Druckschrift 
... in Primum librum .. (1493)
Entstehung
Seite
12v
Einzelbild herunterladen
 

LiberPremus

Qus poneuit me ab initio viarū ſuarū an̄qͣꝫ qͥcqͣꝫ faceret apͥncipio: ab eterno ordīara ſū⁊ ex antiqͥs an̄qͣꝫ terra fieret:necdū erāt abyſſi: ⁊ ego iā concepta erā: nec dū fōtes aqͣruꝫerupat: necdū mōtes gͣui mole ꝯſtiterāt. An̄ oēs colleſ egoꝑturiebar: adhuc t̓rā nō fecerat ⁊ flumīa: ⁊ cardīes orb̓ t̓reQn̄ p̄parabat celoſ aderā. qn̄appendebat fundamenta t̓re⁊cͣ. cū eo erā cūcta cōponēs ⁊delectabar ꝑ ſingulos dies ludēs corā eo. Ecce aꝑtū d̓ et̓nagenitura teſtimoniū: qͦ ip̄a ſapiētia ꝑhibet ſe an̄ mūdū ꝯceptā eē. ⁊ ꝑturiri .i. genitaꝫ: ⁊ apud pr̄eꝫ et̓nalit̓ exiſte̓. Ip̄a ētalibi ait. Ego ex ore altiſſimiꝓdij pͥmogenita an̄ oēm creaturā. Micheas qͦꝫ ꝓph̓a et̓nāꝟbi gn̄atiōeꝫ ⁊ tꝑale ex mariaſil̓ inſinuauit dicens. Et tu bethleem ephrata paruulus esin milibus iuda. ex te egredietur qͥ ſit dn̄ator ī iſrl̓: ⁊ egreſſeiꝰ ab initio a diebꝰ eternitatis. De ſpūſctō ēt exp̄ſſa doēmꝰ. In gen̄. em̄ legit̉. Spūsraqͣs. Et dauid dic̄. Quo ibo ap̄. dr. ſpūſſanctꝰ diſciplie effugi.n. ē ſps ſapīe. Eſa. qꝫ ait. Sp̄s

k Dn̄s poſſe k ᵏNā ⁊ poſſodit.arū ſuarū.dit me ab initio⁊cͣ. Obr̄. qꝛ popͥncipio: abſeſſio ē rei īferioex antiqͥs airis. ordo rei pocdū erāt abſteriorꝭ. cōceptōpta erā: necſil̓r ſonat ī ſexpāt: necdfragilitatē. ⁊ ꝑtſil̓r. q̄ oīa n̄ ꝯueſtiterāt. Aueniūt diuinis.ebar: ad℟ꝰ. Sapīa demīa: ⁊ſcribit̉ ꝑ ꝯꝑatōꝫrabaad effectꝰ. ⁊ ꝑ cōlebat fiparatōꝫ ad pͥncipiū. Et qm̄ ꝑ cōꝑatōꝫ ad effecthꝫ ī ſe theſaurūinfinitū īnumroſitate. ⁊ hꝫ odinē ī diſcretione. iō deſcribit̉ꝑ v̓bū poſſidēdi⁊ ordiuādi. Dſcribit̉ ēt ꝑ cōꝑatiōꝫ ad ſuū principium a qͦ emanat emanatiōe ītrinſeca. ī eo ꝙ ēde ſubā emanartis. iō deſcribit̉ꝑ v̓bū cōceptōiset ꝑturitionis.tis. De ſpūcumēta ī ve. te. hēmꝰ. In gen̄.dn̄i ferebat̉ ſuper aqͣs. Et dauiodic̄. Quoſpū tuo. In li. ſap̄. dr. ſpūſſanctꝰ diſciplie efiet fictū: benignꝰ .n. ē ſp̄s ſapīe. Eſa. qͦꝫ ait. Sp̄sdn̄i ſuꝑ meTeſtimōia no. te. ꝑ aucͣtes ih̓u chriſti: de vnitate diuine eēntie ⁊ ꝑſonarūpluralitate. hG declaratiōꝫ eoꝝ q̄ de ſacra trinitate ⁊ vnitatedic̄ mgr̄. qͣttuor pn̄t q̄ri circa ꝑtē iſtā. Prīo qͣrit̉vtꝝ ī deo ſit ponere eēntie ſiue naͣe vnitatē. Secūdo vtꝝ ī deo ſit ponere ꝑſonaꝝ pl̓alitatē. Tertō vtꝝī diuīs ꝑſonis ſit ponere īfinitate. Quarto ⁊ vltīo vtꝝī diuīs ꝑſōis ſit ponere trinitatē. Queſtō. j. eꝘ ī deo ſit ponere eēntie ſiue nat̉e vnitatē vr̄ rōne on̄ſiua. triplici hīta ſuppōe quā oꝫ poni. tū ꝓpt̓ cōem anīcōceptiōꝫ q̄ ē ꝙ deꝰ e. qͦ maiꝰ excogitari non p̄t. tū rōneſtatꝰ. qͥ n̄ ē niſi ī ſūmo ⁊ pͥmo. Sup̄poſitō pͥma ē. ꝙ deꝰē ſimpliciſſimꝰ. Ex hac argu. cū nullo alio diuerſo poſſit cōicare alid̓. qꝛ ſi cōicat ⁊ differt. gͦ nō ſūt idē. gͦ ē ibicōpoſitō. Si nihil p̄t cōicare. gͦ nec deitatē. nec entitatē. gͦ ſi ſūt duo dij. cū vnꝰ ſit ens. ⁊ alt̓ n̄ ē ens. ſi vnꝰ eſtdeꝰ alt̓ n̄ ē deꝰ. gͦ ſi duo ſūt dij. n̄ ſūt duo dij. Itē ſcd̓aſuꝑpō ē ꝙ deꝰ ē oīpotētiſſimū. Ex hac argu. gͦ poteritfacere ꝙ oīs alia potētia a ſua nihil poſſit. gͦ ſi ſt̓ duodiuerſi ī naͣ: hͦ p̄t facere vnꝰ d̓ alt̓o. ꝙ alt̓ nihil poſſit. etecōuerſo. Sꝫ cui p̄t potētia auferri n̄ ē deꝰ. gͦ ſi duo ſūtdij. nullꝰ eſt deꝰ. Ite t̓tiā ſuppō ē ꝙ deꝰ ē ſimpl̓r ſūmū.Ex hac ar. gͦ oīa ſt̓ īfra ip̄m. gͦ oīa alia ad ip̄m ⁊ ab ip̄oSi gͦ ſūt duo dij. vnꝰ ē īfra alteꝝ. ⁊ ecōuerſo. vnꝰ ē abalio ẜm naturam diuerſam ⁊ econuerſo. vnus eſt ad alterum. et econuerſo. ſed quod eſt infra aliud in natura

