l6 ALBERTINA AGNES VAN ORANJE-NASSAU

baan kwam echter spoedig tot een einde. Weder ge-raakten de beide neven heftig verdeeld toen de vorst vanWaldeck stierf en de Staten-Generaal, trots levendig protestvan de zijde der Friesche leden, op voordracht van Willem111 niet Hendrik Casimir maar den hertog van Holstein-Ploentot zijnen opvolger als generaal-veldmaarschalk benoemden.Onmiddellijk daarop verliet Hendrik Casimir, diep gekrenkt,het leger om morrend en verbitterd naar Leeuwarden terugte keeren en daar op nieuw te luisteren naar de vleiendewoorden van den Franschen gezant. Toen was het, datAmalia van Anhalt, gedreven door haar juist begrip van hetonheil, dat de verdeeldheid der beide stadhouders over hunHuis en over den lande brengen ging, tijdens een kort ver-blijf van Willem III te 's Gravenhage tot dezen reisde en doorhaar overredingskracht en innemende persoonlijkheid denkoning-stadhouder wist over te halen de eerste stappen toteene verzoening te doen. Ditmaal was de toenadering, dankook aan haren met de jaren toenemenden invloed op harengemaal, eene blijvende. Wel nam Hendrik Casimir geenaandeel meer aan de volgende veldtochten tegen Frankrijk,maar hij steunde Willem III sedert toch met al de middelen,waarover hij in zijne provincie beschikte, tot hij, nog jong,in 1696 overleed.

Amalia van Anhalt trad nu op als regentes voor hareneenigen zoon, den negenjarigen Johan Willem Friso vanNassau-Dietz. Met groote zorg leidde zij zijne opvoeding enmet besliste vastberadenheid behartigde zij zijne belangen.In Friesland was het stadhouderschap erfelijk in het Huis