Secundus
¶ Hic determinat qualiter in homine temptationis ordo ⁊ progreſſio conſummatur.
ſicut potētia abſoluta ⁊ cōꝑata. dupl̓r hꝫ ītelligi. Unomō vt intelligat̉ ꝙ vna omnino ⁊ eadēē potentia intellectꝰ agentꝭ ⁊ poſſibilis differēs cōꝑatiōe ſola. vt agēsſit ꝓut ē in ſe cōſiderata. poſſibilis ꝟo ꝓut vnit̉ corpori ⁊ fantaſmatibꝰ. Et hic modꝰ dicendi vr̄ fundari ſuꝟba ph̓i. qͥ vult ꝙ intellectꝰ agens ſꝑ ē in ſuo actu. poſſbilis vero aliqn̄ ſic. aliqn̄ nō. Ꝙ ei aīa laſſet̉ ⁊ ꝑturbein actu intelligēdi hͦ eſt ex cōiunctiōe ſui ad corpꝰ. Sꝫhic modꝰ ponendi deficit a ꝟitate. qm̄ aīa ſeꝑata hꝫ iutellectū qͦ eſt oīa facere. hꝫ etiā intellectū qͦ eſt oīa fieri.gͦ hꝫ agentē ⁊ poſſibilē etiā cū ſeꝑata eſt gͦ intellectꝰ poſſibilis nō inerat ei ſolū ex cōiunctione ſui cū corꝑe. Alius modꝰ intelligēdi p̄dictā dr̄iam ē vt dicat̉ intellectꝰagens differre a poſſibili ſic̄ potentia abſoluta a cōꝑata. nō qꝛ ſit oīno eadē potētia cōꝑatiōe differens. ſꝫ qͥacū ſit alia ⁊ alia intellectꝰ dr̄ia. vna ē ꝑ quā ordinat̉ aīaad ſuſcipiendū. altera ꝟo ꝑ quā ordinat̉ ad abſtrahēdū⁊ ita vna de ſe quodāmō cōpleta ⁊ habilitata. alia ꝟo īdigens habilitatōne ⁊ cōplemēto. cū ſit nata ad illd̓ cōplemētū venire mediante auxilio corꝑis ⁊ corꝑaliū ſenſuū. ineſt ip̄i aīe ẜm ꝙ hꝫ inclinari ad corpꝰ. Et ex hͦ cōtrahit duplicē poſſibilitatē. vnā reſpectū actꝰ qꝛ nō eſtſꝑ in actu ſuo ꝓpter impedimētū a ꝑte corꝑis. alterā reſpectu fantaſmatū a qͥbꝰ excitari hꝫ. ⁊ hanc poſſibilitatē nō hꝫ niſi ex cōiunctione ſui cū corꝑe. qͣꝫuis ſit potertia de natura ſua qua ē oīa fieri. q̄ nō ſolū ē in aīa cōiuncta ſꝫ etiā in aīa ſeꝑata. Sic igit̉ dꝫ quō ex multꝭ mōisdicēdi eliciunt̉ qͥdā intellectꝰ differētie inter intellectuꝫagentē ⁊ poſſibilē. Cū em̄ ſint quattuor pͥncipales modi aſſignandi dr̄iam inter hos intellectꝰ. ⁊ qͥlibꝫ ſb̓diuidat̉ in duos ſic̄ in ꝓſequēdo mōſtratū ē. ſolūmō tresmodi digni ſunt approbari. quoꝝ vnꝰ ab altero nō diſcordat. ſꝫ vnꝰ ortū hꝫ ex altero. Qꝛ em̄ diuerſe differentie ſunt intellectꝰ. qͥ ⁊ ſi reſpiciāt totū cōpoſitū. vna tn̄magꝭ reſpicit aīe cōplemētū. alia vero materiale pͥncipiū. hinc eſt ꝙ vna nō ſolū tenet rōneꝫ potētie. īmo etiam potētie habitualis. altera vero tenet pure rōnē potentie. ⁊ hinc ē ꝙ vna dicit̉ cōuenire aīe ẜm ſe. altera viro in cōꝑatione ad corpꝰ. ⁊ vna ſꝑ eſt in actu. altera ꝟonō. nō qꝛ ſꝑ aīa actu intelligat ꝑ intellectū agentē. ſꝫ qꝛſicut lumē corꝑale ſꝑ lucet ⁊ de ſe promptū ē ad illūinadū. res aūt illuminabil̓ nō ſꝑ illuminat̉ ꝓpter aliqd̓ īpedimētū. ſic ⁊ in ꝓpoſito intelligendū ē. Cōcedēde