Nūc ꝟo poſt teſtimōia ve. te. de fide ſctē triniatꝭ ⁊ vnitatis ad noui teſtam̄ti aucͣtes accedamꝰ vt ī medio duū aīaliū .i. teſtamētoꝝ: cogͥſcatur ꝟitas. et forcipe d̓ altari ſumat̉ calculꝰ qͦ tāgāt̉ ora fideliū. Dn̄s itaqꝫ xp̄s vnitatē diuīe eſſentie ac ꝑſonaꝝ trinitatē: aꝑte īſinuat dicensapl̓is. Itē baptizate oēs gētes in noīe pr̄is ⁊ filij et ſpūſſancti. In noīe itaqꝫ ait. Ut amb̓. aitin. j. li. de trini. nō in noībꝰ. vt vnitas eēntie on̄dat̉: ꝑ noīa tria q̄ ſuppoſuit tres eē ꝑſonas declarauit. Ip̄e ēt ait. Ego et pr̄ vnū ſumꝰ vnū dixitvt ait Amb̓. ī eodē. ne fiat diſcretio ptātis naͣe:⁊ addidit ſumꝰ vt patrē filiūqꝫ cogͦſcas .i. vt ꝑfectꝰ pr̄ filiū ꝑfctm̄ genuiſſe credat̉: ⁊ ꝙ pr̄ et filiꝰvnū ſint: n̄ cōfuſione perſōe: ſꝫ vnitate nature.Teſtimonia no. teſt. ꝑ aucͣtes apl̓oꝝ de vniitate diuīe eēntie ⁊ ꝑſonaꝝ pl̓alitate.Ioh̓es qͦꝫ ī epl̓a canonica ait. Tres ſūt qͥ teſtimoniū ꝑhibēt in celo: pr̄: v̓bū: ⁊ ſpūſſcrūs. et hitres vnū ſūt. Ip̄e ēt ī initio euāgelij ſui ait. Inpͥncipio erat verbū: ⁊ ꝟbū erat apd̓ deū ⁊ deuserat ꝟbuꝫ: vbi aꝑte on̄dit filiū ſꝑ ⁊ et̓nalit̓ fuiſſeapd̓ patrē vt aliū apd̓ aliū. Apl̓us qͦꝫ aꝑte trinitatē diſtīguit. dicēſ. Miſit deꝰ ſpm̄ filij ſui in corda nr̄a. et alibi. Si ſpūs eiꝰ qͥ ſuſcitauit ih̓m habitat ī nob̓ ⁊cͣ. Itē alibi t̓nitatē atqꝫ vnitatē euidētiſſime ꝯmēdat dicēs. Qm̄ ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ īip̄o ſūt oīa. ipſi gl̓ia. Ex ip̄o ait. vt. Augꝰ. ī li. detri. ait. ꝓpt̓ pr̄eꝫ. ꝑ ip̄ꝫ dicit ꝓpt̓ filiū: ī ip̄o ꝓpterſpm̄ſct̄m̄. Per hͦ ꝟo ꝙ nō ait ex ip̄is. per ip̄os ⁊ īip̄is: nec ait ip̄is gl̓ia. ẜꝫ ip̄i īſinuauit hāc t̓nitatēvnūdeū eē: ſꝫ qꝛ ſingule pene ſillabe noui teſta.hāc īeffabil̓ vnitatis atqꝫ trinitatꝭ ꝟitatē ꝯcordit̓ īſinuāt: