& quoꝝ oꝑatio chriſto citharizat. organizat cogitatio. pſalterizat oratio. deuotio lirizat. Nichil n.tibi & carmini. Non eſt em̄ tibi cantare canticumdomini in terra aliena. nichil tibi & aue qui n̄ mutas nomen eue. nihil tibi & ſalue. qui nō ſaluas cōmēdata dū mandata nō ſeruas. dū te nō ꝑas ad iudiciū. nō cōparas auxiliū aduocati tui chriſti. ſꝫ ſaluatori tuo crucem reparas ſecundaꝫ. mortiſqꝫ tibip̄paras ſecunde cruciatū. nihil tibi & vale. qui nōviuis niſi male. qui valere n̄ affectas dū d̓tractaspenitere. Tu ergo anima mea fratri meo expectāti & reexpectanti modicū in ſeculo nimiū in peccato. māda remāda lamentatoēs & veh. Perluſtrata nāqꝫ cū omni ſolicitudine materie p̄ſentis totamultitudine. nil inuenire potui quod mitterē procarmine. ſed plenus amaritudine. plenus anxietudine quod ſcripſi ſcripſi. Salus a non ſāo miſſa nugatoria eſt. miſſa uero inuita ſuꝑflua. Dēiqꝫ quidprodeſt alicui ſalus vlla deſtinata. cui nulla ſalusgrata. Plane fruſtra ſalutat̉ a quo ſalus nō optat̉Quis dabit aquā capiti meo. & oculis meis fontēlacrimarū. vt copioſe lugeā dignum mei fratris incerituꝫ. Iuſtus es domine etiam ſi diſputem tecumVeruntamē etiam iuſte loquar ad te. non tanquaꝫtecum diſputans ſed tanquam tecum cōputās. quemecū ſupputo & fratri meo īputo. Ad huc .n. frater meus mendicat ſiliquas porcorum in regioneilla in qua fames oritur nec morit̉. ubi egeſtas incipit nec deſinit. nec recordatur infelix quanti nonſolum filii ſed & mercēnarij in domo patris ſui abundent panibus. Ipſe vero nec dolore cōuincit̉.nec rubore ꝯfunditur ꝙ & fame pereat & ſiti torreat. & labore fatigetur. & ſeruitute p̄matur. & oꝙͣ facili tranſitū hec om̄ia tranſiret. duobus tamēpaſſibus a tam graui exilio reſiliret. quoꝝ primo j̓uerteretur ad ſe. ad te vero pat̓ aſtero conuerte̓t̉.Iuſſiſti autē mihi vt non ſolum euꝫ ſed & quemlibꝫ proximuꝫ meuꝫ diligam quantuꝫ meip̄m. Sed qͥſmihi proximior fratre meo. Nuſqͣ ergo totus aſſūvbi abeſt frater meus. Pimidiuꝫ em̄ ē anime mee.Nonne domine tu iubes diligi in tota anima. Quomodo ergo tota anima mea te diligꝫ niſi vtraqꝫ eꝰmedietas te diligat. Non .n. bene diligeris ad medietateꝫ. Vt ergo te totus diligā. fac oro vt te diligat & frater meus. Si vis ut ſequar te. ſequat̉te obſecro & frater meus. neqꝫ enī dimidiꝰ ſequite potero. Vt me totuꝫ ſaluuꝫ facias. ſaluuꝫ fac &fratreꝫ meuꝫ. qui totum hominem ſaluuꝫ feciſti inſabbato. Quippe nihil facis ad medietateꝫ. ſed qͥdquid facis ꝑficis. Alioquin nō diceretur de operibus tuis ꝙ vniuerſa eſſent valde bona. Et in deutronomio dei ꝑfecta ſunt oꝑa ⁊cͣ.CXXXV. ¶ Reprehenſio eiuſdeꝫ.j. lamētatōes & ueh. Lamentatō de preſenti eſt. carmen & ueh de futuro. Veh tibi ꝓpoſui vt ab eo fugeres. lamentatiōesprepoſui vt ad eas confugeres. Carmen uero necpoſui vt remota om̄is lete rei memoria. nulli tranſitorio decori cor tuum apponeres. ſed quandiu teſuper flumina babilonis ſedere cognoſceres. fle̓s.plorares. gemeres. & in eius ſalicibus organa ſuſpenderes. & te totuꝫ penitus medullitus expōereſdolori. Nulla tibi nulla de carmine mentō fiet donec illud impleas preceptum. Exite d̓ babilone. fugite a chaldeis. ſed iā loquar ad te. Ip̄a lamentatō.