M51ita miſerabiliter a domīo afflicta eſt ut quādoqꝫſe volūtaret in igne. quandoqꝫ in hieme in aqͣ glaciali diu moraret̉. qn̄qꝫ etiā ſepulcra mortuorū intrare cogebat̉ Tandē ī tāta pace ꝑacta pnīa vixit& tantam a domīo gratiā vieruit vt multotiēsrapta in ſpū. aīmas defunctorū vſqꝫ ad purgatorium vl̓ ꝑ purgatoriū ſine aliqua ſui leſione vſqꝫad ſuꝑna regna ꝯduceret .XVI. ¶ De origīe& infātia predicte ſancte marie de oegniesVit etiam in ep̄atu leodij in villa que dicitur niuella iuuēcula quedā vitā & nomīegratioſa maria. que etiā mediocribꝰ ortapentibꝰ licet diuitijs & multis bonis temꝑalibusabundaret. nunꝙͣ tamē eius animū bona trāſitoriaab annis puerilibꝰ allexerūt. Ita em̄ vere ex vteroꝓiecta eſt in domino ꝙ nunꝙͣ vel raro ſicut moseſt puellarū cum ludentibꝰ miſcuit ſe. Frequentervero adhuc in puericia ante lectū nocte genua flectebat. & quaſdā oratōnes quas didicerat qͣſi primicias vite domīo offerebat. Adeo ab infantia cūea creuit miſeratō & pietas. & quaſi naturali affectione religionē diligebat. ꝙ cum ciſtercienſis ordinis ante domū patris ſui fratres aliquando pertranſirēt. ipſa ſuſpiciens & admirās religionis habitum. furtiue eos ſeq̄bat̉. & cum non haberet aniplius quid faceret pedes ſuos ꝯuerſorū vel monachorū paſſibꝰ pre deſiderio infigebat. Cum autemꝑentes eiꝰ more ſeculariū reſtibꝰ eam delicatis &cultis ornare voluiſſent. ipſa ꝯtriſtata reſpuebat.Felicibꝰ igit̉ eius actibꝰ inuidentes. cum eēt quaſiaunorū. xij. eam iuueni cuidam matrimonio ꝯiūxerunt Tunc vero a ꝑentibus remota. in tantū feruouoris exceſſū accēſa eſt. tantaqꝫ pugna corpꝰ ſuūcaſtigabat. ꝙ in ſeruitutē redigebat. ꝙ frequent̓cum magna ꝑte noctis ꝓprijs manibꝰ laboraſſet.poſt laborē diutiſſime orabat. Reſiduum vero nōctis quotiens ei licebat ſupͣ furtiuos aſſeres. quosin extremitate lectuli abſcōderat cū modico ſomno tranſibat. Et qꝛ ptātem ꝓprij corꝑis aꝑte nonhabebat. cordā aſprimam qua vehement̓ ſtringebatur ſub camiſia clam portabat. Nec hoc dixerī vtexceſſū ꝯmendē. ſed vt feruorē oſtendā In his aūt& multis alijs que pͥuilegio gratie oꝑata eſt. attēdat lector diſcretus ꝙ paucoꝝ pͥuilegia nō faciūtlegem ꝯmunē. Quod igit̉ quoſdā ſanctos ex familiari ꝯſilio ſpūſſancti feciſſe legimꝰ āmiremur potius ꝙͣ imitemur .XVII. ¶ Qualit̓ maritꝰ eiꝰꝑ ip̄am ad amorē caſtitatis ꝯuerſus eſtVm aūt multo temꝑe cum marito ſuo iohanne noīe in matrimonio ſic vixiſſet. reſpexit dominꝰ humilitatē ancille ſue. exaudiuitqꝫ lacrimas ſupplicantis. Nam quā prius habuit vxorē inſpiratus eſt iohannes vt mariaꝫ haberet ꝯmendatā. caſto caſtā dominꝰ ꝯmendauit ancillam vt in ſolatō haberet cuſtodē. & ut liberiꝰ deoſeruiret fidelē ei reliquit ꝓuiſorē. Quanto autemaffectū carnali ab ea diuiſus eſt. tanto magis matrimonio ſpūali nexꝰ. ei ꝑ dilectionē ꝯiunctꝰ eſt.Vnde & ancille ſue poſtea dominꝰ ī viſione apparens ꝓmiſit vt ſociū ſuū quaſi reꝑato matrimoīoei redderet in celis. qͥ caſtitatis amore a carnali cōmercio ſe abſtraxerat in terris. quibꝰ dedit dominus in domo ſua & in muris ſuis locū & nomenmelius a filijs & filiabꝰ dum beato martirij gene̓in igne non ardentes ſeſe ꝓ domīo penitꝰ abijciētes. leꝓſis quibuſdā iuxta niuellā in loco qui dicit̉willembroch ꝓ domīo aliquo tꝑe ſeruierūt. Videbant hoc demones et inuidebāt. videbāt ſeculares& ꝯſanguinei. & dentibꝰ ꝯtra eos frendebant. &quos prius venerabantur diuites. poſtea cōtemnebant et irridebant pauperes .XVIII.