24 P. OVIDII NASON1S

Attoniti micucre sinus, gelidusque cucurrit,

Vt mihi narrasti, dura per ossa tremor.Consului, neque enim mudicc terrcbar, anusquc,4o Longaevosque senes: coustitit esse nefas.

Caesa abies, sectaeque trabcs, et, classc parata,Caerula ceratas accipit uuda rates.

Flesti discedens: hoc sattem parcc negare.Praeterito magis cst iste pudendus amor.

45 Et flesti, etnostros vidisti ilentis oeellos.

Miscuimus lacrimas moestus uterque suas.

Non sic appositis vineitur yitibus ulmus,

Vt tua sunt collo brachia nexa meo.

Ah! quotios, cum te vento quererere teneri,

5o Riserunt comites! illc sccundus erät.

Oscula dimissae quoties repetita dedisti!

Quam vix sustinuit dicerc lingua, 4 r ale!

Aura levis rigido pendentia Iintca maloSuscitat; et remis cruta canet aqua.

55 Prosequor infelix oculis abeuntia vela,

Qua licet; et lacrimis humet arena meis.

Vtque celer venias,virides Nereidas oro:

Scilicet ut venias in mca daimia celer.

Votis ergo meis alii rediture redisti?

6o Hei mihi! pro dira pellice blanda fui!

Adspicit immensum moles natira profunduni;

Mons fuit: aequoreis illa resistit aquis.

Hinc ego vela tuae cognovi prima carinae:

Et mihi per fluctus impetus ire fuit.

65 Dum moror, in summa l'ulsit mihi purpura prora.Pertimui: cultus non erat illc tuus.

Fit propior, terrasque cita ratis attigit aura:Fcmineas vidi corde tremente genas.

Non satis id fuerat: quid enim furiosa morabar?’jo Haerebat gremio turpis amica tuo.

Tune vero rupique sinus, et pectora planxi,

Et secui madidas ungue rigente genas: