Druckschrift 
... in Tertium librum .. (1493)
Entstehung
Seite
30r
Einzelbild herunterladen
 

VDI.

augꝰ. in expōne ſimboli Si qͥs dixerit hominē a xp̄o aſſumptū depoſitū eē anathema ſit. Itē anẜ. dic̄ ī li. de incarna. ꝙ nō aſſūpſit hoīem in cōi. ſed hūc hoīem. ſꝫ adhūc hominē ſeqͥtur hō. gͦ ſi hūc hominē aſſūpſit. bn̄ ſeqͥt̉ꝙ aſſūpſerit hominē. Itē ꝓpͥetas vniꝰ ꝑtꝭ denominattotū. vn̄ petrꝰ dr̄ albꝰ ſi ſolū corpꝰ ſit albū. gͦ multo fortiꝰ ꝓpͥetas vtriuſqꝫ. Sꝫ veꝝ ē dicere xp̄m aſſūpſiſſe carnē ⁊ aīam. ergo veꝝ ē dicere ꝙ aſſūpſerit hominē Itēfiliꝰ dei aſſūpſit aīam ⁊ corpꝰ ⁊ hec aſſumpſit vnita.ſi corpꝰ ⁊ anima vnita faciūt hominē. gͦ vr̄ ꝙ aſſumprit hominē. Si tu dicas ꝙ nō fuer̄t pͥus vnita qͣꝫ aſſūpta. ꝑ hͦ nō diſſoluit̉ ⁊ effugit̉ rō. qꝛ ſi anima ⁊ corpꝰ nonfuert ante vnita qͣꝫ aſſūpta pͥoritate tꝑis ſaltē ſimul fucrūt inuicē tꝑe vnita ⁊ aſſūpta. ergo vr̄ ꝙ in ſua aſſūptione hominē faciebāt. ⁊ ſi hͦ veꝝ ē. gͦ. ⁊c̄. Itē filiꝰ eſthō. aut hō quē aſſumpſit. aut homo quē non aſſumpſitSi hō quē afſumpſit. gͦ aſſumpſit hominē. Si ē homoque non aſſumpſit. gͦ aut petrꝰ vel paulꝰ vel de ceteris.Si gͦ nullū taliū eſt dare. vr̄ ergo ſimpliciter eſſe verū.ꝙ aſſumpſerit hominē. Sꝫ ꝯͣ. in li. de regulis fidei dr̄.ꝙ aſſumes nō ē aſſumptū. ergo ſi filiꝰ dei eſt hō. falſumeſt filiū dci aſſūpſiſſe homine. Itē ſi aſſūpſit hominē. ⁊nunqͣꝫ depōit quē aſſumpſit. gͦ ſꝑ fuit hō. gͦ quādo eratmortuꝰ erat hō. qͦd nō vr̄ veꝝ. cum ſit oppo in adiecto.Itē ſi aſſūpſit hominē aut hominē in cōi. aut hūc hominc̄. Nō hominē in cōi aſſumpſit. gͦ hūc hominē. ſed hichō nōiat ꝑſonā vl̓ ſaltē hypoſtaſim. gͦ in xp̄o ſūt dueſone vel duo hypoſtaſes. ſꝫ hͦ ē falſuꝫ ⁊ fidei ꝯͣriū. gͦ. ⁊c̄Itē aſſūptio dic̄ vſuꝫ aliquē rei aſſūpte. ſꝫ vſꝰ rei tꝑe vl̓nat̉ a ꝯſeqͥt̉ ip̄am rē. gͦ pͥus ē aſſumptū naturaliter qͣꝫ ſitip̄ꝫ aſſumi. ſi ergo nō dic̄ humana naturā in ꝯꝑationead