pulchritudo. ⁊ beatiſſima delectatio. Sūma autē origo vtaug. on̄dit ī li. de vera religione. intelligit̉ deꝰ pat̓. a qͦ ſuntoīa. a qͦ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰᶜ Perfectiſſima pulchritudo intelligit̉ filius .ſ. veritas pr̄is nullaex ꝑte ei diſſil̓is. quē cū ipſo etin ip̄o pr̄e veneramur. qui forma eſt oīm q̄ ab vno facta ſūt⁊ ad vnum referunt̉. Que tn̄oīa nec fierēt a pr̄e ꝑ filiū. neqꝫ ſuis finibꝰ ſalua eſſent. niſideꝰ ſūme bonus eēt. qͥ ⁊ nullinature q̄ ab illo bono eſſet īuidit. ⁊ vt in bono ipſo maneretalie qͣꝫtū vellet. alie qͣꝫtū poſſꝫdedit. q̄ bonitas intelligiturſpūſſanctꝰ. qͥ eſt donū pr̄is ⁊ filij. qͣre ip̄m donū dei cū pr̄e etfilio eq̄ incōmutabile. colere⁊ tenere nos ꝯuenitDocet ꝯtēplari in deo trinitatē ⁊ ꝑ ꝯſiderationeꝫ veſtigijin creatura ⁊c̄.Per ꝯſiderationē itaqꝫ creaturarū. vnius ſb̓e trinitatē intelligimus. ſꝫ vnū deū pr̄em aqͥ ſumus. ⁊ filiū ꝑ quē ſumus.

et ſpūmſctm̄ in qͦ ſumꝰ .ſ. principium ad qd̓ recurrimꝰ. ⁊ formā quā ſeqͥmur. et gr̄am qͣ reconciliamur. vnū .ſ. qͦ auctoreꝯditi ſumꝰ. et ſil̓itudineꝫ eiꝰ ꝑquā ad vnitatē reformamur.et pacē qͣ vnitati adheremꝰ .ſ.deū qui dixit fiat. ⁊ verbū perqd̓ factū ē omne qd̓ ſb̓aliter etnaͣliter eſt. ⁊ donū benignitatis eiꝰ. qͣ placuit qd̓ ab eo ꝑ ꝟbū factū eſt ⁊ recōciliatū ē auctori vt nō interiretur.On̄dit ꝙ ꝯſideratio trinitatis per veſtigiū non eſt ſufficiens ſꝫ longinqua. hEcce on̄ſum eſt qualit̓ in creaturis aliqͣtenꝰ imago trinitatis indicat̉. nō em̄ ꝑ craturarūꝯtēplationē ſufficiens noticiatrinitatis p̄t haberi. vel potuit ſine doctrīe vel īterioris inſpiratōis reuelatione. Un̄ illiantiqͥ ph̓i qͣſi ꝑ vmbrā et de lōginqͦ viderūt veritatē. de ficiētes in ꝯtuitu trinitatis. vt magi pharaonis in tertio ſigno.Adiuuamur tn̄ in fide īuiſibiliū ꝑ ea que facta ſunt.

to. Poteſt tamē dici ꝙ in pͥmis intentionibꝰ ⁊ generalibus eſt reflexio. ⁊ ideo ſtatus. nec ē vltra ꝓcedēduꝫ. Adillud qd̓ querit̉ de enumeratiōe illoꝝ triū. ꝙ non vr̄ ꝯueniēs. dd̓m ꝙ res creata hꝫ tripl̓r cōſiderari. aut in ſe autin cōꝑatione ad alias creaturas. aut īcoꝑatione ad cāmprimam. Et ẜmhos oēs modoscontingit reꝑiretrinitateꝫ dupl̓iSi em̄ cōſiderat̉qͣꝫtum in ſe. velqͣꝫtuꝫ ad ſe. hͦ eſtaut qͣꝫtuꝫ ad ſubſtantiā pͥncipiorū. ⁊ ſic ē illa trinitas. mat̓ia foma. cōpoſitio.ponunt̉ in librode regulis fidei.Aut qͣꝫtuꝫ ad habitudines. Sic ēilla Sapien. xOīa in nūero pōdere et menſuradiſpoſuiſti. Inumero em̄ intelligitur principiorum diſtinctio.In pondere ꝓpͥipſoꝝ inclinatioin mēſura eorumadinuicē ꝓportōItē ſi conſideret̉vna creatura incōꝑatiōe ad aliaſcreaturas. hͦ pōteſſe aut inqͣꝫtumagit actōne naturali. ſic ſumit̉ illa trinitas dyoniſij. ſubſtantia.ꝟtus. et oꝑatio. Aut inqͣꝫtum agit actione ſpūali. et ſicilla Aug. de lxxxiij. q. qd̓ ꝯſtat. qd̓ congruit. qd̓ diſcernitur. ⁊ vltimū refert̉ ad aīam. Si aūt ꝯſiderant̉ in cōꝑaratione ad deū. hoc pōt eſſe dupl̓r. aut inqͣꝫtum referuntur tm̄. ⁊ ſic eſt illa modus. ſpēs. ⁊ ordo. Aut inqͣꝫtuꝫ referunt̉ ⁊ aſſimilant̉. ⁊ ſic ē illa. vnitas. veritas. bonitas.Qm̄ ergo veſtigiū attendit̉ in ꝯꝑatiōe ad deū ꝓprie. id̓oin his vltimis ꝯditionibꝰ ꝓprie accipit̉ veſtigiū. Et qͥamagna eſt īter iſtas ꝯꝑationes cōueniētia. id̓o magiſtermiſcet hec adinuicē. ꝓpter multā cōuenientiā ⁊ reſpondentiā. Quia vnitas rn̄det modo qͥ reſpicit deū vt cauſam efficientē Ueritas ſpeciei. qͥ reſpicit ip̄m vt exēplar¶ D intelligentiā eoꝝ q̄ in hac ꝑte pͥma p̄ſentis diſtinctōis tangunt̉. qͣttuor q̄runt̉. Primū vtrumdeꝰ ſit cognoſcibil̓ a creatura. Scd̓m vtruꝫ ſitcognoſcibilis ꝑ creaturā. Terciū vtrū modus cognoſcēdi ꝑ creaturā cōueniat homini qͣꝫtū ad omnē ſtatū .ſ. ſtatū innocētie. ſtatū nature lapſe. ⁊ ſtatū nature glorificate. Quartū qͥd ſit de deo cognoſcibile per creaturam.Queſtio. jͣ.Utrū deus ſit cognoſcibilis a creatura. Et ꝙ nō oſtēdit̉ꝑ auc̄tatem dyoniſij de di. no. Deū neqꝫ dicere neqꝫ intel

