12 P. OVIDII NASONIS

Cuius opes auxere meae: cui dives egenti110 Munera multa dedi, multa datura fui:

Quae tibi subieci latissima regna Lycurgi,Nomine femineo vix satis apta regi:

Qua patet umbrosumllhodope glacialisadHaemum,Etsacer admissas exigit Hebrus aquas:n5 Cui mea virginitas aribus libata sinistris,Castaque fallaci zona recincta manu.

Pronuba Xisiphone tlialamis ulularit in illis,

Et cecinit moestum devia carmen avis:

Adfuit Alecto, breribus torquata colubris:

120 Suntque sepulcrali lumina mota face.

Moesta tarnen scopulos fruticosaque littora calco:Quaque patent oculis acquora lata meis.

Sive die laxatur humus, seu frigida lucentSidera; prospicio, quis freta ventus agat;

125 Et quaecunque procul venientia lintea vidi,Protinus illa meos auguror esse Deos.

In freta procurro, rix me retinentibus undis,Mobile qua primas porrigit aequor aquas.

Quo magis accedunt, minus et minus utilis adstoi3o Linquor, et ancillis excipienda cado.

Est sinus, adductos modice falcatus in arcus,Vltima pvaerupta cornua mole rigent.

Hinc mihi suppositas immittere corpus in undasMens fuit; et, quoniam fallere pergis, erit.i35 Ad tua me iluctus proiectam littora portent,Occurramque oculis intumulata tuis.

Duritia ferrum ut superes, adamantaque, teque:Non tibi sic, dices, Phylli, sequendus eram.

Saepc venenorum sitis est mihi: saepe cruentai4o Traiectam gladio morte perire iuvat.

Colla quoque, inlidis quia se nectenda lacertisPraebuerunt, laqueis implicuisse übet.

Stat nece matura tenerum pensare pudorem:

In necis electum parva futura ntora est.