ſ. que hactenus locuta eſt pro te quomodo cecidiſti lucifer qui mane oriebaris. qui iubilabas domīocum matutinis aſtris. quando in cetu nouiciorumin fletu monachoꝝ. in metu conuerſoꝝ. ī ꝯſpectuangelorum pſallebas altiſſīo. Quomodo attractiua illa cauda draconis cum ſua tercia parte ſtellarumte etiam ſecū traxit cui deus dederat lucem ſapientie. ſplendorē ſcientie. iubar intellectus. ut cūſtellis ſtantibus luceres ſi uelles in perpetuas eternitates. Non parco tibi frater amantiſſime. vt michi & tibi parcat deus. Cecidiſti. nunquid qui cecidit nō reſurget. Septies in die cadit iuſtꝰ & reſū̓git. id eſt quotienſcunqꝫ cadit totiēs reſurgit. Tuqui cadis tota die recidis quotidie. cur non reſurgis vel vno die.CXXXVI. ¶ Ꝙ uitium ip̄iuslabentis fuit non ordinis a quo cecidit.Vid autē ordinem noſtrum accuſas intolerabilis duricie profecto non ordinis.ſed accuſantis eſt vicium. neꝫ n. ordo itadurus eſt vt ſit inacceſſibilis. aut importabilis. ācontra naturam. Alioquī nec ordo eſſet. ſed tu fluidus es & eneruis. Preterea quid magis ſecunduꝫnaturam ꝙͣ ordinate viuere. At nulla uita ordinatior ꝙͣ noſtra. Ibi em̄ omnia in numero & pondere& menſura diſponuntur Ibi cibus & quies & ſomnus ad ſufficientiam naturalem indulgentur. Ieiunia vero labores & vigilie a nemine ſupra vires extorquentur. ſed omnia menſurate fiunt. Simpliciem̄ victu & veſtitu vita ſuſtentatur. natura fouetur. conſeruatur ſanitas. Deniqꝫ quid naturaliusquid ſanius illo cibi & potus genere. ad cuius appetitum ſola natura & cocꝰ eſt & medicus. Quispane triticeo & leguminibus bene coctis famemnon expellat. Ieiunus raro ſtomachus vulgaria tēnit. Anima ſaturata calcabit fauum. anima uero eſuriens & amarum pro dulci habebit. Probabile ēait ſeneca quod natura deſiderat ad ſuperuacua ſudatur Taceo ꝙ ad conſeruandam ſanitatem nichilefficatius. ꝙͣ cibi & potus idemptitas conſeruataVaria enim fercula variarum ſunt naturaruꝫ Omnis autem talis varietas parit humorum repugnātiam. & omnis humorum repugnantia repugnatſanitati. vnde elegātiſſime & prudentiſſime reſpōdit quidam de noſtris adoleſcentibus beluacenſi ēpiſcopo eum interroganti. vnde contingeret̉ ꝙ ſanior & pulcrior eſſet in clauſtro ꝙͣ ſolebat eſſe inſeculo. quia inquit vniformiter viuo & decenter.De quorum primo habeo vt ſanus ſim. de ſecundo vt pulcer ſum. In ſeculo em̄ uiuebā tam deformiter ꝙ multiformiter. de quorum primo turpitudo naſcitur etiam corporalis. de ſecūdo egritudoPerrexitqꝫ epiſcopus quere̓ dicens. quid ergo eomediſti hodie. Satis inquit. quid heri Similiter ſatis non quero inquit de quantitate. ſed d̓ qualitate. quid ꝯmediſti heri. quid hodie. Heri inquit cōedi piſa & holera. hodie holera & piſa. cras autēcoēdam piſſa cum holeribus. poſt cras hole̓a cumpiſis. uide ergo ꝙͣ pulcro circumitu eandē ſententiam circumduxit. vt varijs modis oſtende̓t eadeꝫſe ſemꝑ vti dieta. que preſtat corpori ſanitateꝫ &pulcritudinem.CXXXVII. ¶ Inductio exemplorum adordinē tolerandum.Xploſa igitur eſt omnis difficultatis accuſatio quam contra ordinem induxiſti.& impoſſibilitatis excuſatio quā pro pa̓te