¶ De gratia lacrimarū eiusOnus es domīe ſꝑantibꝰ in te. verꝰ es expectantibus te. Ancilla tua regnū mundiet omnē ornatū eius ꝓpter amorē tuū cōtempſit. tu vero cētuplū r̓ddidiſti ī hoc ſeculo. &in futuro vitam eternā. Primicie vero dilectioniseius crux tua & paſſio tua fuit. Dum em̄ quadamdie p̄uēta & viſitata a te beneficia que tu in carnehumano generi clemēs exhibuiſti ꝯſideraret. tantāꝯpunctōnis gratiā. tantāqꝫ lacrimaꝝ copiā torculari tue crucis expreſſam in paſſione tua adīuenitꝙ veſtigia eius ꝑ eccleſiā lacrime. deſuꝑ pauim̄tūcopi oſe defluentes oſtendebant Vnde longo tꝑepoſt hanc eius viſitatōnē nec crucis imagine intueri. nec etiam loqui. nec alios loq̄ntes audire pot̓atde paſſione chriſti. quin ex defectu cordis in extaſim laberet̉. vnde vt doloreꝫ aliqn̄ temꝑaret et fluuium lacrimaꝝ cohiberꝫ. relicta hūanitate ad chriſti diuinitatē & maieſtatē aīm attollebat. vt ī eiꝰīpaſſibilitate reꝑiret ꝯſolatōnē. Sed vnde flumīsimpetū reſtringere conabat̉. inde mirabilit̓ maiorlacrimaꝝ impetꝰ oriebatur. Nam cum attenderetquantꝰ fuit qui tam vilia et abiecta ꝓ nobis ſuſtinuit. rurſus dolor renouabat̉. nouiſqꝫ lacrimis aīaeius dulci ꝯpunctione innouabatur..XIX.¶ Qualit̓ cuidā ſacerdoti obtinuit copiā lacrimaruꝫVadam autē die ante ꝑaſceuen cum iā iinImmente chriſti paſſione maiori lacrimarūimbre cum ſuſpirijs & ſingultibꝰ ſe cumdomīo mactare inchoaſſet. quidaꝫ de ſacerdotibꝰ6ꝰ eccleſie vt oraret cum ſilentio & lacrimas cohiberet. quaſi blande increpando hortabat̉ Illa vero ſicut verecūda ſemꝑ erat. & omībꝰ columbina ſimplicitate obedie̓ ſatagebat. impoſſibilitatis ſue cōſcia. egreſſa clamans ab eccleſia in loco ſecreto abomnibꝰ remoto ſe totaliter abſcōdit. Impetrauit̉qꝫ a domīo cum lacrimis vt predicto ſac̓doti oſtēdei et ꝙ non eſt in hoīe lacrimaꝝ impetū retinerequia flante ſpū vehementi fluūt aque. Cum igiturſacerdos ille die eodē miſſā celebraret. aperuit dominꝰ & non fuit qui clauderet. & miſit aquas &ſubuerterūt terrā. Tanto em̄ lacrimaꝝ diluuio ſb̓merſus eſt ſpūs eius. ꝙ fere ſuffocatꝰ eſt. quantocunqꝫ impetū reprimere conabat̉. tanto magis lacrimaꝝ imbre nō ſolū ipſe. ſed etiā liber & altarislinteamīa rigabātur. Quid ergo ageret ille improuidus illeqꝫ ancille chriſti increpator per exꝑiētiaꝫdidicit cum rubore. quod prius per humilitateꝫ &ꝯpaſſionē ꝯgnoſcere noluit. Et poſt ſingultus multos. multa mordinate & cum interruptōne ꝓnuncians a naufragio vix euaſit. Et qui vidit & ꝯgnouit. teſtimoniū ꝑhibuit Tunc vero longo tꝑe poſtꝯtemplatōnē ancilla chriſti reuertēs. miro mō ac ſipn̄s affuiſſet quecunqꝫ acciderūt ſacerdoti improperādo retulit. Nunc inquit ꝑ exꝑientiā didiciſtisY non eſt in hoīe īpetū ſpūs auſtro flante retīereDum vero ꝯpatientis affectu poſt longa ieiunia.poſt multas vigilias. poſt tantas lacrimarū inundatōnes quererē vtrū exinanito vt fieri ſolet capite aliquā ſentiret leſionē vel dolorē. he inquit lacrime ſūt refectio mea. he ſut michi panes die ac nocte. qꝛ caput non affligūt. ſed mentē paſcūt. nl̓lodolore torquēt. ſꝫ aīam quadā ſerenitate exhilarāt