ꝯiugaleꝫ erubeſcit. ergo ⁊c̄. ¶ ℟º. dd̓m ꝙ cū triplex bonum ſit in ꝯiugio .ſ. fides. ꝓles. ſacr̄m. Fides ē ꝙ ſuā cognoſcat ⁊ nō aliā. hoc eſt bonū moris de ſe ordinatum. ⁊cadit in genere honeſti. Prolis ꝟo bonū cadit in genere ꝯferētis. ꝯfert em̄ ꝓlis multiplicatio ad ſpeciei ꝯſeruationē ⁊ ꝑfectōꝫ numeri. ſicut cibꝰ ad ꝯſeruationē indiuidui. Bonū ꝟo ſacramēti cadit in genere delectabilis. qꝛ tāta ē ibi vnio vt relinqͣt hō patrē ⁊ mr̄em. ⁊ ſintduo in carne vna. Un̄ p̄cipitur viris vt vxores diligātſicut corꝑa ſua. ⁊ ſic pꝫ ꝙ cū tria ſint in electiōe ſic̄ vultph̓s .ſ. honeſtū. ꝯferēs. ⁊ delectabile. in triplici generebonū ꝯiugij. ⁊ hec tria bona pura eēt in ſtatu puritatꝭ⁊ innocētie. ſꝫ ꝑ pctm̄ ſunt ſuis ꝯtrarijs admixta. Quoniam in actu illo eſt quedā inhoneſtas ꝯtracta rōne īprobitatis libidinis ⁊ pruritꝰ. ⁊ in bono honeſto q̄damꝑmiſcet̉ inhoneſtas. Eſt etiā qd̓dam damnū. qꝛ impeditur homo a rōnis inſtātia. vn̄ ꝓcreando plem ad cultum dei impedit̉ vt tunc ꝑfecte colere deū. Sic igit̉ bono ꝯferenti ꝑmiſcet̉ damnū. ⁊ etiā delectabili .ſ. ſacramēti indiuiſiōi quedā tribulatio ⁊ anguſtia. qꝛ qui cumvxore ē cogitat que ſunt mundi quō placeat vxori. ⁊ diuiſus ē. qm̄ tribulationē carnis habet hmōi. ⁊ ita bonūdelectabile ꝑmiſcet̉ triſticie ⁊ anguſtie. Quoniā gͦ bonūeſt tn̄ ꝑmixtū. ideo appeti pōt. ⁊ etiā melius ē nō appeti. Unde qͥ iunigit virginē bene facit. ⁊ qͥ nō iūgit virginem melius facit. Cōcedende ergo ſunt rōnes on̄dētesmr̄imoniū vel quid ſui eē in genere honeſti. ¶ Ad illd̓ergo qd̓ obijcit̉ ꝙ ē ꝓpter aliud appetendū. dd̓m ꝙ loqͥt̉rōne boni ꝯferētis qd̓ ibi ē. ¶ Ad illud qd̓ obijcitur deHiero. ⁊ ad rōnes ſequētes ſoluēdū eſt ꝙ nō ē pure bonum ſꝫ aliqͥd habens admixtū. ⁊ qꝛ bonū iſtud ē medicinale. ideo bonū nō fit malū ꝓpter malū quod ibi ē. īmocurat ⁊ excuſat malū. nō vt nō ſit penale. ⁊ ideo ē ibi verecūdia ⁊ tribulatio. ſꝫ ſolū nō vt ſit culpabile ſicut patebitfra.¶ Queſtio¶ De numero ⁊ ſufficiētia bonoꝝ mr̄imonij. ⁊ aſſignāt̉ab aug. tria bona in li de bono ꝯiugali .