Druckschrift 
... in Quartum libru[m] Sententiaru[m] (1493)
Entstehung
Seite
146v
Einzelbild herunterladen
 

Liberquartus

Premittit de quibus intendit agere.Oſt hocadu̓tendū eſt qͥd ſitꝯiugiū. ⁊ q̄ ſit efficiens ca ꝯiugij. ⁊ cā ꝓpt̓ quā contrahi debeat. ⁊ q̄ ſūt bona ꝯiugij. ⁊ quō ꝑ ea excuſet̉ coitꝰ carnal̓. q̄ ſint legitīe ꝑſone ad mr̄imoniū. Sūt ⁊ alia pl̓a ī mr̄imonio ꝯſiderāda q̄ ſub cōpendioexſtringemus. Diffinit qͥd ſit ꝯiugiū. ba Sūt gͦ nuptie velˡ mr̄imonium viri mulieriſqꝫ ꝯiūctio marital̓ inter legitiīas ꝑſonas. indiuiduā vite ꝯſuetudinē r̄tinēſAd īdiuidua ꝯſuetudineꝫ viteꝑtinet ꝙ abſqꝫ ꝯſenſu alteriusneut̓ ꝯtinētiā ꝓfiteri p̄t. vl̓ or̄oni vacare. ⁊ ꝙ int̓ eos dū viuūtvinculū ꝯiugale ꝑmanet vt alijſe cōpl̓ari n̄ liceat. ⁊ vt īuicē alt̓alteri exhibeat quod qͥſqꝫ ſibiHac āt deſcpͥtiōe legitīoꝝ ⁊ fideliū tm̄ mr̄imoniū includit̉. Agit d̓ cā efficiēte mr̄imonium q̄ ē ꝯſenſus. d̓terminās veritatem. Efficiēs āt cā mr̄imonij ē cōſenſus. nō q̄libet. ſꝫ ꝑꝟ̓ba exp̄ſſus. nec de futuro ſꝫ de pn̄ti. Sꝫenī ꝯſentiūt ī ſuturū dicentes.Accipiā te ī virū ⁊ ego te ī vxorē. nō ē iſte ꝯſenſus efficax mr̄imonij. Itē ſi ꝯſentiāt mēte ⁊ n̄expͥmāt ꝟbis vl̓ alijs certꝭ ſigniſnec tal̓ ꝯſenſus efficit mr̄imob niūʰ Si aūt ꝟbis explicāt qd̓ tn̄corde n̄ volūt. ſi n̄ ſit coactio ibivel dolꝰ. obligatio illa ꝟboꝝ qͥbuſ ꝯſentiūt dicētes. accipio teī virū ⁊ ego te ī vxorē. mr̄ioniūfacit.Ꝙffirmat aucͣtibꝰ ꝙ ſolꝰ conſenſus facit mr̄imoniū. d Ꝙ aūt ꝯſenſus mr̄imoniuꝫfaciat ſubditꝭ ꝓbat̉ teſtīonijsAit enī iſidorꝰ. Cōſenſus facitmr̄imoniū. Itē Nicolaꝰ papa.Sufficiat ſolus ẜm leges eorūꝯſenſus. d̓ qͦrū ꝯiūctiōibꝰ agit̉.Qui ſolꝰ ſi forte ī nuptijs d̓ fuorit. cetera ēt cū ip̄o coitu cele-

brata fruſtrāt̉. Itē iohā. chryẜ.Mr̄imoniū qͥdē nō facit coitꝰſꝫ volūtas. ⁊ iō n̄ ſoluiꝰ illud ſeꝑatio corꝑis. Itē amb̓. Nō d̓ſioratio ꝟgītatꝭ facit ꝯiugiū. ſꝫ pactio ꝯiugal̓. Ex his apparet̉ ꝙꝯſenſuſ .i. pactio ꝯiugal̓ mr̄imoniū facit. ⁊ extūc ꝯiugiū ē ēt ſinō p̄ceſſit vel ſecuta eſt cōpulacarnalis. Qn̄ incipit eē ꝯiugiū e Ꝙ eī ab ip̄a deſpōſatiōe inqͣ pactio ꝯiugal̓ expͥmit̉ ꝯiugesſint ſcoꝝ teſtionia ꝓbat. Ait eīamb̓. Cū initiat̉ ꝯiugiū. ꝯiugijnomē aſciſcit̉ cū ꝯiūgit̉ viro cōiugiū ē. nō cū viri admixtiōe cognoſcit̉. Item Iſidorꝰ. Coniūges veriꝰ appellāt̉ a pͥma d̓ſpeſatiōis fide. qͣꝫuiſ adhuc int̓ eoſigͦret̉ ꝯiugal̓ ꝯcubitꝰ. Itē aug.Cōiūx vocat̉ ex pͥma deſpōſationis fide qua ꝯcubitu n̄ cogͦuerat. nec ſuerat agniturus. necꝑierat. nec mēdax māſerat ꝯiugis appellatio. vbi n̄ fuerat necfutura erat carnis vlla commixtio. ꝓpt̓ qd̓ fidele ꝯiugiū. ā boparētes xp̄i vocari meruer̄t. n̄ſolū illa mater. ẜ ēt ille pr̄ eiꝰ. ſicut ꝯiūx mr̄is eiꝰ. vtrūqꝫ tamēmēte n̄ carne. Ex his euidēterinſinuat̉ ꝙ ex tꝑe qͦ interceditꝯſenſus volūtariꝰ ac maritaliqͥ ſolꝰ ꝯiugiū facit veri ꝯiugesſūt ſpōſus ⁊ ſpōſa. ẜm qͦſdā nōꝯiugiū an̄ carnale cōpl̓aꝫ. ſedonſi ⁊ ſponſe ſunt. Impugꝭ ꝙ ſolꝰ ꝯſenſus faciat mr̄imoniū. Quidā tn̄ aſſer̄t verū ꝯiugium n̄ ꝯtrahi an̄ traductionē etcarnalē cōpl̓aꝫ. ne c ꝟe ꝯiugeseē aliqͦs anteqͣꝫ intercedat commixtio ſexꝰ. ſꝫ a pͥma fide d̓ſponſatiōis vir ſpōſus. ⁊ ml̓r ſponſaeſt n̄ ꝯiūx. Spōſos āt ⁊ ſponſasꝯiuges freq̄nter appellari dic̄tnō qꝛ ſint. ſꝫ qꝛ futuri ſūt. cuiusrei ſpōſionē inuicē fecer̄t. ⁊ ẜmhͦ ꝟba p̄miſſarū aucͣtatū intellienda fore tradunt. Qua rōne vtunt̉. Ꝙ ꝟo inter ſpōſaꝫ ⁊ ꝯiugēplurimū iuterſit. ex eo aſtruūt.

