LiberQuartus
¶ Determinat beatitudinem ⁊ gloriā ex parte anime oſtendens quid ſit beatitudo. ex qͥdeſſe beatum.j.j. ectionē ꝟoOſreNI I facto vniIuerſo impletoqꝫ iudicio ſuos finesVhabebunt ciuitates due. Una xp̄i.Ialia diaboli. Una bonorum. alteramalorū. vtraqꝫ tn̄ angelorū ⁊ hoīm. Iſtis voluntas. illis facultas nō poterit eſſe peccandivel vlla conditio moriendi. Iſtis in eterna vita feliciter viuentibus. illis infeliciter in et̓namorte ſine moriendi ptāte durantibus. quoniam vtriqꝫ ſine fine. Sed in beatitudine iſti. alius alio p̄ſtabiliꝰ. in miſeria vero illi. alius aliotolerabilius ꝑmanebunt. Ex his apparet ꝙ ſicut boni differenter glorificabunt̉. alij magisalij minus. ita ⁊ mali differenter in inferno punient̉. Sicut em̄ in domo pr̄is .i. in regno celorum manſiones multe ſunt. id ē p̄miorū differentie. ⁊ in gehenna diuerſe ſunt manſionesid ē ſupplicioꝝ differētie. Oēs tn̄ eternā penaꝫpatient̉. ſicut oēs electi eundē habebūt denariū quē pater familias dedit oībꝰ qͥ oꝑati ſuntin vinea. Noīe denarij aliqͥd oībꝰ electis cōe ītelligit̉ .ſ. vita eterna deus ipſe qͦ oēs fruenturſed imꝑiter. Nā ſicut erit differens clarificatiocorporū. ita differens gloria erit aīaꝝ. Stellaem̄ a ſtella .i. electus ab electo differt in claritate mentis ⁊ corꝑis. Alij em̄ alijs viciniꝰ clariuſqꝫ dei ſpēm cōtemplabunt̉. ⁊ ipſa contemplandi differentia diuerſitas manſionū vocat̉Domꝰ gͦ ē vna denariꝰ ē vnꝰ. ſꝫ diuerſitas ē ibimāſionū .i. differētia claritatis. qꝛ vnū ē ⁊ ſummū bonum beatitudo ⁊ vita oīm .i. deus ipſe.hoc bono oēs electi ꝑfruunt̉. ſꝫ alij alijs pleniꝰꝑfruent̉ vero vidēdo ꝑ ſpēm nō ꝑ ſpeculum inenigmate. Habere gͦ vitam ē videre vitā .i. cognoſcere deū in ſpecie. Un̄ ꝟitas ait in euāgelio. hͨ ē vita eterna vt cognoſcāt te ⁊ queꝫ miſiſti ieſum xp̄m eē vnū ⁊ ſolū verū deū. hͦ ē habere vitā .i. cognoſcere te. nō ē ipſa cognitio quetu es. ſꝫ ꝑ cognitionē hr̄e bonū qd̓ tues .i. vita.¶ Determinat de beatitudinis appettiū. anſcꝫ oēs hoīes velint eſſe beati.bSolet etiā queri de beatitudine vtrū eaꝫ oēs
