LiberSecundus

Diſt. xlj. Qualiter ex obliqͥtate intētōis habeat fieri opus maluꝫ.

Mouet q̄ſtionē ⁊ determinat ẜm qͦrūdā opinionē. an omnis intentio vel actio eoꝝ qͥ carent fide ſit mala.Unqꝫ intentio vt ſupra dictūeſt bonū opus faciaa ⁊ª fides intentōeꝫ dirigat. nō īmerito q̄ri pōt vtrū oīs intētiooēqꝫ illoꝝ opꝰ malū ſit qͥ fidē nōhn̄t. Si em̄ fides intētionē dirigit. ⁊ intentio bonū opꝰ facit.vbi nō eſt fides. nec intētio bona. nec opus bonū eē videtur.Qd̓ a qͥbuſdā nō irrōnabiliberaſtruit̉. qͥ dicūt oēs attōes ⁊ volūtates hoīs ſine fide malas eſſe. q̄ fide habita bone exiſtunt.Un̄ apl̓s ait. Om̄e qd̓ nō ē ex fide peccatū eſt. Qd̓ exponensb Aug. aiiʰ Oīs vita infideliumpctm̄ eſt. ⁊ nihil bonū ē ſine bono ſummo. Ubi deeſt agnitioeterne veritatis. falſa virtus ēetiā in optimis moribꝰ. Et Iacobꝰ in epl̓a canonica ait. Quioffendit in vno ſcꝫ in charitate

factus ē oīm reus. Qui gͦ fideꝫ⁊ charitatē nō habet. oīs eiusactio peccatū eſt. qꝛ ad charitateꝫ nō refert̉. Qd̓ em̄ ad charitem nō refert̉ (vt ſupra meminit Aug.) nō ſit quēadmodū fieri oꝑtet. ideoqꝫ malū eſt. Rongͦ mādata cuſtodit qͥ charitatecaret. qꝛ ſine charitate nullummādatoꝝ cuſtodit̉. Un̄ aug. ſuper epl̓am ad Gal̓. ait. Cuſtoditionē legis dicit apl̓us. nō inebriari. nō occidere. nō mechari. ⁊ alia hmōi ad bonos moresꝑtinētia. q̄ ſine charitate. fide.⁊ ſpe. īpleri nō poſſunt. Nulluꝫgͦ mandatū implet. nullū bonūopus facit qͥ fidē ⁊ charitatē nōhꝫ. Impoſſibile ē em̄ vt ait apoſtolus. ſine fide aliquid placere deo. Que gͦ ſine fide fiūt. bona nō ſunt. qꝛ om̄e bonū placetdeo.Obijcit contra determinationem priorē. adiungēs illi q̄ſtioni quādā rn̄ſionē.His aūt obijcit̉ quod ſupradicit Aug. ſcꝫ ꝙ in ſeruili timorce ⁊ ſi bonū fiat. nō tn̄ bene. Ne

peccato duplat meritū ⁊ ſuppliciū. gͦ ⁊ bonū additū bono. dd̓m. ꝙ nō eſt ſil̓e. ꝓpter hͦ ꝙ qꝛ mala facimꝰ. mali ſumus. ſꝫ nō qꝛ bona facimꝰ boni ſumꝰ. īmo potiꝰ ecōuerſo bonitas oꝑmortū hꝫ ex bonitate oꝑantis. ⁊ hinc eſtꝙ diuerſis pctīs meret̉ hō diuerſa ſupplicia. qͣꝫuis diuerſis bonis oꝑbus mereat̉ hō vnā gloriā. qꝛ actio morendi ⁊ acceptādi in pluribꝰ bonis vna ē. rōꝟo diſplicendi ⁊ demerēdi in pluribꝰ pctīs diuerſa. Ad illudqd̓ obijcit̉ ꝙ apud hoīem maiꝰ p̄miū meret̉ hō ex pluribus oꝑbus. dd̓m. ꝙ nō eſt ſil̓e. qꝛ hō nō reputat opꝰ dignum retributōe ꝓpter bonitatē oꝑantis. ſꝫ potiꝰ oꝑantem ꝓpter bonitate oꝑis. Hō em̄ indiget alieno ſeruitō

deꝰ aūt qͥ bonoꝝ nr̄oꝝ nō indiget. nō oꝑantē ꝓpter oſꝫ oꝑa ꝓpter oꝑantē acceptat ⁊ remunerat. ⁊ iō nō eſt ſimile ex ꝑte iſta ⁊ ex illa. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ operamultiplicata nō valēt ad p̄miū accidētale. qꝛ n̄ aſſequutur aureolā. dd̓m ꝙ accidētale p̄miū in plꝰ eſt qͣꝫ aureola. Noīe em̄ aureole nō intelligimꝰ qd̓cūqꝫ p̄miū accidētale. ſꝫ illud qd̓ hꝫ qͣndā p̄rogatiuā ⁊ dignitatē ſic̄ ⁊ opꝰcui rn̄det. Nihilominꝰ tn̄ gaudiū de bonoꝝ oꝑm multiplicatōe ad accidētale p̄miū ſpectat. cū ſine ip̄o poſſithaberi vita eterna. ⁊ ad hͦ qͥdē faciūt bona oꝑa ml̓tiplicata. faciūt etiā ad eēntiale p̄miū aliqͦ mō ſic̄ pus on̄ſuꝫeſt. Ex his patet rn̄ſio ad illud qd̓ vltimo q̄rebatur.

