WILHELMINA VAN PRUISEN.

145

voor haren zoon had weten te redden, weder verloren.

Na het stuiten van den vernederenden vrede bij Tilsittnam de prinses-weduwe van Oranje, op aandringen vanharen zoon, haren intrek bij hare kinderen te Berlijn. Ooknu weder, trots de drukkende zorgen voor de toekomst,bleef de omgang met hare kleinkinderen voor haar eenaltijd nieuwe bron van genot. Dagelijks kwamen zij tothaar en altijd wist zij hen te boeien door hare onuitputte-lijke, levendige verhalen van het vele, dat zij had gezienen ondervonden, van de personen, die zij had ontmoet engekend. Lang vóór de kinderen de buitengewone begaafd-heden hunner grootmoeder konden waardeeren, hadden zijzich reeds innig aan haar gehecht en ook aan hunne tante,prinses Louise, die thans, weduwe geworden, de onafschei-delijke gezellin harer moeder was. Zij bewonderden harenzang, haar pianospel, hare teekeningen, haar borduurwerk.Met hunne tante woonden zij orgelconcerten bij in denDom en andere muziekuitvoeringen, en woekerende metde kleine middelen, die haar gebleven waren, wist dezetoch nog kinderfeesten aan te leggen, die voor hare beideneven de heerlijkste uitspanning waren. Maar evenalshare moeder in hare nauwgezetheid geene inbreuk dulddeop orde, regel en vorm, was prinses Louise voor deknapen zonder genade, wat slordig schrift en taalfoutenbetrof.

Het pleit wel voor groote geestkracht bij beide vorste-lijke vrouwen, dat zij vatbaar waren hierin behagen tescheppen. Want altijd duisterder werd de toekomst. Te

10