ſuntigit̉ rōnes on̄dentes intellectū agentē ⁊ poſſibilē duasdifferentias eſſe intellectiue potētie. licet aliq̄ ex eis nōſint multū cogentes ¶ Ad illud aūt qd̓ obr̄ ꝙ nō differtpoſſe ⁊ eſſe in ꝑpetuis. dd̓m ꝙ hͦ intelligit̉ de eſſe ſb̓ſtantiali ⁊ de differētia nō ẜm naturā ſꝫ de diſtātia ẜm tempus. qꝛ in eis mat̓ia tꝑe nō p̄cedit actū. ⁊ iō nihil facitad ꝓpoſitū. qꝛ intellectꝰ poſſibilis nō dicit̉ poſſibilis reſpectu eē primi ſꝫ actꝰ ſecundi. Ad illud qd̓ obr̄ de imaginatione ꝙ nō differt potentia actiua ⁊ paſſiua. dicipōt ꝙ magis differt qͣꝫ in intellectu. qꝛ organū corꝑale īquo recipiunt̉ fantaſmata eſt ei loco potentie paſſiue.ip̄a ꝟo vis imaginaria ē loco potentie actiue. Alit̓ pōtdici ꝙ nō ē ſil̓e. qꝛ cū ſpēs defert̉ a ſenſu vſqꝫ ad imagīatione. nō exit genꝰ abſtractiōis. q̄ qͥdem fuit in ſenſu ꝑticulari. ſꝫ cū ſpēs ꝑuenit ad intellectū. nouū genꝰ abſtractionis ibi exigit̉ ⁊ aliud genꝰ luminis. iō magꝭ indiget potētia actiua diſtincta a poſſibili ip̄e intellectꝰqͣꝫ imaginatio vel ſenſus Ad illud qd̓ obr̄ de oculo catti. dd̓m ꝙ ⁊ ſi potentia receptiua ⁊ abſtractiua poſſintcōcurrere ad vniꝰ organi cōpletionē. nūqͣꝫ tn̄ cōcurrūtin eandē vnius organi diſpoſitionē. Alia em̄ eſt diſpoſitio in oculo catti ꝑ quaꝫ recipit ſcꝫ ꝑſpicuitas. ⁊ alia
Illd̓ quoqꝫ p̄termittendū ⁊c̄. Supra egit mgr̄ de diſtinctione potentiaꝝ aīe ad li. ar. manifeſtationē. In hacꝑte qꝛ ſecundꝰ gradus potētiaꝝ eſt ordo ⁊ ꝓgreſſio tēptationū. determinat qualiter ⁊ quo ordine pctm̄ ꝑ vires aīe ꝓgredi hēat ⁊ ꝑuenire ad cōſummationē. Diuiditur aūt ꝑs iſta in tres ꝑtes. In pͥma determīat qualiter pctm̄ in viribꝰ aīe habeat ꝓgreſſum ad cōſūmatiōeꝫIn ſcd̓a vero p̄determīata repetit ad maiorē explanationē. ibi. itaqꝫ vt breuit̓ ſumma ꝑſtringam ⁊c̄. In tertiaꝟo p̄determinata epilogat ad faciliore rememorationeibi. hec de aīe ꝑtibꝰ īterẜuimꝰ ⁊c̄. Quelibꝫ haꝝ ꝑtiū diuidi pōt ī duas ẜm duo capitula q̄ in qͦlibꝫ ꝯtinent. Napͥma ꝑs hꝫ duas. In pͥma det̓minat ꝯnexiōeꝫ ⁊ ordīemviriū aīe. In ſcd̓a ꝟo det̓mīat qͣlit̓ hēat fieri ꝓgreſſꝰ cuipe. ibi. nūc ſuꝑ ē on̄dere quō ꝑ ⁊c̄. Sil̓r ſcd̓a ꝑs hꝫ duarIn pͥma explanat ⁊ circūloquit̉ aſſimilatione viriū alein cōſummatione peccati ad pͥmā tēptationē. In ſcd̓aꝟo ponit quādā ſimilitudine on̄dens ꝙ mulier ſine viro damnari nō pōt. ibi. nec ſane cū ſola cogitatōne ⁊c.Sil̓r tercia ⁊ vltima ꝑs duas hꝫ. In pͥma breuiter epilogat ⁊ rōnem ſue digreſſiōis aſſignat. In ſcd̓a ꝟo muitiplicitatē huiꝰ noīs ſenſualitas ad maiorē euidentiaꝫexplicat ⁊ māifeſtat. ibi. nō ē aūt ſilētio p̄termittēdū ⁊c.
