DI.XXIII

ſi etgo deus ꝑmittere debet qd̓ directe ad bonū homīsordinat̉. videtur ꝙ a tēptatione pͥmi hoīs aduerſariusnō erat arcēdus. Cōtra. impius eſſet pater qͥ ꝑmitteretfiliū aggredi bellū in quo ſciret eū eſſe ab alio ſuperandū. ſed deꝰ nouerat adā illa tēptatione eſſe ſuperandigͦ videt̉ ꝙ nō tanqͣꝫ pius pater ſe habuit dū ꝑmiſit cumſuꝑari a diabolo. Itē nō eſt bonus p̄latus nec paſtoroꝑmittit ouē morderi a lupo ⁊ capi dū pōt ip̄m repellere ⁊ arcere. ſed deꝰ p̄latꝰ ⁊ paſtor hoīs erat. gͦ cū videretlupū attrociter inſiſtere. videt̉ ꝙ nō debuit ꝑmittere abaduerſario hoīem īpugnari ſiue īpeti a lupo. ¶ Itē nōeſt rectus iudex qͥ bellū ꝯſtituit īter eos qͥ nō ſūt eqͣliterfortes. ſꝫ diabolus multo fortius erat viribꝰ ꝑ naturāqͣꝫ hō. cū nō ſit ptās ſuꝑ terrā q̄ poſſit ei cōparari. Ml̓to etiā erat obſtinatior ī malicia qͣꝫ hō eſſet ꝯfirmatꝰ ingr̄a. ſi igit̉ deꝰ iudex equus eſt nō debuit ꝑmittere eos īuicē cōfligere. ¶ Itē nō eſt fortis poſſeſſor qͥ ꝑmittit alium īuadere atriū ſuū. cū em̄ fortis armatꝰ cuſtodit atrium ſuū. in pace ſūt oīa q̄ poſſidet. gͦ cū hō in pͥmo ſtatuatriū ⁊ tēplū eſſet dei. ⁊ dn̄s ip̄e cuſtodiret. aut deꝰ nofuit fortis armatus ⁊ cuſtos. aut nō debuit ꝑmittere acuerſariū vexare ⁊ inuadere hoīem ꝑ ꝯflictū ⁊ pugnā tēptationis. ¶ ℟º. ad p̄dicta dd̓m eſt ꝙ cū deus poſſet4 aduerſariū ꝓhibere ne hoīem tēptaret. decuit tn̄ ipſūmittere. Et rō ꝯdecētie haberi p̄t ex rōnibꝰ aſſignatisp̄cedēti ꝓblemate ī quo on̄ſum eſt ꝙ deꝰ debuit facere hominē in vertibilitate li. ar. Preter has tn̄ rōes aſſignari p̄t rō. pͥmo ex ordine qͥ attendit̉ ex cōꝑatione virtutisad ꝓpriū actū. Sic em̄ deꝰ res oēs adminiſtrat vt easagere ꝓprios motꝰ ſinat. ⁊ iō tā hoīem qͣꝫ diabolū ꝯſtituit in libertate ar. et ī manu ꝯſilij ſui reliqͥt. ⁊ vtrūqꝫ ꝑmiſit agere qd̓ voluit. ſiue hūc in tēptādo. ſiue