potius et exꝑientia p̄eūte diſcūturqueqꝫ rurſū niſi tam collatōnibus ſpiritaliū virorū frequenter examinata fuerint et polita ꝙͣ docūmentis et quotidiana exꝑientia ſolicite ventilata.aut abſoleſcunt incuria. aut ocioſa obliuione d̓peunt. ¶ CXX ¶ Collatio abrahā de omnimoda ſolitudinē appetenda. ¶ Ex libro ſeptimo.Ttima collatō abbatis abrahā xp̄o fauēte ꝓcuditur. Ad queꝫ impugnationemcogitatōnū noſtraꝝ anxia confeſſione d̓tulimus quā ad repetendam prouinciā nr̄aꝫ aīmieſtibꝰ urgebamur. Hinc etenī nobis maxiama deſiderioꝝ naſcebat̉ occaſio. ꝙ tanta religione atqꝫpietate parentens noſtros p̄ditos recordabamurut eos nequaꝙͣ impedituros noſtrū ꝓpoſitū p̄ſumeremus. quodqꝫ ꝓfectū magis ex illorū eſſemꝰaſſiduitate capturi nullaqꝫ nos corporaliū rerumſolicitudine occupandos. illis affatm̄ om̄ē cū gaudio p̄bitionem noſtre neceſſitatis explentibꝰ. Inſuper etiam ſpe inanium gaudioꝝ animū paſcebamus. credentes fructū nos maximū ꝑcepturos d̓cōuerſione multorum qui velut noſtro eſſent aduiam ſalutis exemplo ac monitis dirigendi. Tump̄terea ipſorū locoꝝ ſitus in quibꝰ erat maioribꝰnoſtris auita poſſeſſio ipſaqꝫ amenitas iocūdā regionum ante oculos pingebatur. ꝙͣ congrue ſolitudinis ſpaciis tenderetur. ita non ſolum delectare monachum poſſent ſecreta ſiluarum. ſed etiammaxima victus cūctis p̄bere cōpendia. Que onnia ſeni cum ſecūdum fidem cōſcientie noſtre ſuꝑpliciter panderemus. tacitus ille diuqꝫ cūctatꝰ atqꝫ ad extremum grauiter ingemiſcens ita reſpondit. Nec dum nos dr̄ſideriis renūciaſſe mūdanisnec mortificaſſe cōcupiſcentias p̄ſtinas cogitationum ueſtrarū ꝓdidit infirmitas. Nā ſicut deſidiam cordis ueſtri deſiderioꝝ ueſtrorū ꝑuagatō ꝓteſtatur. hanc ꝑegrinationem ac parentū abſentiꝙͣ mente potius ſuſcipere debuiſtis carne tātummodo ſuſtinetis. Ideoqꝫ uos illa ocii egritudīe ſetio laborare que in ꝓuerbiis ita notatur. In deſid̓riis eſt omnis ocioſus. Nā et nobis potuerāt hecque cōmemoraſtis carnaliū cōmodoꝝ non deeſſecōpendia. niſi nobis illa ſentētia ſaluatoris occurreret. qui non reliquerit ſiue oderit patreꝫ et m.⁊cͣ. Potuimus eciā cellulas ſaltem noſtras ſupͣ nili fluminis alueum collocantes aquā habere ꝓforibus. ne eam a quattuor milibus paſſuū noſtriscogeremur deferre c̓uicibꝰ. niſi nos ad tolerātiaꝫlaboris iſtius īdefeſſos beatꝰ apl̓us reddens hociugiter animaret eloquio. vnuſquiſqꝫ ꝓpriaꝫ mercedem accipiet ſecundum ſuū laborem. Nec ignoramus eſſe nōnulla etiā in regionibus noſtris amena ſecerta in quibus pomoꝝ copia et ortorūgratia neceſſitati corporū expedirent. niſi impingēdānobis illam exꝓbrationem uereremur. quia rcepiſti cōſolationem in vitā tua. Sꝫ deſpectis illis oībus his tātum ſqualoribus delectamur. vniuerſiſqꝫ deliciis horrendam ſolitudinis iſtius p̄ferimꝰuaſtitatem. Parū eſt enim renūciaſſe monachū ſemel. id eſt. in pͥmordio cōuerſionis ſue cōtempſiſſe p̄ſentia. niſi quotidie eis renūciare perſtiterit.Idcirco ei qui de interioris hominis puritate ſolicitudinem gerit. expetenda ſunt ei loca que mēteꝫeius nulla ad culture diſtenſionem ubertatis ſuefecunditate ſolicitent. nec de cellule fixa ſtatiōe ꝑturbent. Non enim cogitationū ſuaꝝ tempeſtatibus obuiare iugi ſolicitudine ac perſeuerāti intetione didicerūt. qui ſub diualibꝰ quotidie operibꝰ d̓ſudātes. tota die ſb̓ aereis īanitate n̄ ſolū corpore. verū etiā m̄te ꝑuolitāt et cogitatōnes ſuacum mobilitate corꝑea paſſim ī aꝑta diffundunt