hypoſtaſimſiue ꝑſonā ncc̄e ē ꝙ in xp̄o ſit alia ꝑſonaqͣꝫ ꝑſona aſſumēs ad quā ꝯꝑetur humaitas ante aſſūtionē. ꝙ ſi hoc ſimpliciter ē falſū. reſtat ꝙ ⁊ illud ē falſūFiliꝰ dei aſſūpſit hoīem. ℟º. dicēdū ꝙ aliqͥ voluer̄t ſuſtinere locutōꝫ iſtā ſicut illi qͥ fuer̄t de pͥma opiniōe. dicētes ꝙ xp̄s ē duo .ſ. due res ꝟe. hō vicꝫ ⁊ deꝰ. ſꝫ qꝛ illudnō p̄t rōnabiliter ſuſtineri. ſic̄ infra videbit̉. idcō alij diſtinguere voluer̄t ꝙ ē loqͥ de aſſūptōe. vel qͣꝫtū ad fieri.vel qͣꝫtū ad ſcm̄ eē. Si loq̄mur de aſſumptōe qͣꝫtum acfieri. ſic falſuꝫ ē ꝙ aſſumpſerit hoīeꝫ. īmo aīam ⁊ carnēSi āt loꝗmur de aſſūptōe qͣꝫtū ad terminū vel aſſumptū eē. ꝯcedere voluer̄t ꝑſonā dei aſſūpſiſſe hoīem. tuncenī nō vr̄ ꝙ hō ille nō fuerit ante aſſūptionē ſꝫ ꝙ ex ip̄aaſſūptōe aliqͥd factꝰ ē hō. Sꝫ adhuc illud nō vr̄ multuꝫrōnabiliter dcm̄. nā ſi ex aſſūptōne veſtimēti ꝟe poſſitaliqͥs dici veſtitꝰ eſſe. hec rationabiliter ꝯcedit̉. hic aſſumit veſtimētū. ⁊ hec nō admittit̉. ille aſſumit ſe veſtitūvel calciatū. Per hūc modū nec iſta vr̄ eē admittēda. filiꝰ dei aſſumpſit hoīem. qͣꝫuis ex ip̄a aſſūptōe factus ſithō. Et ꝓpte rea ē terciꝰ modus dicēdi coīor ⁊ verior. ꝙhec ē impropͥa filiꝰ dei aſſumpſit hoīem. Et rō huiꝰ eſtqꝛ hō ſigͣt humanā formā ſiue naturā ī ꝯcretōne ad ſuppoſitū de qͦ ꝟe p̄dicat̉ ẜm qͣndā idētitatē. Et ideo de ip̄oſuppoſito ꝟe p̄dicat̉. vt dicat̉ iſte ē hō Uerbū āt aſſumedi de ſua rōe plꝰ imꝑtat vicꝫ diſtīctioneꝫ aſſumētis adaſſumptuꝫ ī hͦ ꝙ imꝑtat relationē ⁊ ordinē etiā q̄ndamimꝑtat reſpectu eiꝰ qͦd naturaliter ātecedit ip̄am aſſūꝫtionē ⁊ reſpectu etꝰ qͦd ſeqͥt̉. nā res aſſumpta naturaliter ip̄aꝫ aſſuptōnē antecedit qͣꝫuis poſſit dici tꝑe ſimuConcretio vero ⁊ vnio aſſumētis ad aſſumptuꝫ ꝯſedͥip̄m aſſumptionē. Et iō dupliciter eſt hec falſa. filiꝰ deaſſumpſit hoīem. tum ꝓpter defectū diſtinctōis. qꝛ hōp̄dicat̉ de filio dei. tum ꝓpter defectū ordinis. qꝛ cōꝑa-