Unqꝫ intētio vt ſupra dictū eſt ⁊cͣ. Supra oſtēdit magiſter qͣliter actus habeant rectificari exrectitudine intētōis ⁊ volūtatis. In hac ꝑte intendit determīare qͣliter actꝰ ex defectu intētōis ⁊ volūtatis hapeāt deprauari. Diuidit̉ aūt ꝑs iſta ī duas partes. In quaꝝ pͥma cōꝑat mgr̄ oꝑa ad intētionē deficientem. In ſcd̓a ꝟo cōꝑat malos actꝰ ſiue mala oꝑa ad volūtate. ibi. Poſt h̓ inueſtigari oꝑtet ⁊c̄. Prima ꝑs diuidit̉ in tres ꝑtes. In quaꝝ pͥma mgr̄ mouet q̄ſtionen⁊ det̓minat ẜm quorūdā opinionē. In ſecūda ꝟo obijq̄ꝯtra illā determinationē. adiungēs illi q̄ſtioni qͥndamrn̄ſionē. ibi. His aūt obijcit̉. In tertia magiſter ẜm illo

rum opinionē q̄ triuariā diſtinctionē actuū ponūt (vtin di. p̄cedēti ptꝫ) aliā ponit determinatione. ibi. Alijꝟo qͥ triphariā diſtinctionē actuū faciūt. vbi innuit ꝙactōes nr̄e diuidunt̉ ꝑ tres differētias ſcꝫ ꝑ bonā. ⁊ malā. ⁊ indifferēter inter vtrāqꝫ mediaꝫ. Similit̓ ſcd̓aꝑspͥncipalis diuidit̉ in tres ꝑtes. In pͥma q̄rit mgr̄ vtruꝫom̄e pctm̄ exteriꝰ ſit volūtariū ſiue a volūtate. In ſcd̓aq̄rit vtrū om̄e pctm̄ ſit in volūtate. ibi. Illiꝰ etiā intelligētia ꝑquirēda eſt ⁊c̄. In tertia ꝟo ꝯcludit ꝙ hͦ nō ſolūveꝝ ē de pctō exteriori ꝙ ſit volūtariū. ſꝫ etiā veꝝ eſt depctō interiori. qd̓ qͥdē ꝯſiſtit circa volūtatis motū. ibiSi aūt om̄e pctm̄ mortale ⁊c̄. Et ſic duas q̄ſtiones pͥncipaliter determinat magiſter in ꝑte iſta. quarū vna ē.Utrū oīs actio mala ſit qͥ nō ꝓcedit ex intētione recta.Scd̓a eſt vtrū oīs culpa ſit volūtaria.

a fides intētioneꝫ dirigat.Cōtra. ml̓ti habentes ridē hn̄tmalas intētōesgͦ videt̉ ꝙ intentionis directioa fide nō hꝫ eſſe.Si tu dicas ꝙde fide loquit̉ q̄ꝑ dilectōeꝫ operat̉. vtpote de fde formata. tūcpotius videt̉ꝙdirectio intētionis debuit attribui charitati qͣꝫfidei. Itē quertur iuxta h. cuꝫdirectio intentionis aliqͦ mōattribuit̉ fideialiqͦ modo charitati. quare ſimiliter nō attribuit̉ ſpei. cum ⁊ip̄a ſit virtꝰ theologica. ⁊ reſpiciat finē ſicut fides ⁊ charitas℟º. dd̓m.cī intentio duoreſpiciat. videlicet oculū inte

lectus. ⁊ pedemaffectꝰ. dupliciindiget directiuo. quoꝝ vnuꝫreſpiciat aſpectum. ⁊ hoc ē fides. Alteꝝ vero affectū. ⁊ hoceſt charitas. Etiō dicit Gern̄.ꝙ ad ſimplicitatem oculi ꝯcurrit charitas ⁊ veritas. Quandogͦ magiſter dicitꝙ fides dirigitintētionē. nō dequacūqꝫ fide intelligit. ſꝫ de fide oꝑante ꝑ dilectionē ſic̄ obiectū eſt. Magis tn̄ directionem attribuit fidei qͣꝫ charitatiqꝛ dirigere ī viapotiꝰ eſt lumīsilluſtrātꝭ qͣꝫ ꝟtutis adiuuatis.licet vtrūqꝫ ſitneceſſarium adhoc ꝙ homo recte ambulet. etꝙ lumen videat̄. ⁊ ꝙ pedē re-

g

33º

DI. XLI.

Heb̓. xj.

Ro. xiiij.

Iaco ij.