28-1 P. OVIDII NASONIS

Omnia fecisti, ne tc ferus urcret ignis :

Longus at invito pectore sedit umor.

Vcrtere quae poteras homincs in mille liguras:270 Non poteras aniini vertere iura tui.

Diceris his ctiam, cum iam discederc Teilet,Dulichium verbis dctinuissc ducein:

Non ego, quodprimo, memini, sperare solcbain,Iam precor, ut coniux tu ineus esse velis.

275 Et tarnen, ut coniux essein tua, digna videbar:Quod Dea, quod magni filia Solis eram.

Ne properes oro; spatium pro inunerc posco.

Quid minus optari per meavota potest?

Et l'reta mota ridcs; et debes illa timere.

280 Vtilior velis postmodo rcntus erit.

Quae tibi caussafugac? non hicnovaTroiaresurgit:Non alius socios lthesus ad avma vocat.

Ilic amor, bic pax est; in qua male vulneror una:Totaque sub regno terra futura tuo est.

235111a loquebatur, naveni solvebat A'lixes:

Irrita cum velis vcrba tulere Noti.

Ardet, et assuetas Circe decurrit ad artes:

Nee tarnen est illis attenuatus amor.

Ergo age, quisquis opem nostra tibi poscis ab arte,2Q0 Deine veneliciis carminibusque (idem.

Si te caussa potens domina retinebit in Vrbe ;

Aecipe, consilium quod sit in Vrbe meum.Optimus ille fuit vindex, laedentia pectusVincula qui rupit, dedoluitque semel.jg 5 Si cui tantum animi est, illum mirabor et ipse:

Et dicam, Monitis non eget ille meis.

Tu mihi, qui, quod amas, aegre dediscis amare;

Nec potes, et veiles posse; docendus eris.Saepe rel’er tccum sceleratae facta puellae;

5 oo Et pone ante oculos omnia damna tuos.

Illud et illud habet: nec ea contenta rapinaSub titulum nostros misit avara lares.