illum incōſentiēdo. hoc em̄ cōpetebat regimini in ꝯſeruatiōe odinis qͥ attēdit̉ ex cōparatione virtutis ad ꝓpriū actuScd̓a vero ſumit̉ rō ex ordine qͥ attēdit̉ ꝑ coꝑationē bni ad ſuū oppoſitū. in qͦ glorioſior ⁊ laudabilior oſtēdivirtus. ſiue ex ip̄a predicta cōꝑatione ob quā relucet ⁊magis apparet. ſiue ex cuiuſdā nobilis triumphi aſſecutione ob quā fortificat̉ ⁊ vigorat̉. iō vt virtus homīsreluceret ⁊ ꝓficeret. decuit deū ꝑmittere ip̄m ab aduerſario īpugnari. qꝛ vel tūc vel poſt ex ip̄a tēptatiōis īpulſione. manifeſtāda erat fortitudo ⁊ eminētia charitatꝭde qͥ dic̄ Apl̓s. ꝙ neqꝫ mors. neqꝫ vita. neqꝫ pͥncipatꝰneqꝫ ptātes ab ea poter̄t ſeꝑare Ro. viij. Tercia rō p̄tſumi ex ordine qͥ attēdit̉ ex cōꝑatiōe morbi ad ſuū remediū. Quia eī pctm̄ hoīs nō debebat carere remedio ꝓphoc ꝙ tota ī ip̄o hūana natura erat. ſic debuit deꝰ hoīeꝫꝑmittere peccare. ꝙ deceret ip̄m eidē redēptorē p̄ſtare.et iō magis diſpoſuit deꝰ hoīem peccare alio ſuggerente ⁊ īpellente qͣꝫ volūtate ꝓpria incuruāte. qua fortaſſisincuruatiōe hō cecidiſſet. ⁊ ſi nūqͣꝫ aduerſariꝰ piſtiferaſuggeſſiſſet. Quarta rō pōt ſumi ex ordine qͥ attēdit̉ percōꝑationē meriti ad p̄miū. Quia em̄ nemo dignus eſtcoronari niſi qͥ certat legittime. iō decuit deū hoīem milite ſuū in cāpo certaminis prius examinare qͣꝫ ip̄m ī gloria exaltare. ⁊ qꝛ examinatio cōſiſtit in ꝯflictu ⁊ pugnaꝑmittere debuit hoīem a diabolo īpugnari. Sūt ⁊ alierōnes q̄ poſſūt de hͦ ipſo reddi. ad pn̄s tn̄ iſte ſufficiāt5 ¶ Ad illud aūt qd̓ pͥmo obijcit̉ in ꝯtrariū de pietate paterna. dd̓m ꝙ ⁊ ſi deꝰ ſit pater ꝑius. eſt tamē iudex equꝰet ideo ſic decebat deū erga hotem pietatē paternā oſtedere. vt tamē nō ami tteret officiū ptātꝭ iudiciarie. ⁊ ioqͥcquid de hoīe prenoſſet. ſuſtinere debuit ip̄m ab aduer6 ſario impeti tēptationis bello. ¶ Ad illud qd̓ obijcit