velint ⁊ ſciant que ſcit vera beatitudo? De qͦAugꝰ. in. xiij. li. de trini. ita diſſerit. Mirū ē cūcapeſcende retinēdeqꝫ beatitudinis volūtasvna ſit oīm. vn̄ tanta exiſtat de ip̄a beatitudīerurſus diuerſitas volūtatū: nō ꝙ eā aliqͥs nolit. ſꝫ ꝙ nō oēs eā norint. Si em̄ ea oēs noſcerētnō ab alijs putaret̉ eē in ꝟtute animi. ab alijsin voluptate corꝑis. ab alijs atqꝫ alijs alibi arqꝫ alibi. Quō gͦ om̄es amāt qd̓ nō om̄es ſciūt?Quis pōt amare qd̓ neſcit ſicut ſupra diſputaui? Cur beatitudo amatur ab oībꝰ nec tn̄ ſcit̉ab oībus? An forte ſciunt oēs que ipſa ſit. ẜ nōoēs ſciunt vbi ſit. ⁊ inde cōtentio ē? An fortefalſum ē qd̓ ꝓ vero poſuimꝰ beate viuere oēshoīes velle. Si em̄ beate viuere ē (verbi gr̄a)ẜm animi ꝟtutē viuere. quō beate viuere vultqͥ hoc nō vult? Nōne verius diximꝰ hō ille nōvult beate viuere. qꝛ nō vult ẜm ꝟtutē viuereqd̓ ſolū ē beate viuere. Nō gͦ oēs beate viuerevolūt. īmo pauci hoc volūt. ſi nō ē. beate viuere niſi ẜm ꝟtutē animi viuere. qd̓ multi nolūt.Ita ne falſuꝫ erit. vn̄ nec ipſe cicero dubitauitait em̄. Beati certe oēs eē volumꝰ. abſit vt hͦfalſum eē dicamꝰ. Quid gͦ? an̄ dicendū ē etiamſi nihil aliud ſit beate viuere qͣꝫ ẜm ꝟtutem animi viuere. tn̄ ⁊ qui hoc non vult beate viuerevult. nimis quidē hoc videt̉ abſurdum. Taleem̄ ē. ac ſi dicamꝰ. qͥ nō vult viuere beate. beate vult viuere. Iſtā repugnantiaꝫ qͥs audiat:quis ferat? ⁊ tn̄ ad hāc contrudit neceſſitas. ſi⁊ oēs beate viuere velle verū ē. ⁊ nō om̄es volunt ſic viuere. quō ſolū viuit̉ beate. An illd̓ abhijs anguſtijs poterit nos eruere. ſi dicamꝰ nihil eſſe beate viuere niſi viuere ẜm delectationem ſuā. ⁊ ideo falſum nō eſſe ꝙ oēs beate viuere velint. quia oēs ita volunt vt quēqꝫ delectat. Sꝫ illud quidē falſum ē. Uelle em̄ qd̓ nōdeceat. ē eē miſerrimū. nec tā miſerū ē nō adipiſci qd̓ velis qͣꝫ adipiſci velle qd̓ nō oporteat.Quis ira cecus ſit vt dicat aliquē iō btm̄. qꝛ viuit ⁊ vult. cū ꝓfecto ⁊ ſi miſer eēt. minꝰ tn̄ eēt.⁊ ſi nihil eoꝝ q̄ ꝑperam voluiſſet hr̄e potuiſſetMala em̄ volūtate vel ſola miſer qͥſqꝫ efficit̉.ſꝫ miſerior cū deſideriū male volūtatꝭ impleat̉Quapropl̓ qm̄ veꝝ ē ꝙ oēs hoīes eē btī velintidqꝫ ardētiſſimo amore appetāt. ⁊ ꝓpt̓ hͦ cera
Diſtinctio. xlix. De ſtatu ⁊ conditione bonorum poſt iudicium.Oſt reſurectionē vero facto vniuerſo īpletoqꝫ iudicio ⁊cͣ. Supra egit magiſter de iudicio.¶ In hac ꝑte agit de ſtatu poſt iudiciū. Et quoniā duplex ē ſtatus ẜm duplicem ciuitateꝫ. vnā ſcꝫ iheruſalem. ⁊ alterā babilonis. ideo ꝑs iſta duas habꝫ Inprima determinat ſtatū ⁊ conditionē bonoꝝ. In ſecunda ſtatū ⁊ conditionē damnatoꝝ. infra diſt. l. Hic ori-
DI. XI
Augꝰeuch̓.
Iph̓. xiiij
Caſſiodo.Mat. xx.
jͣ. Coꝝ. xv.
jͣ. Coꝝ. xiij.
Ioh̓. xvij