Druckschrift 
Peregrinatio in terram sanctam : mit Widmungsvorrede des Autors an Berthold von Henneberg, Erzbischof von Mainz. Holzschnitte von Erhard Reuwich
Einzelbild herunterladen
 

Altera die que eſt viceſimaſecunda ſeptembris valde mane ſurgentes ad interioradeſerti proficiſcebamur per vallem abruptiſſimis petris clauſam. et venimus ad ali-am planiciem arenoſam de ruffa arena ſicut et montes rubei erant in regione illa.Erat aūt planicies illa lata et vallis longa attingens radices ſancti montis Synaiet in hac valle credūtur filij iſrael habitaſſe et ꝑ tribus et familias ſuas tabernaculafixiſſe illo tꝑe quo moīſes cū dn̄o in monte loquebat̉. Uidimus etiā locū eminentēſupra petrā in modū cathedre p̄dicantis. In qͦ dicit̉ moīſes legē poſtmodū ꝓmul-gaſſe. Cum aūt vallē illam aſcenderemus adheſerūt nobis multi arabes nobiſcumad locū ad quē feſtinauimus ꝓperantes: nec aliquid a nobis exigerūt. Igitur cū adradices altiſſimoꝝ montiū ꝑ latam vallē ꝯtra auſtrū viā faceremus: ꝯuertimus nosad quandā vallem anguſtā et ꝓfundam / ſaxoſam et aſperā. eamqꝫ intrauimus lentogradu: eo ꝙ via mala eſſet maiorē in modū. In ꝓceſſu vero monaſteriū ante nos habuimus ſancte Katherine in radice montis Synai ſitū. ad cuius cōſpectū ingentigaudio et vltra qͣꝫ credi poteſt leticia magna fuimus affecti. Quoniā multis iā emenſis diebꝰ domū vel habitatōꝫ hoīm nō vidimus vllam. et nūc exoptatū pridem no-ſtre peregrinatōnis terminū ad quem: ſub oculis habebamus.Itaqꝫ monaſteriū ingreſſi et a monachis charitatiue ſuſcepti cunctā nr̄am ſuppelle-ctilem et ſarcinas vniuerſas ad cellas intulimus nobis aſſignatas. Moxqꝫ ad au-diendam miſſam in capellā feſtinauimus latinoꝝ eo ꝙ nondū hora eſſet meridianaReliquā illius diei partē in monaſterio exegimus quieti operā neceſſariā indulgentes. Sed neqꝫ in craſtino. id eſt. xxiij. die ſeptembris montes ſanctos Oreb et Sy-nai aſcendere volebamus ꝓpter infirmos et valitudinarios: qui ex labore itineris nimium adhuc erant fatigati.Porro die. xxiiij. ſeptembris ante lucem monaſteriū egreſſi. acceptis victualibꝰ queꝑ biduū ſufficerent montē ſanctū Oreb aſcendere conabamur. Conſcendentibꝰ er-go nobis ꝑpreceps fons ille viuus nobis mox obuius fuit. qui ab initio ibi mira-culoſe emanauit: ex cauſa quā infra dicā. et ꝓcedentes ꝑ montis crepidinē viā aſperrimam atqꝫ oppido ſaxoſam. venimus ad capellā que beate Marie titulo venerabi-lis habetur: in memoriā ſubſcripte rei quondā fundatā. Quodam nanqꝫ tꝑe ſerpentes / vippere/ buffones / et alia animalia venenoſa adeo in monaſterio et ꝑ eius circūitum multiplicata increuerūt ꝙ monachi hac neceſſitate cōpulſi locū penitus deſerere decreuerūt. Uerū cōmuni prius ordinata ꝓceſſione ip̄i monachi montē ſanctumaſcendere et locis illis valedicere ſtatuerūt anteaqͣꝫ cum rebus ſuis inde migrarent.Quo facto cū in eum locū triſtes meſtiqꝫ rediſſent vbi hodie dicta capella eſt ſita: ecce virgo glorioſa mater dn̄i dulciſſima eis ne a loco tam ſancto diſcederent p̄cepit:ſecuritateqꝫ pollicita mox diſparuit. Monachi vero metuētes ne forte fantaſma eſſꝫqd̓ viderāt: deū deuotius exorauerunt vt ſi vera fuiſſet apparitio id aliqͦ eis ſigno dato oſtendere dignaret̉. Mox eis orantibꝰ fons viuus de ſub pedibꝰ eorū emanans:ipſos maiorē in modū letificauit. qui vſqꝫ hodie iugiter ſcaturiēs aſcendentibꝰ mōtem illū ſiue deſcendentibꝰ multe eſt ꝯſolatōi Sed et vermes venenoſi nō modo ꝓ-cul inde aufugerūt ſed vſqꝫ in hodiernū diē nequeūt appropinquare loco eidem.Ab illo loco aſcendentes multo cū labore ad arcū venimus lapideū: qui ab vno la-tere crepidinis vſqꝫ in aliud tenſus in modū porte curuat̉. Certaqꝫ didicimus nar-ratione ꝙ nullus iudeoꝝ hanc poteſt ingredi portā. et hoc pluries fertur ꝓbatū.Demū in ſummitatē illius montis ꝑueniētes in quandā qͣſi planiciē deuenimꝰ vn̄mons oreb ſine alteriꝰ cuiuſcūqꝫ mōtis ꝯglutinatōe in altū erigebat̉. Nam inferio-res mōtes oēs ſibi coherent. In ip̄ius montis oreb pede capellā repperimus ſanctihelie. quā et ꝑ oſtiolū quoddā ingreſſi ſumus. Sunt aūt tres capelle vno muroruꝫambitu clauſe et oſtio vno. Prima eſt ſancte Marine. ſcd̓a ſancti heliſei. tercia ſan-cti helie. et in qͣlibet eaꝝ eſt indulgētia ſeptēnis cū totidē carenis. In hūc locū zelo-ſiſſimus ip̄e dn̄i vates helias ſe recepit: poſtqͣꝫ memorabile illud ꝑegit facinus de cōfutatōne ꝓphetaꝝ baal ⁊ interfectōe eoꝝ qui erāt numero qͣdringenti quinquaginta