ſ. ſides ꝓles etſacramentū. Primo vr̄ ꝙ hic ſit defectus. Nā preter hͦeſt in ꝯiugio mutuū obſequiū. ⁊ hoc qͥdem aliqd̓ bonūeſt ſicut dicit̉ Ecc̄i. iiij. Melius ē duos eſſe qͣꝫ vnum. ⁊nō eſt aliqͥd iſtoꝝ. gͦ ⁊c̄. Item iſta tria cōpetunt mrimonio ẜm ꝙ ē in officiū. ſed matrimoniū nō ſolū eſt in officium ſed etiā in remediū. ergo vident̉ plura eſſe. Itembonum pacis ē aliqd̓ bonum. īmo maximū bonū vt diaug. ſed hoc ē bonū qd̓ freq̄nter facit ꝯiugiū. ergo inſufficienter enumerat. Si dicas ꝙ enumerat ea que ſuntbona mr̄imonij nō vt frequēter ſed vt ſemꝑ. Obijciturquia nec fides nec ꝓles ſemꝑ eſt in mrimonio. Sed ꝯͣvidet̉ ꝙ ſuꝑflue. qꝛ vnius rei vnicus ē finis. ergo ſi matrimoniū ſacrme vnū. ergo vnū dꝫ habere pͥncipalē finē. ergo vnū ē bonum eiꝰ. qꝛ bonū ē finis idē. Item nihil d̓e eſſe bonū ſuijp̄ius. ſed mr̄imoniū ē ſacramētū. gͦ ſacramentū nō ē bonū mr̄imonij. Item nihil dꝫ cōicari ſuis ꝓprietatibꝰ. ſꝫ fides ⁊ ꝓles ſunt ꝯditiones ⁊ ꝓprietates mr̄imonij. ergo ſacramēti. ergo nō dn̄t diſtingui neqꝫ cōnumerari cū bono ſacramēti. Si dicas ꝙ ſacramētum aliter accipit̉ .ſ. ꝓ ꝓprietate mrimonij. querit̉ q̄ ſitilla ꝓprietas. ⁊ quare magis ſibi appropriauit nomenIl ſacramēti ¶ ℟º. dd̓m ꝙ numerus ⁊ ſufficiētia bonorūmr̄imonij pōt accipi a ꝑte cauſe inſtituētis ſiue efficientis ⁊ ſic a triplici pͥncipio. a dictamine .ſ. nature. vt vircubet cū muliere ad ꝯſeruatōꝫ ip̄iꝰ nature. ⁊ ſic eſt bonūplis. Adictamīe rōnis recte. vt vir cū ſua ⁊ nō cū alia
cubet muliere. ⁊ ſic ē bonū fidei. Adictamīe gr̄e. vt ſignificet̉ vnio diuine nature ⁊ hūane. ⁊ ſic ē bonū ſacr̄i.Pōt etiā accipi a ꝑte pͥncipali ꝯſtituētis. ⁊ hͦ triplicit̓.qꝛ ad hͦ ꝙ mr̄imoniū habeat eē completū tria ſunt neceſſaria .ſ. inſtitutio vſus. ⁊ fructꝰ. Rōne inſtitutōis ē bonum ſacri. rōne debiti vſus bonū fidei. rōne fructꝰ cōferentis vſum ē bonū ꝓlis. ⁊ ſic patet ꝙ ē triplex bonumPōt deniqꝫ accipi a ꝑte finis mouētis ſiue terminātis⁊ hoc vel qꝛ ad bonū vel qꝛ ꝯͣ malū. Quia ad bonū. cuꝫtriplex ſit eligendū bonū .ſ. honeſtū. ꝯferens. ⁊ delectabile. Rōne boni honeſti ē fides. rōne ꝯferētis ꝓles. rōedelectabilis ē ſacr̄m ẜm ꝙ ſuꝑiꝰ ē monſtratū. Uel aliterqꝛ ꝯͣ malū ꝯcupīe q̄ hꝫ in ſe triplex malū .ſ. fluxū. inordinatiōꝫ. ⁊ faſtidiū. Cōtra fluxū ē ī mrimonio vnio ſingularis. ꝯͣ inordinationē vnio vtilis. ꝯͣ faſtidiū vnio inſeꝑabilis. Rōne ſingularitatis in vnione ē fides. rōe vtilitatis ples. rōne inſeꝑabilitatis ſacr̄m. Et hec tria ſignant triplicē ꝓprietatē vnionis xp̄i cū eccleſia. qꝛ. ſcꝫvnit̉ vni. ⁊ qꝛ ex ea filios generat. ⁊ qꝛ nunqͣꝫ ſeꝑat̉. Exhis patēt obiecta. qꝛ ꝯnumerant̉ nō q̄cūqꝫ bona ſꝫ quecōmunia ſunt ſtatui nature corrupte. iō nec pax nec obſequiū nec bonū qd̓ accipit̉ inqͣꝫtum ē remediū inter hecbona ꝯnumerant̉. ſꝫ hec tria bona ſolū. ¶ Ad illud qd̓obijcitur ꝙ ſuꝑfluūt. qꝛ vnus finis ⁊cͣ. dd̓m ꝙ vnū ē bonuꝫ pͥncipale ⁊ inſeꝑabile .