de bonitate p̄latiōis. dd̓m ꝙ p̄latus debet̉ ouē a morſulupi eripere. ſiue qꝛ ad hoc tenet̉ ex lege charitatis. ſiueqꝛ ex malo neſcit eligere bonū maiorꝭ vtilitatꝭ. vtriuſqꝫhoꝝoppoſitū reperit̉ in deo ſi qͥs attēdat. ⁊ iō illa rō nocogit in ꝓpoſito. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ de rectitudineiudicis. dd̓m ꝙ ⁊ ſi diabolus fortior ⁊ aſtutior eſſet qͣꝫhomo. in pugna tn̄ tēptationis non eſſet ſortior immomulto debilior. ſiue ex generali lege tēptationis qua nemo vincit̉ niſi volēs ſiue ex fidelitate dei qͥ nō permittit aliquē tēptari ſupra id qd̓ poſſit. immo facit cū temptatione ꝓuentū. ⁊ iō impullus tēptatiōis pͥmarie. cūfieret ⁊ ſeruata dei fidelitate. ⁊ tēptationis lege. nō fuit ꝯtra ordinē ptātis iudiciarie ¶ Ad illud qd̓ obijciturde fortitudine armati cuſtodiētis. dd̓m ꝙ ⁊ ſi deꝰ hominē fortiter cuſtodiret. nō tn̄ cuſtodiebat inuitū ſiue īuolūtariū. qꝛ non acceptat deꝰ ſeruitiū coactū ſed liberale ⁊ volūtariū. ⁊ ideo ſi homo cum deo ſtare voluiſſetꝰ.nullus violenter de manu dei eū auferre potuiſſet. ſedqꝛ ip̄e ab eius cuſtodia ſe ſubtraxit. ideo deꝰ ſuā cuſtodiam denegauit. ⁊ ex hoc aduerſarius eū inuaſitꝭ. īmo nōex defectu dei cuſtodientis. ſed ex ingratitudine hominis cuſtoditi.IIIQueſtioUtrum teptatōnis impulſio deſiderari debeat a viroiuſto. Et ꝙ ſic videt̉. Iacob. jͣ. Omne gaudiū exiſtimate fratres cū ī varias tēptationes incideritis. Si ergotēptatio cū p̄ſens eſt. eſt materia gaudēdi. cū abſens eſtvidet̉ ꝙ debeat affectuoſe deſiderari. ¶ Item in p̄s. ꝓbame do. et tem. Hec ſācta aīa petebat ⁊ recte. ſed nihil debet homo a deo petere niſi qd̓ debet deſiderare. ergo ⁊c̄.¶ Item hoc videt̉ rōne. Omne em̄ illud qd̓ facit ad virtutis exercitationē eſt appetendū. ſed tēptatio eſt hmōiUnde Grego. ſāctus vir ſe tēptari poſt virtutes deſiderat. ne ex cōfidētia virtutū torpeſcat. Si igit̉ tēptatio virtutes exercitat. patet ⁊c̄. ¶ Itē om̄e illud qd̓ facit ad gr̄e ꝓmotionē eſt appetēdū. ſꝫ tēptatio eſt hmōi.Un̄. j. Coꝝ. x. faciet cū teptatione ꝓuentū ⁊c̄. ſi igit̉ tēptatio ꝓmouet ad bonū. vr̄ ꝙ ad ip̄am anhelare debeat deſideriū iuſtoꝝ ¶ Itē ome illud qd̓ eſt opus ⁊ effectꝰ diuīe acceptatōis eſt appetēdū. ſꝫ tēptatio eſt hmōi.Un̄ Thob̓. vltimo. qꝛ acceptꝰ deo eras neceſſe erat ⁊c̄.Itē om̄e illud ꝑ qd̓ peruenit̉ ad meritoꝝ cōſumationeꝫeſt appetendū. ſꝫ tēptatio eſt hmōi. Qd̓ pꝫ. qꝛ nulla eſtmaior tēptatio qͣꝫ illa q̄ eſt ꝑ flagella. tribulatio aūt patientiā oꝑatur. patiētia vero opus ꝑfectū hꝫ. gͦ videt̉ ꝙquicūqꝫ vult eſſe ꝑfectus. appetere debet tēptatiōis impulſū. Sed ꝯͣ. nihil eſt deſiderandū cuiꝰ ꝯtrariū eſt cōtinue appetēdū. ſꝫ oēs viri iuſti illā petitionē debēt facere. ⁊ ne nos indu. in tē. gͦ nullus debet appetere tēptariItē nihil eſt appetēdū qd̓ diligēter eſt p̄cauendū. ſꝫ tēptatio diligēter eſt p̄cauēda ſicut dn̄s monet. Matl̓.xxvj. Uigilate ⁊ or. ne intre. intem. gͦ ⁊c̄. ¶ Ite nihil eſtappetēdū cui nō debeat ſe homo offerre ſpōte. ſed tēptationi nō debet ſe hō ſpōte offerre ſicut dicit̉ ſuꝑ illud.Math̓. iiij. Ductus eſt ieſus ⁊c̄. glo. ductū eſſe ieſū cōmemorat. vt nos īſtruat. ꝙ nō ſpōte oporteat in tēptationē inſilire ¶ Itē nihil̓ appetēdum eſt qd̓ noſtre ſalutis aduerſarius optat. ſꝫ diabolus deſiderat nos temptare. gͦ videt̉ ꝙ nullus debeat tēptationē appetere.℟º. ad p̄dictā q̄ſtionē via duplici reſpōdere pōt. ⁊ vtraqꝫ ſatis ꝓbabiliter. Uno mō ſic. vt dicamꝰ ꝙ cū triplexſit tēptatio ſiue a triplicipͥncipio. Una ſcꝫ a deo. alia adiabolo. alia a carne. Prima tēptatio ſimpliciter appetēda eſt. quia deus nō temptat nos niſi ad bonum.

18

14

15

19

16

Xx