īductōi teſtimōioꝝ ſuꝑ hac re ſuꝑſedeamus ⁊ rationibus: congruiſqꝫ ſimilitudinibus ita eſſe prout infirmitas nr̄a valꝫ: on̄damꝰ⁊ ab alio. ⁊ ad alid̓. non eſt deꝰ. gͦ ⁊cͣ. Itē hͦ p̄t ꝓbariꝑ deductiōꝫ ad īpoſſibile. Si ſūt duo dij. aut vnꝰ ē̄ vbialiꝰ. autin̄ ē. Si vnꝰ vbi alt̓. gͦ vnꝰ ī alt̓o. cū ſint eodeꝫmō eēndi. gͦ vnꝰ ē alt̓i material̓. gͦ alt̓ n̄ ē deꝰ. Si vnꝰ ēn̄ vbi alt̓. gͦ vt̓qꝫ limitatꝰ. gͦ neut̓ īfinitꝰ. Itē ſi pl̓esſūt dij boni. aut vnꝰ ītelligit alteꝝ. aut n̄: Si n̄. gº vt̓qꝫē ignorās. Si ītelligit. aut gͦ ꝑ pn̄tiā. aut ꝑ ſpēm. aut ꝑſeip̄m. Si ꝑ pn̄tiā. gͦ vnꝰ ī alto. gͦ deꝰ illabit̉ deo ⁊ ꝑficit deum. Si ꝑ ſpeciem. gͦ cōpoſitus. Si ꝑ exemplar.ergo vnꝰ exēplar alteriꝰ. gͦ ⁊ pͥncipium. Ite ſi ſunt duodij diuerſi qͦꝝ vt̓qꝫ ē ſūmū bonū. aut vnꝰ diligit alteruꝫvt diligēdꝰ ē. aūt n̄. Si ſic̄. cū vt̓qꝫ ſit ſūmū bonū. vt̓qͣꝫē diligedꝰ amore fruitōis. gͦ vt̓qꝫ fruit̉ alt̓o. ſcd qͥ fruit̉alio bono a ſe. illo īdiget. gª vnꝰ īdiget alio. gͦ v̓t̓qꝫ ē indigēs. gͦ neut̓ deꝰ. Sꝫ ꝯtra. gͦ plꝰ p̄t deꝰ facere qͣꝫ ītellectꝰ nr̄ poſſꝫ cogitare. ſꝫ ītellectꝰ hūanꝰ (vtpote gentiū ītelligit pl̓es deos oīpotētes. gͦ deꝰ p̄t hͦ facere. Sꝫ qͥcqͥdp̄t eē ī diuīa nat̉a. ē ibi. qꝛ et̓na gͦ ⁊c̄. Itē pl̓a bona ſt̓meliora pautioribꝰ. ſꝫ pl̓es dij ſt̓ pl̓a bona. gͦ meliꝰ aliqͥd erūt duo qͣꝫ vnꝰ. Sꝫ ẜm Anſel. Oē qd̓ meliꝰ ē circadeū ē ponēdū. gͦ ē ponere pl̓es deos. Itē qͦrū ē diuerſa operatio. diuerſa ē virtus: ⁊ diuerſa ē nat̉a. ſꝫ oꝑatiotriū ꝑſōaꝝ ē diuerſa. qꝛ apꝑitio ī colūiba fuit̉ ſoliꝰ ſpūſſctī. ⁊ ſolꝰ filiꝰ aſſūꝑſit hūanā naturā. gͦ ſūt diuerſi in

Matheixxviij.

lo

Iohā. x.

j. Ioh̓. v.

Eccleſi.xiiijMich̓. v

Ioh̓is. j.

Gal̓. iiij.

Spālia teſtimōia. deſpūſctō.Gen̄. j.

Ro. xj.

Li. j. c. vj

Sap̄. j.Iſa. lxj.