bonitas ordini que reſpicit finem.c Perfecttiſſima pulchritudo intelligit̉ filius ſcꝫ veritas patris. Contra hoc dicit Augꝰ. in ſoliloquijs. Ueritas eſt id qd̓ eſt. ſed ens nulli ꝑſone appropriat̉. ergonec veritas. Item videt̉ male appropriare ordinē ſpirituiſancto. qꝛ ī p̄cedenti capitulodicit ꝙ ex ordineintelligit̉ ſapientia. ſed ſapientiaappropriat̉ filioergo et ordo ℟5.dd̓m. ꝙ veritasduplicit̓ poteſtcōſiderari. ſicutcolor. Naꝫ vnomodo color. conſideratur ẜm id īquo eſt. ⁊ ſic diffinitur in lib. deſenſu ⁊ ſenſato.Colorē ex tremitas perſpicui incorpore terminato. Alio modo īcomꝑatiōe ad viſum queꝫ mouetet ſic diffinitur īlibro de anima.Eolor eſt motiuum viſus ẜm actum lucidi. Similit̓ veritaſ poteſt conſiderari īcomparatiōe adillud in quo eſt.et ſic verū eſt qd̓dicit auguſt. Deritas eſt id quodeſt. Alio modoper comparationem ad intellectum quem mouet. et ſic veritas ſicut dicit philoſo. in. ij. methaphiſice. eſt finis intelligētie ſpeculatiue. Secundū primum modum dicit Anſel. Ueritas patris eſt eſſentia patris. Quantū ad ſecunduꝫ modum dicit Hilarius. ꝙ veritas eſt declaratiuū eſſe. Etqm̄ filius eſt qui ꝓcedit vt verbū. cui appropriat̉ ratiodeclarandi. ideo ei appropriat̉ ratio exemplaris. ⁊ ꝑ cōſequēs ratio veritatis qͣꝫtum ad ſcd̓m moduꝫ veritatis.ipſe aūt accipit pͥmo modo. Ad illud qd̓ obijcit̉ de ordine. dd̓m ꝙ eſt ordo rerū in vniuerſo. ⁊ hic appropriat̉ ſapientie. Et eſt ordo rerū in finē. et hic appropriat̉ bonitati. et ſic patet ꝙ nō eſt cōtrarietas.ligere poſſibile ē. Item on̄ditur rōne ꝑ qͣdruplicem ſuꝑpoſitionē quā neceſſe ē eſſe ī cognitiōe .ſ. ꝓportionē. vnionē ſiue receptōeꝫ. iudiciū. informatōeꝫ. Intellectus em̄nō intelligit niſi qd̓ eſt ſibi ꝓporcionabile. ⁊ qd̓ ſibi aliqͦmō vnitur. ⁊ de qͦ iudicat. ⁊ a qͦ acies ītelligētie īformat̉.Ex prīa ſuꝑpōne arguit̉ ſic. Neceſſe ē eſſe ꝓportionē cogneſcētis ad cognoſcibile. ſꝫ dei ad intellectu non eſt proportio. qꝛ deꝰ eſt īfinitꝰ. ſed ītellectꝰ finitꝰ. ergo ⁊cͣ. Preterea ſi eſt aliqͣ ꝓportio. vr̄ ꝙ nō ſit ſufficiēs. qꝛ plus diſtat verū increatū ab ītellectu hūano. qͣꝫ qd̓libet creatuꝫ

4

6