ī a Mr̄imonium viri mulieriſqꝫ ꝯiūctio ⁊Ur ꝙ iſta diffinitio ſit falſa.Primū qꝛ n̄ eſtneceſſe ꝯiugesſꝑ ſiml̓ cohabitare. gͦ nō ē neceſſe ad hͦ ꝙ ſutmrimonium ꝙſit ibi īdiuiduavite ꝯſuetudo. Itē vr̄ eē ſuperflua qꝛ ſi eſtꝯiūctio maritalis ē indiuiſibil̓ergo ſi hͦ claudit̉ in pͥmo mebro. vr̄ſuꝑerſltuat illud addre.dd̓ꝫ ēh̓ diffinit̉ mr̄imoniū ẜm ſtatū ꝑfectuꝫ ſiueꝯſūmatuꝫ. iſtaaut diffinitio.Mrimoniumeſt maris ⁊ fcīeꝯiūctio maritalis. ſufficiēs eſtqͣꝫtū ad eſſe difiniti. ⁊ tangiibi genꝰ ⁊ dr̄iaSꝫ qm̄ maritalis ꝯiūctō duoimplicat ī ſe .ſ.legittimitatē ꝑſonarū. ⁊ indiuiſioē ꝑſonarūiō ad maioremcruditionē ſaddit̉ aliud.int̓ legitīasſonas ⁊cͣ. ⁊ n.de eē diffinitionis. ſꝫ explicatio pͥmi mēbriPoſſet tn̄ diciꝙ notet̉ ibi quadruplex genuscauſe .ſ. formaī hͦ ꝙ d̓r ꝯiūctōmarital̓. Efficiens ī hͦ ꝙ d̓r viri ⁊ mulieris.inqͣꝫtū ꝯſentiūtſe habent ī rōncauſe efficiēt:Material̓ ī hͦꝙ d̓r int̓ legitimas perſonasFinal̓ in hͦ ꝙ d̓indiuiduā vite

⁊cͣ. vbi tā git̉ bonū ſacri qd̓ etpͥncipale bonūnrimonij. ⁊ ꝑhͦ patēt obiectaqꝛ n̄ eſt ſuꝑfluūtas nec falſitaſqꝛ nō notat̉ indiuiſio qͣꝫtū adꝯiūctū ſꝫ qͣꝫtuꝫad ſacr̄m.b Si aūt vebis explicāt qd̓tn̄ corde nō volūt ſi nō ſit coactio ibi vel dolus ⁊cͣ. Ur̄ male dicere. qꝛ cuꝫimpoſſibile ſitꝙ aliud expͥmat̉in corde. qͣꝫ ſitore ſine dolo.vr̄ mgr̄ implicare. incōpoſſibilia ℟º dd̓ꝫꝙ dolus dupliciter p̄t eē .ſ. expreſſus extertiꝰꝑ ſermonē. velſolūmō in corde. ſicut intētioiocādi ī dandobaptiſmū. pōtcē duplicit̓. autita ꝙ tātū ſit incorde aūt ita ꝙaliqͦ modo cxpmatur in ſigneexteriori. ſic dolus eſt in cordeqn̄ exterius facit oīno. ſic̄ fac̄qͥ ſimplicit̓ conſentit. ⁊ d̓ hͦ dolo mer nō intelligit. Aliꝰ ē qn̄ꝑ ſignū expͥmit̉ſicut ī decretaliqͣdā de ſpōſalibus ponit̉ caſus de qͦdā qͥ cūvocaret̉ iohannes norabat ſepetrū in ꝯſentiendo dicēſ. egopetrꝰ vel aliqd̓ſil̓e. ⁊ tūc manifeſte dep̄henditur dolus exterius. ⁊ de tali loqͥtur mgr̄. nō dedolo occulto.Iſtud autē verbum intelligen

Io. ch.ſo. ſuperMaich̓.Aml 2.

DI. XXVII.

2

Amb̓. ī li.d̓ ꝟgībusIſido .iijlib̓. ethymologꝭ.Aug. ī li.d̓ bo. ꝯiij.

Nicolauſpapa.