Secundus

Diſtinctio quinta. Quales facti ſunt angeliauerſione ⁊ conuerſione cadentium.

Item cognitio veſpertina eſt cognitio rerum in genere proprio. ſed angelus glorioſus in proprio generecognoſcit res. ergo cognitionem habet veſpertinam.Item angelus glorioſus amplius laudat deum qͣꝫhomo viator. ſed homo viator non ſolum laudat deuꝫin ſua maieſtate. ſed in operū ſuorum multiformitate.ergo ⁊ angelus beatus. ſed hoc latius p̄ſupponit cognitionem. ergo ⁊c̄. Contra. ij. Corinth̓. xiij. Cum venerit quod ꝑfectum eſt. euacuabit̉ quod ex parte eſt. ſedcognitio veſpertina ideo dicit̉ veſpertina. qꝛ tenebre ēadmixta. angeli autem vident in luce plena. ergo ⁊c̄Item cognitio fidei que eſt ꝑ ſpeculum euacuaturadueniente glorie cognitiōe q̄ conſiſtit in vidēdo verbū eternū. ſi gͦ cognitio veſpertina iō veſꝑtina eſt qꝛ invmbra creature. gͦ nō ſtat cū cognitione glorie. Itemane veniens expellit veſpera. ⁊ ſil̓r veſpera expellmane. ſed in angelis continue eſt cognitio matutina q̄vident in ip̄o verbo ſine interpolatione. gͦ non habetlocū in eis veſpertina cognitio. Itē veſpera eſt perdeclinationē ſolis adoccaſuꝫ. ſed in angel̓ beatis nūq̄eſt approximatio ad occaſum. ſꝫ ꝯtinuus fulgor ⁊ calorlucꝭ eterne. gͦ nūqͣꝫ eſt in eis cognitio veſꝑtina. ⁊ ꝓpterhͦ eſt q̄ſtio cū tam mane qͣꝫ veſꝑe vtrūqꝫ importet approximationē ad noctē ⁊ ad tenebras. ⁊ angeli diſtentdiſtātia oīmoda. tam a frigore peccati qͣꝫ ab ignorātiaveri. videt̉ ꝙ nec matutina nec veſpertina cognitio ſitponēda. ſed potiꝰ meridiana. Querit̉ igit̉ ꝓ qͣnto dicat̉ cognitio matutina. ⁊ ꝓ ꝗnto veſꝑtina. ⁊ qͣre nō ponit̉ differentia tertia ſcꝫ meridiana. Et iuxta hͦ q̄rit̉ adqͦs ꝑtineāt iſte cognitiōes. ⁊ de ip̄aꝝ ordine ⁊ p̄rogatiua. vt ſic eluceſcat haꝝ cognitionū quidditas ⁊ natura. ℟º. ad p̄dictoꝝ intelligentiā eſt notandū. ꝙ ſicutvult Aug. Omīs creatura qͣntū eſt de ſe tenebra ē. deꝰaūt lux eſt. ⁊ tenebre in eo nō ſunt vlle. ſicut d̓r in primacanonica Ioh̓. i. vbi glo/ dies dicit illuſtrationeꝫ a luce ꝓcedentē ſuꝑ hec tenebroſa. mane aūt et veſpera dicunt media inter diē ⁊ noctē ẜm acceſſum ⁊ regreſſum.Intelligendū igit̉ ꝙ diuina lux illuminās angelumilluminatione ꝑfecta ad cognitionē ſui facit angelū lucem. ⁊ cognitio ipſiꝰ dei in ſe dies dicit̉. qꝛ pura ē lux.⁊ cognitio. ⁊ cognoſcēdi ratio. Lux iſta angelica ſic illuminata habet cognoſcere creaturā. ⁊ ſic qꝛ cognoſcit