tio humanitatꝭ ad ꝑſonā vel hypoſtaſim ꝯſequit̉ ip̄aꝫaſſumptionē ⁊ nō ancedit. res aūt aſſumpta antecedit.Et ideo p̄dictus ſermo falſus eſt ex duplici cauſa. ⁊ rōnes ꝯcedende ſunt ex iſta ꝑte. Ad illas ꝟo aucͣtatesincōtrariū adductas. dd̓m ꝙ aliqͥd habēt īproprietatꝭ.ſunt exponēde. ſctī em̄ loquunt̉ aliqn̄ ml̓tū exp̄ſſe. Un̄hͦ nomē hō in p̄dictis aucͣtatibꝰ magis accipit̉ abſtractiue qͣꝫ ꝯcretiue. magis ꝓ humana natura qͣꝫ ꝓ re nature⁊ ꝑ hunc modū ad ꝯſil̓es aucͣtates pōt reſpōderi vnicareſpōſione. qꝛ hoīs noīe hūana natura habet intelligiqͣꝫuis ẜm cōem vſum ⁊ ẜm virtutē vocabuli hͦ nomē hōita ꝯſuetum ſit accipi. Ad illud qd̓ ob̓r ꝙ ꝓprietasꝑtis denoīat totum. dd̓m ꝙ illud habet inſtantiā in ꝓprietatibꝰ reſpectiuis. qͣꝫuis veritatē habeat in ꝓprietatibus abſolutis. Quāuis em̄ verum ſit ꝙ manus petriſit minor petro vel quelibet eius pars qͦdammō. hec tamen eſt falſa petrꝰ eſt minor petro. vel differt a petro.Per hunc etiā modū intelligendū eſt in ꝓpoſito. quiaaſſumens ſicut dictum eſt vel aſſumi dicit aliquem ordinem vel diſtinctionē que reperiri poteſt inter perſonam chriſti ⁊ partes corporis homīs. que ſunt corpus⁊ anima. qͣꝫuis ille reſpectus vel ordo inter perſona xp̄i⁊ ip̄m xp̄m hominē reperiri nō valeat. Ad illud qd̓ob̓r ꝙ aſſumpſit aīaꝫ ⁊ corpꝰ vnita. dd̓m ꝙ eſt vnio corporis ⁊ anīe reſpectu ſuppoſiti in quo ſunt. ⁊ reſpectuhumane nature quā conſtituunt. ⁊ vtraqꝫ vnio animead corpus fuit in ip̄a aſſumptione. ⁊ vna quidem antecedebat ẜm ordine nature. ſcilicetanime ad corpus adconſtitutionē vnius nature. Altera vero ſcilicet anīead corpus in vnam perſonā vel hypoſtaſim conſequebatur ipſam aſſumptionem. quia perſona ⁊ hypoſtaſis verbi aſſumendo carnem ⁊ animā ſimiliter vniebatCum ergo dicitur ꝙ anima ⁊ corpus vnita faciunt hominem. dd̓m ꝙ verum eſt ẜm ꝙ vniuntur iſto duplicimodo. Et quoniā alter iſtoꝝ modoruꝫ conſequitur adaſſumptionē. ideo nō conceditur iſta ꝙ aſſumpſerit hominē. qͣꝫuis cōcedat̉. ꝙ aſſumpſerit animā ⁊ corpus cōiuncta. Poſſet etiā dici ꝙ nō tenet illa ꝯſequētia. aſſūpſit animā ⁊ corpus coniuncta. ergo aſſumpſit hoīemquia homo ſupponit aliquē homine ⁊ ideo ſupponit aliqueꝫ. anima vero ⁊ corpus dicunt quid. Apud verosgͦ theologos reputat̉ fieri ꝑmutatio p̄dicamēti cum ꝓceditur ab eo qd̓ dicit̉ quis. ad illud qd̓ predicat̉ in qͥdvel ecōuerſo. ſicut in pͥmo libro habitum fuit. Ad illud qd̓ ob̓r ꝙ xp̄s homo eſt. aut quē aſſumpſit. aut queꝫnō aſſumpſit. dico ꝙ nō recte diuidis ⁊ ſufficienter. qꝛꝯtradictio nō accipit̉ per negationē que fertur ad implicationē. ſed per negatione que fertur ad principalep̄dicatum. ⁊ ideo nō ſic eſt diuidendū. aut eſt homo aſſumptus. aut nō aſſumptus. īmo ſic. Aut eſt homo aſſumptuo. aut nō eſt homo aſſumptꝰ ẜm legē ꝯtraditionis. Sꝫ ſi obijciat̉ ꝙ homo ſufficienter diuiditur ꝑ aſſūptum ⁊ nō aſſumptū. tanqͣꝫ ꝑ īmediata. tūc reſpondendum eſt ad illā inductione. ergo vel eſt Petrus vel eſtPaulus ⁊cͣ. quia nec eſt Petrus nec eſt paulꝰ. nec virgilius ſꝫ Icſus. ⁊ ieſus nō eſt homo aſſumptꝰ a filio deiqͣꝫuis natura eius ſit aſſumpta. Ieſus em̄ nō eſt nomēimpoſitū nature ſed nomē impoſitū perſone. Queſtio. Utrum hec concedenda ſit. filius dei aſſumpſit humanitatem. Et ꝙ ſic videtur. Dam̄. Omnia que in noſtra natura plantauit. aſſumpſit dei verbum. ſed vnicuiqꝫ noſtrum dedit humanitatem. ergo videturqꝫ aſſumpſerit humanitatē. Iteꝫ humanitas nō eſt.ud

44

46

47

G 4