ſ. ſacram̄tale vinculū. et aliaſunt huic annexa. ⁊ nihil īpedit ꝙ aliqͥd habeat vnumpͥncipalē finē. ⁊ plures vtilitates adiunctas. Patet etiam rn̄ſio ad illud qd̓ obr̄ de bono ſacram̄ti. nā ip̄a vniodicit̉ ſacr̄m mrimonij. ſꝫ inſeꝑabilitas vnionis d̓r bonūſacramēti ſiue ſacr̄m qd̓ ē bonū mrimonij. Rō aūt quare cōditio inſeꝑabilitatis vendicat ſibi nomē iſtud eſt.qꝛ mr̄imonio ē conſub̓alis ⁊ ꝯn̄s ip̄m inſep̄abilit̓. nō ſicalie cōditiones. ⁊ ſic patent obiecta.¶ Queſtio¶ De neceſſitate hoꝝ triū bonoꝝ. vtꝝ .ſ. ſint de neceſſittate ſacramēti. Et ꝙ bonum ſacri ſit de neceſſitate dicitaug. ⁊ habet̉ in lr̄a. Sacrm ita inſeꝑabiliter ꝯiugio heret vt ſine illo eſſe nō videat̉. Itē rōne vr̄. bonū ſacramēti ē rō inſeꝑabilitatis. ſed inſeꝑabilitas q̄ rei ſꝑ ineſt neceſſitas. aut gͦ bonū ſacr̄i nō eſt bonū. aut neceſſario ineſt. Itē ꝙ bonū ꝓlis de neceſſitate ꝯſequat̉ mr̄imoniuꝫvidet̉. qꝛ dicit aug. ⁊ habet̉ in littera. ꝙ qͥ venena ſterilitatis ꝓcurauerint nō ſunt ꝯiuges. Itē rōne videt̉. qꝛ inſtitutū fuit matrimoniū ad creſcēdū ⁊ multiplicandū. gͦfruſtra ē ſi hͦ fine caret. ſꝫ nō p̄t eſſe oīno fruſtra cū ſit ſacramentū. gͦ ⁊c̄. Itē ꝙ bonū fidei ſit de neceſſitate ſacramēti videt̉. qꝛ dic̄ aug. ꝙ ſi qͥs ꝯſentiat ī aliquā vt poſtmodū aliā accipiat. nō ē ſacramētū. ſꝫ hͦ ē ꝓpt̓ defectū fidei. gͦ ⁊c̄. Itē rōne videt̉. qꝛ licet ex cā fornicatōis matrimoniū diuidere. ſꝫ nō liceret niſi fides eēt de ſub̓a. gͦ ⁊c̄.Cōtra. ꝙ ſacramētū nō ſit de ſub̓a mrimonij videt̉. qꝛ fialiqͥs ꝯtrahat cū aliqͣ ꝑ ꝟba d̓ pn̄ti ē mr̄imoniū ꝯtractū⁊ tn̄ illo trāſcūte ad religionē iſta p̄t nubere. gͦ n̄ erat ibivinculū inſeꝑabile. Itē ꝙ nec fides vr̄. qꝛ matrimoniūp̄t eē inter ꝑpetuo ꝯtinētes. ⁊ p̄t eē inter incōtinētes. ꝙneuter cū alio vel alia p̄t ꝯtrahere. gͦ ⁊c̄. Itē ꝙ ꝓles nonſit de neceſſitate videt̉. qꝛ matrimoniū ē inter ſteriles ſicut pꝫ. ſꝫ hͦ nō ē bonū ꝓlis. Querit̉ gͦ quid ē qd̓ dicit auguſtinꝰ ꝙ nō ſunt ꝯiuges. ſi eī pͥus ꝯſenſerūt fuit matrimoniū ratū. ſi poſt cōierūt fuit ꝯſummatū. ſed hͦ nullocaſu. nullo pacto rumpit̉. gͦ ⁊c̄. ¶ ℟º. ſicut tangit mgrin lr̄a. ⁊ accipit ab aug. cū ſint tria bona matrimonij .ſ.fides. ꝓles. ſacramētū vnū .ſ. ſacramētū ē de neceſſitatematrimonij. Sacramētū em̄ venit ex mutua oe
12
9
ſ3
10
14
D 2