id qd̓ eſt tenebra. eſt eiꝰ cognitio mane vel veſpera appellata. ſed veſpera ꝓut cognoſcit creaturaꝫ in ſeipſa.mane ꝓut ex illa cognitiōe ꝯſurgit ad laudem. ⁊ refertad cognitionē ip̄ius quā habet in ꝟbo. Unde Augu.de ciui. dei. xi. ca. vij. Scientia creature in comparation ſcientie creatoris quodāmodo adueſperaſcit. itēqꝫluceſcit ⁊ maneſcit cū ipſa refertur in laudem delectationemqꝫ creatoris. nec in noctem vertitur niſi cum creator amore creature relinquitur. Unde nota ꝙ ⁊ ſi acſimilitudiuem huius lucis viſibilis dicatur ibi mane⁊ veſpere. ſicut dictum eſt. tamen eſt duplex differentia. Una. quia ibi veſpera nō vertitur in noctem. ſicutiu luce materiali. Altera vero quia mane non ſucceditmeridies neqꝫ diei veſpere. ſed totū eſt ſimul̓. Un̄ Augu. ſuꝑ Gen̄. iiij. Simul inquit habent diem. ⁊ veſperam. ⁊ mane. ⁊ ſic patet ꝙ in angelis beatis eſt nūc cōgnitio veſpertina cū matutina. nec habent ſucceſſiōeꝫvel ordinem temporis. habent tamē ordinem dignitatis. quia vt dicit Augu. xi. de ciui. cognitio creaturein ſeip̄a decoloratior eſt qͣꝫ cum in dei ſapientia cognoſcitur. Ad illud ergo quod obijcitur ꝙ euacuabitur qd̓ex parte eſt. dicendū. ꝙ falſum eſt. īmo bene poteſt eſſeꝑfecta. in ꝓprio genere. Et ſi dicat̉ aliquo modo minꝰꝑfecta hoc eſt reſpectu cognitionis in verbo. Ueruntamen non habent oppoſitionē. quia hec imꝑfectio nōvenit ex parte cognoſcentis. ſꝫ ex parte cognoſcibilisvel ipſius medij. ⁊ per h̓ ptꝫ ſeq̄n̄s. de fide ꝙ ibi eſt imperfectio ex parte cognoſcentis nō cogniti. Ad illudquod obijcitur ꝙ veſpera declinat ad occaſum et noncomꝑatitur mane. dicendū. ꝙ verum eſt in his vbi eſtveſpera ⁊ mane ꝓpter lucis variationem. non ibi vbiſimul conuertit ſe angelus ad creaturā ⁊ deum. nec eſtiſta diuerſitas niſi ſolum ratione diuerſi modi cognoſcendi. qui qͣꝫuis ſint diuerſi. non ſunt tamen oppoſitiſed vnus famulatur alteri. ⁊ vnus perficit alterū nonexcludit. Ex his etiam patere poſſunt alie queſtionesſcꝫ in qͥbꝰ ſint iſte cognitiones. quia ꝓprie in beatis angelis niſi nomina extendantur. Patet etiā quare nondicitur cognitio creature dies ſiue meridies. ſed conditio diei. quia omnis creatura tenebra. Patet etiam ꝙcognitio matutina precellit propter pleniorem lucem.ob quam clarior ⁊ certior ⁊ altior. ⁊ ſic patet totum.

Oſt hec ꝯſideratio ⁊c̄. Supra on̄dit mgr̄ qͣlesfacti ſunt angeli in ſua prima conditione. hicſecundo intendit agere quales facti ſunt auerſione ⁊ conuerſione. Diuiditur autem hec pars ī tres.In prima agit de auerſione ⁊ conuerſrone. In ſecūdade confirmatione ⁊ obſtinatioue. infra diſtin. vij. Supra dictum eſt ꝙ angeli ⁊c̄. In tertia de ordinū diſtinctione. infra diſt. ix. poſt predicta ſuꝑeſt cognoſcere.Prima pars habet duas. In prima agit de conuerſione ⁊ auerſione. In ſecunda de ruina que conſecuta eſtauerſionem. ⁊ hoc infra diſt. vi. preterea ſciri ⁊c̄. Pri-

ma hꝫ ꝑs tres. In prima oſtendit quid ſit auerti ⁊ conuerti. In ſecunda oſtendit a quo ſit. ibi. habebāt enimomnes ⁊cͣ. In tertia quedam dubia circa conuerſionēmouet ⁊ ſoluit. ibi. ſi autem queritur vtrum poſt creationem. Et illa tertia pars habet tres partes ẜm tresdubitationes quas determīat ⁊ explanat. Primo endeterminat vtrum bonis ſit gratia collata ad hoc vt efficaciter conuerterentur. Secundo vero vtrum malis ſit ſua auerſio imputanda cum gratiam non habuerint. ibi. ideoqꝫ quibuſaam videtur ⁊c̄. In tertia verodeterminat vtrum conuerſio fuerit meritoria cōfirmationis. ibi. Hic queri ſolet vtrum in ipſa confirmatione ⁊c̄. Et ſic tria tanguntur in vniuerſo. ſcilicet auerſio luciferi. conuerſio aliorum minorum. et conuerſiobonorum.

28

20

32

30

ſ