64 LAELIUS

quibusdam admirabilia videntur, permulti sunt, quipro nihilo putent. De amicitia omnes ad unum idemsentiunt, et ii, qui ad rempublicam se contulerunt,et ii, qui rerum cognitione doctrinaque delectantur,et ii, qui suum negotium gerunt otiosi: postremo ii,qui se totos tradiderunt voluptatibus, sine amicitiavitam esse nullam sentiunt, si in ido velint aliqua exparte liberaliter vivere. 87. Serpit enim, nescioquomodo, per omnium yitas amicitia, nec ullam ae-tatis degendae rationem patitur esse expertem sui.Quin ctiam si quis ea asperitate est et immanitatenaturae, congressus ut hominum fugiat atque oderit,qualem fuisse Athenis Timonem nescio quem acce-pimus; tarnen is pati non possit, ut non anquirat ali-quem, apud quem evomat virus acerbitatis suae. At-que hoc maxime iudicaretur, si quid tale posset con-tingere, ut aliquis nos Deus ex hac hominum fre-quentia tolleretet in solitudineuspiamcollocaret, at-que ibi suppeditans omnium rerum, quas natura de-siderat, abundantiam et copiam, hominis omnino ad-spiciendi potestatem eriperet. 88. Quis tarn essetferreus, qui eam vitam ferre posset, cuique non au-ferret fructumvoluptatum omnium solitudo? Verumergo illud est, quod, a Tarentino Archj-ta, ut opinor,dici solitum, nostros senes commemorare audivi, allaliis senibus auditum: Si quis in caelum adscendis-set, naturamque mundi et pulchritudinem siderumperspexisset, insuavem illam admirationem ei fore;quae iucundissima fuisset, sialiquem, cui narraret,habuisset. Sic natura solitarium nihil amat, sem-perque ad aliquod tamquam adminiculum annititur]quod in amicissimo quoque dulcissimum est. XXIVSed quum tot signis eadem natura declaret, quid ve-lit, anquirat, ac desideret: obsurdescimus tarnen nescio quomodo; necea, quae ab ea monemur, audi-mus. Est enim vurius et multiplex usus amicitiae,