ꝑ quam abſtrahit ſcꝫ luminoſitas. ⁊ alteriꝰ ⁊ alteriꝰ nature. Sic et in potentia intellectiua. ⁊ ſi cōcurrāt ad cōplementū ⁊ ꝑfectionem potentie intellectiue. potentiaꝑ quam recipit ⁊ potentia ꝑ quā abſtrahit. nō ſunt tn̄eiuſdem nature. nec ꝑ eande naturā inſunt anime. ⁊ iōnō ſunt vna differētia potētie ſed diuerſe. Ad illd̓ qd̓obr̄ ꝙ intelligere eſt actus vnus ⁊ ſimplex. dd̓m ꝙ ⁊ ſiintelligere poſſit quodā genere ſimplicitatis dici actꝰſimplex. nihilominꝰ tn̄ ad noſtrū intelligere cōcurrit recipere ⁊ iudicare. ſiue abſtrahere et ſuſcipere. et hi ſuntplures actus adinuicē ordinati ex quibꝰ reſultat vnusactꝰ ꝑfectꝰ. ſic ⁊ in potentijs intelligēdū eſt ſe habere. ꝙ⁊ ſi ſint diuerſe differentie intellectꝰ. attn in ſuis actiōrbus adinuicē ordīate ſunt ⁊ coniūcte ad actū intelligerdi ꝑficiendū. ſicut materiale ⁊ formale pͥncipiū ad vnūeſſe cōpoſiti cōſtituendū. Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ intellectꝰpoſſibilis intelligit. ⁊ intellectus agens ſimiliter recipit. dd̓m ꝙ intellectꝰ poſſibilis no ē pure paſſiuꝰ ſicut.ſupra oſtenſuꝫ ē. hꝫ em̄ potentiā ſe conuertendi. nec tn̄eſt adeo actiuꝰ ſicut agens. qꝛ nō pōt ſua ꝯuerſione necſpēm abſtrahere. nec de ſpecie iudicare. niſi adiutorioip̄ius agentis. Sil̓r nec ipſe intellectꝰ agens oꝑationēintelligendi pōt ꝑficere niſi formet̉ acies intellectꝰ poſſibilis ab ipſo intelligibili. ex qua formatione eſt in pleniori actualitate reſpectu eius qd̓ debet cognoſcere qͣꝫerat prius cū carebat ſpecie. ⁊ ita cū cogitamꝰ de intellectu agente ⁊ poſſibili nō debemꝰ cogitare qͣſi de duabꝰſubſtantijs. vel quaſi de duabus potentijs. ita ſepaperatis ꝙ vna ſine alia habeat operationem ſuam ꝑficere. ⁊ aliqͥd intelligat intellectꝰ agēs ſine poſſibili. ⁊ aliqͥd cognoſcat intellectꝰ agēs. qd̓ tn̄ hō cuiꝰ ē intellectꝰille ignoret. Hec em̄ vana ſunt ⁊ friuola vt aliqͥd ſciatintellectꝰ meꝰ qd̓ ego neſciā. ſꝫ ſic cogitāde ſunt eſſe illedue dr̄ie ꝙ in vnā oꝑationē cōpletā intelligēdi veniātinſeꝑabilit̉. ſicut lumē ⁊ dyafanū veniūt in abſtractionē coloris. Nec ſunt h̓ ſequēda cōiter ꝟba ph̓oꝝ. qꝛ promagna ꝑte decepti ſunt in īfluētia intelligentie ſuꝑ aīaꝫqua nō admittit fides catholica.
48
49
4
6
47