EN ANNA VAN HANNOVER.

37

verder nog dan te voren van het doel hunner wenschenzouden verwijderen, 's Prinsen huwelijk met eene koninklijkeprinses, zijne tegenwoordigheid in den Haag, de herlevingvan den Oranjezin bij het volk, had de regentenpartij achter-dochtiger en naijveriger gestemd dan ooit. Naarmate demogelijkheid van 's Prinsen verheffing tot stadhouder duide-lijker werd, werd hij met meer heftigheid ook in onver-schillige zaken tegengewerkt. Men was als het ware er opbedacht „den prins en de prinses kleinigheden aan te doen,"schrijft een tijdgenoot. Aan de prinses werd zelfs te kennengegeven, dat de regenten verwachtten, dat hunne dameshet eerst door de vrouw van hunnen ambtenaar zoudenworden gegroet, niet alleen de gehuwde maar ook deongehuwde juffers. Voor eene persoonlijkheid als die vanAnna van Hannover moet de hoogmoed der burgerlijkearistocratie, die hier de macht in handen had, ondragelijkzijn geweest.

Het was dan ook bijna eene uitkomst voor haar, toenWillem naar het keizerlijk leger afreisde en haar daardoorde gelegenheid werd geschonken eenen tocht naar Engelandte ondernemen. Daar, heet het, gaf zij zich over aan ijdeledroombeelden, waarin zij, de trotsche koningsdochter, zicheene geheel andere toekomst voor den geest haalde, danin de Nederlanden voor haar scheen weggelegd, -— demogelijkheid namelijk, dat, bij de impopulariteit van het Huisvan Hannover, de kroon van Engeland misschien nog eenszoude kunnen komen niet aan haren broeder, den prinsvan Wales, maar aan het kind, dat zij onder het harte