etiam de ventis potest. Seneca Nat, Quaesi. V, 18.Cf. Ereinshem. Supplent. cap. 110.

Ex lib. CX Vili.

Adversus interfectores C. Caesaris ultoribus ma-num comparans coneibat. 1‘riscian. lib. IX. p. 805.cd- 1‘ulsch. Vol. I.p. 458. ed. Krehl.

*-Ex lib. CXX.

M. Cicero sub adventum triumvirorum cesseraturbe, pro certo habens, id quod erat, non magis An-tonio eripi se, quam Caesari Cassium et Brutum, pos-se. Primo in Tusculanum fugit, inde transversisitineribus in Formianum, ut ab Caieta navim con-scensurus, proficiscitur. Unde aliquoties in altumprovectum quum modo venti adversi retulissent,modo ipse iactationcm navis, caeco volvente fluctu,pati non posset, taedium tandem cum et fugae et vi-tae cepit: regressusque ad superiorem villam, quaepaullo plus mille passibus a mari abest, Moriar, in-quit, in patria saepe servala. Satis constat, servosfortiter fideliterque paratos fuisse ad dimicandum;ipsum deponi lecticam, et quietos pati, quod sors ini-qua cogeret, iussisse. Prominenti ex lectica, praeben-tique immotam cervicem caput praecisum est. Necsatis stolidae crudelitati militum fuit. Manus quo-que, scripsisse in Antonium aliquid exprobrantes,praeciderunt, ita relatum caput ad Antonium, ius-suque eius inter duas manus iuKostris positum; ubiille consul, ubi saepe consularis, ubi eo ipso anno ad-versus Antonium, quanta nulla unquam humana vox,cum admiratione eloquentiae auditus fuerat. Vix at-tollentes prae lacrimis oculos homines intueri truci-data membra eius poterant. Vixit tres et sexagintaannos, ut, si vis abfuisset, ne immatura quidem morsvideri possit: ingenium et operibus et praemiis ope-rum felix: ipse fortunae diu prosperae, et in longo